Τι να περιμένεις από ένα κορίτσι 20 ετών;

Eιμαι 40 χρονων κ πριν 6 μηνες γνωρισα μεσω ιντερνετ μια κοπελα 20 χρονων.γρηγορα δημιουργησαμε μια καθημερινη στη αρχη φιλικη επαφη..κ αργοτερα συναντηθηκαμε κ καναμε σχεση!να σας πω πως αυτη ειναι φοιτητρια στην αθηνα κ γω ζω στην επαρχια!ολα ηταν ομορφα..μοιραζομασταν τα παντα..μιλαγαμε αρκετα κ κανονιζαμε ποτε θα ξαναβρισκομασταν..η διαφορα ηλικιας μας δεν επαιζε κανενα ρολο στα αισθηματα μας..το προβλημα ηταν ο περιγυρος κ η οικογενεια της!οτι δε θα δεχονταν για τη κορη τους μια τετοια σχεση με διαφορα ηλικιας μεγαλη!γι αυτο κ κραταγαμε τον δεσμο μας μυστικο!μου ελεγε οτι δε θελει να στεναχωρησει τους δικους της..οτι θελει αλλα δε μπορει να αποκλυψει τη σχεση αυτη!ωσπου πριν 25 μερες μου λεει χωρις καν με ρωτησει οτι θελει να χωρισουμε..οτι το σκεφτηκε παρα πολυ καλα..τα αρνητικα ειναι περισσοτερα απο θετικα..κ δεν υπαρχει μελλον!προτιμα για τα πρεπει κ θελω των αλλων..να σταματησει αυτη τη σχεση..γιατι πιεστηκε παρα πολυ!εγω τρελαθηκα..με πειραξε αφανταστα..της ειπα απειρα πραγματα για να της αλλαξω γνωμη..ακομα να μιλησω κ στους δικους της..κ αυτη μου ελεγε οτι δε θελει να με δει για να μπορεσει να με ξεπερασει..να μπορεσει να με ξεχασει..ακομα οτι σκεφτηκε να κανει κ κατι με καποιον αλλο για να με βγαλει απο το μυαλο της..δε ξερω,ισως κ να εκανε..η τελευταια προσπαθεια μου ηταν να παω να την βρω χωρις να της το πω..αλλα οσο κ αν λυγισε,ενεμενε στην αποφαση της...καταλαβαινω..δε θελει να εχει μια σχεση κρυφη..θελει να ειναι ελευθερη χωρις να φοβαται τι θα πει ο κοσμος..δε θελει να με χασει απο τη ζωη της παρ ολα αυτα..θελει να επικοινωνουμε..κ γω θελω,αλλα  δε μπορω..ποναω κ μου λειπει αφανταστα..θελω να μαστε μαζι,δε μπορω να τη δω φιλκα..δε θελω ποτε να μαθω αν την ακουμπησει αλλος..
Πειτε σας παρακαλω την γνωμη σας μηπως κ με ξαμπλοκαρετε για το τι πρεπει να κανω!πως να να το διαχειριστω!

H.

Όσο κι αν υποφέρεις, δυστυχώς τα πράγματα είναι απλά: Η κοπέλα επέλεξε να τηρήσει τα κοινωνικά στερεότυπα και να διακόψει τη σχέση σας. Οι δυο αυτές αντίρροπες τάσεις μέσα της (αγάπη για σένα και φόβος να συγκρουστεί με τα στερεότυπα της οικογένειάς της) κατέληξαν προς τη δεύτερη πλευρά.

Φοβάται τόσο πολύ να συγκρουστεί με την οικογένειά της; δεν σε αγαπά αρκετά; πιέστηκε πολύ από τις δυσκολίες της σχέσης; της πέρασε ο ενθουσιασμός; Δεν μπορώ να ξέρω, πάντως πήρε την απόφασή της και είναι αμετακίνητη σ αυτήν.

Αναρωτιέμαι όμως κάτι: Ποιος είπε πως μετά από 6 μήνες μακρόθεν σχέσης μια 20χρονη φοιτήτρια θα πρέπει να θεωρήσει πως η σχέση αυτή πηγαίνει σοβαρά, να την ανακοινώσει στην οικογένειά της και να υποστεί τις κοινωνικές συνέπειες της διαφοράς ηλικίας; Όλοι στα 20 έχουμε κάνει και κάτι που οι γονείς μας δεν ενέκριναν! Κακώς το ανακοίνωσε και κακώς κι εσύ πρότεινες να αναμιχθείς με γονείς.

Το πιο σημαντικό όμως είναι αυτό: Όταν συνδέεσαι στα 40 σου με μια 20χρονη φοιτήτρια, θα πρέπει να περιμένεις ασυνέπειες, σπασμωδικές κινήσεις και ξαφνικές μεταστροφές. Αν ήταν μια γυναίκα της ηλικίας σου και αντιμετωπίζατε κάποια εξωτερικά προβλήματα, θα ήταν αναμενόμενο να συζητήσετε σοβαρά και να συναποφασίσετε πώς θα τα αντιμετωπίσετε, ερχόμενοι ίσως και σε ανοιχτή σύγκρουση με τους γονείς σας. Από ένα μικρό κορίτσι όμως, δεν μπορείς να περιμένεις ούτε μεγάλη δύναμη στην αντιμετώπιση των γονέων της, ούτε μεγάλη συνέπεια ή λογική. Τι είναι άραγε αυτό που σε έκανε να ερωτευτείς ένα τόσο νέο κορίτσι, εκτός από τη φρεσκάδα της ηλικίας της; Αξίζει να το σκεφτείς καλά αυτό…

Της δήλωσες λοιπόν πως τη θέλεις και δεν μπορείς να τη δεις φιλικά. Δεν μένει παρά να αποτραβηχτείς και να της ανακοινώσεις πως θα περιμένεις όσο μπορέσεις. Ίσως η κοπέλα μεταστραφεί και σε αναζητήσει εκείνη. Αν αυτό δε γίνει, δεν κερδίζεις τίποτα με την πίεση. Αν δεν σε θέλει, σίγουρα κάποια στιγμή θα την «ακουμπήσει» κάποιος άλλος και πρέπει να προσαρμοστείς στην ιδέα.

Αν αποφασίσεις να περιμένεις, θα πρέπει ωστόσο να συνεχίσεις κανονικά τη ζωή σου και κάποια στιγμή ο χρόνος –ο μεγάλος γιατρός- θα λειτουργήσει και θα δεις πιο ψύχραιμα τα πράγματα.

Δεν μπορώ να ξεφύγω από μια σχέση

Πρίν  ενάμιση χρόνο χώρισα με τον φίλο μου μετά απο 8 χρόνια σχέση(ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερος μου) κοινή απόφαση θα έλεγα καθώς τσακωνόμασταν συνέχεια και γενικά είχε πολύ άσχημη συμπεριφορά απέναντι μου.Δεν έχω κάνει άλλη σχέση αν κι έχω προσπαθήσει δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου δεν έχω ξεπεράσει τον χωρισμό μας κι αυτό γιατί θέλω μια πιο σαφή απάντηση θέλω έναν σοβαρό λόγο που μου φέρθηκε έτσι θεωρώ ο τι του φέρθηκα με τον καλύτερο τρόπο παράτησα τα πάντα γι αυτόν άλλαξα τόπο παράτησα τη δουλειά μου έχασα τους δικούς μου τους φίλους μου κι χωρίς να μου το ζητήσει το ήθελα. Σίγουρα έχω το δικο μου μερίδιο ευθύνης δεν είμαι η τέλεια αλλά δε μπορώ να δεχτώ οτι μετα απο τόσα χρόνια κι οσα περάσαμε αυτα που ειχε να μου προσάψει ήταν οτι δε του άρεσε το φαγητό μου!!! η οτι οι δικοί μου ξαφνικά θέλουν να μας χωρίσουν....ούτως η άλλως με τους δικούς μου δεν ήθελε να χει σχέσεις κι ποτέ δεν τον πίεσα γι αυτό είχαν τυπικές σχέσεις όπως κι με τους δικούς του δεν ήθελε πολλά γενικά φοβόταν οτι το να συναναστρέφεσαι με κόσμο θα σου κάνει κακό γιατί όλοι κάτι θέλουν να πάρουν απο σένα. Κάτι που εγω δε πιστεύω κι πάντα τσακωνόμασταν γι αυτό κι είχα φτάσει σε σημείο να βλέπω κρυφά τις φίλες μου κι τους δικούς μου....Παρόλο αυτά εγώ τον αγαπούσα κι δυστυχώς ακόμα τον αγαπάω και τον σκέφτομαι γιατί ξέρω οτι είναι μόνος του  δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ ολο αυτό. Θεωρούσα οτι με το καιρό θα μου περάσει προσπαθώ να κάνω πράγματα έχω τη δουλειά μου τους φίλους μου αλλά αυτός δε φεύγει απο το μυαλό μου...νιώθω τέτοια προδοσία κι αδικία θέλω να μάθω τι έκανα πια τόσο λάθος θέλω να μου πει τον πραγματικό λόγο θεωρώ οτι μετά απο τόσα που έχω κάνει γι αυτόν όπως κι αυτός για μένα αξίζω μια εξήγηση ακόμα κι μετά απο τόσο καιρό ....δε μπορώ να συνεχίσω έτσι..

Γ.

Είναι φανερό πως αυτή η ιστορία σου έχει μείνει μια «μισοτελειωμένη υπόθεση». Μόνη λύση είναι να τον βρεις και να του ζητήσεις να ξεκαθαρίσετε ψύχραιμα τι συνέβη. Αν δεχτεί, καλώς, αν όχι, δεν μπορείς να κάνει κάτι να τον πιέσεις να συζητήσετε. Θα πρέπει να το ξεπεράσεις μόνη σου και καλά κάνεις και ασχολείσαι με τη δουλειά σου και τους φίλους σου για να αποκεντρωθείς από τη χαλασμένη σχέση.

Ένας άνθρωπος τόσο κλειστός και φοβισμένος είναι δύσκολο να κάνει στενές σχέσεις εμπιστοσύνης. Προφανώς όμως ο δικός σου δεν το είχε συνειδητοποιήσει αυτό ή το είχε αλλά δεν θέλησε να το παραδεχτεί και εύρισκε ασήμαντες δικαιολογίες.

Έρχομαι όμως στις δικές σου ευθύνες για τη ζωή σου. Αυτόν τον άνθρωπο τον επέλεξες και έμεινες 8 χρόνια μαζί του με άσχημη συμπεριφορά. Εγκατέλειψες τα πάντα, όπως λες, για χάρη του. Αυτό σημαίνει πως δεν πρόσεξες και δεν υπερασπίστηκες αρκετά τον εαυτό σου και στηρίχτηκες ολοκληρωτικά σε έναν άνθρωπο που δεν σου έδινε εγγυήσεις καλής σχέσης. Θα πρότεινα λοιπόν να δεις ποια είσαι εσύ και τι θέλεις από τη ζωή σου, ποιες ακάλυπτες ανάγκες έχεις και προσκολλάσαι.

Μια συνεργασία σε ψυχολόγο θα σε βοηθήσεις να ξεκαθαρίσεις.

Πιέζομαι στο πατρικό

ΕΙΜΑΙ 25 ΕΤΩΝ ΕΧΩ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΔΕΡΦΗ (28 ΕΤΩΝ) ΚΑΙ 2 ΓΟΝΕΙΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΥΣ ΑΜΟΡΦΩΤΟΥΣ Κ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΛΑΘΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΑΣ. ΕΓΩ ΣΑΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΑ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΩ ΔΕΝ ΞΕΣΠΩ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΩ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ. Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΕ ΠΟΛΛΑ Κ ΔΙΑΦΟΡΑ Κ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ ΤΡΟΠΟ(ΦΩΝΕΣ,ΑΠΕΙΛΕΣ,ΣΠΑΣΙΜΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΟΙΝΩΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ).  ΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΕΣ. Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΜΕ ΖΗΛΕΥΕ Κ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ.. ΕΧΕΙ ΜΑΛΛΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ.ΕΠΕΙΔΗ ΕΓΩ ΕΛΕΙΨΑ 4ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΕΣ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΣ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ Κ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΜΙΣΙΚΑΚΙΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ Κ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ.ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΟΤΙ ΕΦΑΓΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ Κ ΛΟΙΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΣΑΝ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΜΑΖΕΜΕΝΗ ΣΕ ΕΞΟΔΟΥΣ Κ ΛΟΙΠΑ.  Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΘΛΙΨΗ.ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΕΧΟΥΜΕ 2 ΣΠΙΤΙΑ. ΤΟ ΕΝΑ Κ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑΧΩΡΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΗΘΕΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΑ Κ ΕΙΜΑΣΤΕ 3 ΑΤΟΜΑ ΣΤΟ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΚΑΡΣΟΝΙΕΡΑ ΜΕ ΜΕΝΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΠΛΟ Κ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΩ. ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΤΙ ΜΕ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΠΟΛΥ ΟΣΟ Κ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΑΝΕΠΑΦΗ ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.. ΒΛΕΠΩ ΤΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΕΔΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ Κ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΣΟ ΚΑΝΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ Κ ΒΓΑΖΩ 350 ΤΟ ΜΗΝΑ... ΑΔΥΝΑΤΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΙΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ.Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΠΑΝΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΡΩΤΑΩ ΑΛΛΑ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΘΕΣΗ  ΣΕ ΑΥΤΟ Κ ΤΗΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ. ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΑΡΡΩΣΤΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΟ ΕΝΑ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ Κ ΖΩ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΟΓΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ... ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ. ΕΧΩ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΩ ΑΛΛΑ ΑΚΡΗ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ.ΜΕ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΦΙΛΙΚΑ ΕΡΩΤΙΚΑ(ΑΚΟΜΑ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΘΕΛΩ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΣΧΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ ΑΠ ΟΛΟ ΑΥΤΟ). ΤΙ ΘΑ ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΑΤΕ ? ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ? ΘΑ ΤΟ ΧΑΣΩ ΕΔΩ ΜΕΣΑ. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ

Κ

Πραγματικά παράλογο μου φαίνεται όλο αυτό. Όμως οι γονείς σου έχουν την έλλειψη παιδείας, η αδελφή τα απωθημένα και δυστυχώς είναι δύσκολο να τους αλλάξεις. Δοκίμασες με συζήτηση αλλά λες δεν βγαίνει τίποτα. Δες αν υπάρχει στο οικογενειακό περιβάλλον κάποιο άτομο κοινής εμπιστοσύνης (θεία, νονά κτλ) που θα μπορούσε να κάνει μια λογική συζήτηση με τους γονείς σου.

Το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να ανεξαρτητοποιηθείς όσο γίνεται γρηγορότερα και να απομακρυνθείς. Τα 350 εννοείται πως δεν φτάνουν, αλλά σήμερα ελάχιστα 25χρονα παιδιά, απόφοιτοι μιας σχολής, μπορούν να αυτοσυντηρηθούν. Θα έλεγα αρχικά να κάνεις υπομονή και να ψάχνεις εντατικά για μια πιο καλοπληρωμένη δουλειά ή για μια δεύτερη δουλειά.  Μην ασχολείσαι ακόμη με θέματα κληρονομικά ούτε να υποκύπτεις σε σχετικούς εκβιασμούς. Το πώς θα μοιράσουν οι γονείς την περιουσία τους είναι θέμα της δικής τους αντίληψης, δεν μπορείς να κάνεις κάτι,  και έχει μια λογική να δώσουν κάτι παραπάνω σε ένα παιδί που δεν σπούδασε. Είναι όμως πολύ νωρίς για τέτοιες συζητήσεις.

Στη συνέχεια, να φροντίσεις να βρείς ένα μικρό χώρο να μείνεις, ίσως με κάποια φίλη σου και να μοιράζετε τα έξοδα. Καταλαβαίνω πως  αποζητάς απεγνωσμένα μια σχέση για να σε τραβήξει από την άσχημη οικογενειακή κατάσταση. Πρόσεξε όμως , γιατί αν η σχέση είναι ανάγκη και όχι επιλογή, είναι πολύ πιθανό να κάνεις λάθος. Και βέβαια τα λάθη είναι δικαιολογημένα στα 25, αλλά εσύ είσαι πληγωμένη από την οικογένεια και θα είναι πολύ άσχημο να απογοητευτείς και στον τομέα αυτόν. Και προπάντων μη βιαστείς να συζήσεις με κάποιο δεσμό που θα κάνεις, προκειμένου να ξεφύγεις από το σπίτι σου, γιατί τότε μια πιθανή απογοήτευση θα είναι πιο βαριά.

Δυστυχώς δεν έχω κάτι άλλο να σου πω για να σε βοηθήσω. Πρέπει όλοι να παλεύουμε να στηριζόμαστε μόνο στον εαυτό μας –ψυχολογικά και οικονομικά- και στη δική σου περίπτωση αυτό είναι πιο επιτακτικό.