Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Διαφορά ηλικίας και παιδί

Είμαι 33 ετών και εδω και ένα χρόνο έχω σχέση με μια κοπέλα 43 ετών. Ταιριάζουμε σε όλα, έχουμε απόλυτη Χημεία και είναι πραγματικά η γυναίκα που έψαχνα. Σε καμμία περιπτωση δεν φαίνεται η ηλικία της
Η κοπέλα έχει κάνει δύο αποτυχημένους γάμους, εχει πλέον ελάχιστο χρόνο για παιδί και μου ζητάει συνεχώς να επισημοποιήσουμε την σχέση μας. Το πρόβλημα είναι ότι δεν νιώθω έτοιμος ακόμα για παιδί. Εχουμε ήδη χωρίσει 2-3 φορές για αυτο τον λόγο και συνεχώς τα ξαναφτιάχνουμε. Δεν την αδικώ. Απλά φοβάμαι τις απότομες αλλαγές στην ζωή μου με την πιθανή έλευση του παιδιού. Φοβάμαι την περίπτωση να μην μπορέσει να κάνει παιδί (λόγω ηλικίας) γεγονός που θα με φερει και εμένα σε αδιεξοδο καθως δεν θέλω σε καμμία περίπτωση να αποτελέσω εγώ το τρίτο χωρισμό της γεγονός που θα την αποτελειώσει ψυχολογικά. Θα προτιμούσα να συζήσουμε ένα εύλογο χρονικό διάστημα και μετα να ερθει το παιδί φυσιολογικά. Όχι απότομα!
 Οι γονείς μου φυσικά αντιδρούν έντονα σε αυτην την σχέση (λόγω των στερεοτύπων) και αυτο ίσως να με έχει επηρεάσει λίγο. Δεν είναι όμως ο βασικός λόγος που μου δημιουργούνται οι αμφιβολίες για το αν πρέπει να προχωρήσω.Το "κακό" είναι ότι την αγαπώ και την θέλω πολύ. Θα ήθελα την γνώμη σας.
Β.

Το θέμα σου είναι σύνθετο.
Αρχικά είναι το θέμα της ηλικίας. Δέκα χρόνια διαφοράς υπέρ της γυναίκας θέτουν κάποια προβλήματα: Ένας άντρας στην ηλικία σου μπορεί να μην είναι έτοιμος για γάμο και παιδιά, μπορεί να μην είναι αποκαταστημένος οικονομικά (με τις σημερινές οικονομικές συνθήκες) ή μπορεί να μη έχει ζήσει το πλήθος των εμπειριών που επιθυμεί ώστε να καταλήξει σε σχέση ζωής. Μια γυναίκα στην ηλικία της φίλης σου είναι οριακή για την απόκτηση παιδιού, έχει αποφασίσει τον τρόπο ζωής που επιθυμεί και έχει αρκετές εμπειρίες. Η διαφορά που τώρα δεν φαίνεται, σε κάποια χρόνια πιθανότατα θα είναι εμφανής, πχ. όταν η σύζυγος θα είναι 60 και ο σύζυγος 50.
Το κοινωνικό μέρος κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να σας επηρεάζει. Αν εσείς είστε αποφασισμένοι και σίγουροι, αφήστε τους άλλους να λένε… Σπάνια όμως τα μέλη του ζευγαριού έχουν τη σιγουριά και την αποφασιστικότητα να μην επηρεαστούν από τις κοινωνικές πιέσεις, οπότε αυτές μπορεί να τους χαλούν τη σχέση.
Άλλο θέμα είναι η ετοιμότητα για παιδί. Το βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένο και σωστό οι σχέσεις να προχωρούν με στάδια. Τουλάχιστον ένας χρόνος καλής σχέσης, μετά τουλάχιστον άλλος ένας καλής συμβίωσης, τουλάχιστον άλλος ένας καλού γάμου και στη συνέχεια βάζετε μπροστά για παιδί. Θεωρώ πως πριν περάσουν άλλα 2 χρόνια, δεν είναι λογικό να επιδιώξετε παιδί, το οποίο θα χρειαστεί βέβαια τουλάχιστον άλλον ένα χρόνο για να γεννηθεί. Αν το ένα μέλος του ζευγαριού είναι ανέτοιμο για παιδί, καλύτερα να μην προχωρούν γιατί αυτό μπορεί να επιδράσει άσχημα πάνω στην ψυχική κατάσταση του πιο απρόθυμου, στη σχέση τους και στο παιδί. Είναι πιθανό επίσης η φίλη σου, εκτός από τα συναισθήματά της για σένα, να θέλει να «παίξει το τελευταίο της χαρτί» μαζί σου, λόγω ηλικίας και διαζυγίων, οπότε δεν πρέπει να προσαρμοστείς στο ρόλο αυτό.

Θα πρέπει λοιπόν να της δηλώσεις πως θέλεις πιο αργούς ρυθμούς, γιατί αλλιώς η σχέση σας θα κινδυνεύσει. Καλύτερα να επιδιώξετε παιδί σε 2 χρόνια και να υπάρχει πιθανότητα να μην τα καταφέρετε λόγω ηλικίας της, παρά να το κάνετε αμέσως και να χωρίσετε μετά. Αν το θέμα του παιδιού αποδειχτεί ικανό να σας χωρίσει, τότε η σχέση σας δεν ήταν αρκετά δυνατή.

Η "κηδεμονία" της αδελφής

ΕΙΜΑΙ 24 ΧΡΟΝΩΝ Κ ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΔΕΡΦΗ ΕΤΩΝ 27 ! Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΚΑΛΗ Κ ΣΕ ΑΥΤΟ ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ Κ ΛΑΘΗ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΑΣ. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΡΙΑ ΚΥΡΙΩΣ ΤΩΡΑ ΛΟΓΩ ΚΡΙΣΗΣ.
Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑΚΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΕΝΩ ΕΓΩ ΕΦΥΓΑ ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΕΣ ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ  ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ.ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΗ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ. ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΜΕ ΖΗΛΕΥΕΙ Κ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΡΙΧΝΕΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ. ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΦΩΝΑΖΕΙ Κ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ Κ ΒΓΑΖΕΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ. ΠΑΛΙΜΠΑΙΔΙΖΕΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΣΧΕΣΗ Κ ΚΥΡΙΩΣ ΠΟΤΕ ΠΑΡΕΑ.ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΕΜΕΝΗ Κ ΠΟΛΥ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΤΗΣ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΒΓΑΖΕΙ ΝΕΥΡΟ ΚΑΚΙΑ Κ ΕΝΤΟΝΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΕΠΕΙΔΗ ΩΣΤΟΣΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΠΟΙΟ ΕΝΤΟΝΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ Κ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΗΛΙΚΙΑ, ΜΟΥ ΤΟ ΕΡΙΧΝΕ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΘΕΙ ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ Κ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ. ΤΟ ΧΕΙ ΡΙΞΕΙ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ.ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΣΥΧΝΑΖΟΥΝ ΝΕΟΙ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ... ΣΑΝ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ. ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΕΞΥΠΝΗ ΚΟΠΕΛΑ... Κ ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ... ΝΤΥΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΕΦΗΒΟ ΜΕ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΣΤΥΛ ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΜΟΝΙΜΩΣ ΚΟΤΣΙΔΑ Κ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΑ ΠΕΡΑ ΑΠ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ... ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΞΕΝΥΧΤΑΕΙ ΠΑΣΧΕΙ Κ ΑΠΟ ΑΥΠΝΟΙΕΣ Κ ΚΑΘΕΤΑΙ Κ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΧΑΛΑΡΩΝΕΙ Κ ΞΕΣΚΑΕΙ!
ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΙΣΩ Κ ΝΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΙΣΤΩ ΙΣΩΣ Κ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΠΑΡΝΗΘΩ ΝΑ ΔΩ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΜΟΝΟ Κ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΔΙΑΠΛΗΚΤΙΣΜΟ ? ΓΙΑΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΠΩ ΟΧΙ... ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ. ΩΣΤΟΣΟ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΕΝΩ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΦΙΛΙΕΣ Κ ΛΟΙΠΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΚΟΨΕΙ Κ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑΕΙ ΑΥΤΗ ΜΑΖΙ Κ ΚΑΠΩΣ ΝΙΩ ΑΠΟΚΟΜΕΝΗ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΑ ΑΠΟ ΣΠΟΥΔΕΣ... ΝΙΩΘΩ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΧΑΛΑΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ΤΙ ΘΑ ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΑΤΕ?
Γ

Δεν θα επιχειρήσω να κρίνω τι πρόβλημα έχει η αδελφή σου και πώς θα το λύσει, γιατί αυτό δεν γίνεται μακρόθεν. Θα επικεντρωθώ στο ερώτημα που θέτεις και που μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε τη βασική αρχή: Τι μπορεί να κάνει ένας στενός συγγενής για ένα άτομο που έχει ψυχολογικά προβλήματα;
·        Να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου είναι ξεχωριστή από της αδελφής σου και έχεις δικαίωμα και υποχρέωση να υπερασπιστείς τη δική σου ζωή και να μην αφήσεις να σε «ρουφήξει» το πρόβλημα της αδελφής σου. Βρίσκεσαι σε μια σημαντική μετάβαση της ζωής σου, έχοντας τελειώσει τα σπουδές σου  και είσαι έτοιμη να περάσεις στο χώρο των ενηλίκων και εργαζομένων. Χρειάζεται να επανασυνδεθείς κοινωνικά με τον τόπο σου, να συνηθίσεις να ζεις ξανά στο πατρικό σου και να αναζητήσεις δουλειά ή μεταπτυχιακές σπουδές. Όλο αυτό είναι ήδη ένα κουραστικό «πακέτο» που δεν σου αφήνει πολλή ενέργεια.
·        Η αδελφή σου πρέπει άμεσα να ενταχθεί σε ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να της προσφέρεις είναι να τη στρέψεις προς τα εκεί.
·        Οι γονείς που είναι; Τι ρόλο παίζουν; Πώς αντιμετωπίζουν την κατάσταση; Δεν έχουν θορυβηθεί τόσα χρόνια από την κατάσταση της κόρης τους; Πρέπει να τους μιλήσεις και να τους στρέψεις να ασχοληθούν και να συμβάλουν στη στροφή της αδελφής σου προς ψυχολογική βοήθεια. Ακόμη κι αν εκείνη δεν δεχτεί σε πρώτη φάση, η υπόλοιπη οικογένεια πρέπει να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο να σας συμβουλεύσει. Ένα προβληματικό «παιδί» αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου μιας δυσλειτουργικής οικογένειας.
·        Φέρσου στην αδελφή σου όπως θα φερόσουν σε μια «κανονική» αδελφή. Αν την παραχαϊδεύεις διαιωνίζεις τα προβλήματα κι εκείνη δεν στρέφεται προς τη θεραπεία της. Ούτως ή άλλως θα έκανες κάποια παρέα με την αδελφή σου. Όταν βγαίνεις με φίλους και πιστεύεις πως ταιριάζει κι εκείνη, μπορείς να την καλείς. Αν δεν θέλει, εσύ θα βγαίνεις κι εκείνη άσε την μέσα. Μην ξεχνάς να της πεις όταν επιστρέφεις πως περάσατε ωραία και καλό ήταν να είχε έρθει. Μπορείς εξάλλου να καλείς κάποιους φίλους σου στο σπίτι και να φροντίζεις να κάνετε όλοι μαζί λίγη παρέα.
Αν θέλεις να μείνεις μέσα και έχεις διάθεση για τηλεόραση, μπορείτε να δείτε μαζί. Αν όμως θέλεις να κάνεις κάτι άλλο, κάνε το. Αν σε υπερ-απασχολεί με τα θέματα της τηλεόρασης, συζήτησε λίγο μέχρι να βαρεθείς και μετά πες της ευθέως πως βαρέθηκες και πας να ασχοληθείς με κάτι άλλο. Αν σ’ αυτό το άλλο θα μπορούσε κι εκείνη να συμμετέχει, πρότεινέ το: πχ, να μαγειρέψετε μαζί, να παίξετε ένα παιχνίδι γνώσεων, να ακούσετε μουσική, να καλλωπιστείτε κτλ. Κάλεσέ την να βγείτε για ψώνια ή να πάτε μαζί κομμωτήριο, ως μια ώθηση να αλλάξει στιλ. Αν έχεις κάποιο σταθερό ενδιαφέρον, πχ. γυμναστήριο, ζωγραφική κτλ, μπορείς να της προτείνεις να γραφτείτε κάπου μαζί. Πολύ καλό επίσης θα ήταν να πηγαίνετε μαζί κινηματογράφο (αφού τόσο της αρέσουν τα έργα) κι αυτό να αποτελεί την αφορμή για μια έξοδο.

Τα βασικά στοιχεία είναι δυο: μην «αναλάβεις» την αδελφή σου και φρόντισε να λάβετε ως οικογένεια τη βοήθεια ειδικού.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Προσπαθώ να μη στεναχωρήσω κανέναν

Πρόσφατα αποφάσισα να χωρίσω με αυτόν που τα είχα. Τα είχαμε 2,5 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο με είχε τόσο δεδομένη που δεν τον ένοιαζα καθόλου. Ως που γνώρισα ένα παιδί στην δουλειά με τον οποίο χωρίς να το καταλάβω κόλλισα αμέσως. Δεν ταιριάζουμε σε τίποτα, είμαστε η μέρα με την νύχτα κυριολεκτικά όμως είναι ο μόνος που μου έδωσε χαρά χωρίς να ζητήσει απολύτως τίποτα για αντάλλαγμα. χτές μου είπε ότι έχει παραπάνω απο φιλικά αισθήματα για μένα και με ρώτησε αν έχει κάποια ελπίδα. του είπα δεν ξέρω. Τι να έλεγα; Εν το μεταξύ η οικογένεια μου δεν δέχεται οτι χώρισα και κάθε μέρα με πιέζει να τα ξαναβρώ με τον πρώην μου γιατί είναι πολύ καλό παιδί λένε. δεν ξέρουν τίποτα για τον συναδελφό μου. το αποκορύφωμα είναι οτι ο πρώην μου με πιέζει απιστευτά να τα βρούμε με πηγαίνει και με φέρνει οπου και αν παω.Ζηλεύει τον συνάδελφο μου και όλη την ώρα με κάνει να νιώθω άσχημα που τον χώρισα λεγοντάς μου οτι είμαι πολύ κακιά που τον χωρίζω για κάποιον άλλον. Αν και ξέρει οτι δεν τον χώρισα για άλλον επιμένει να με χτυπάει στο συναίσθημα. Δεν αντέχω άλλο νιώθω πολυ δυστηχισμένη δεν ξέρω τι να κάνω στην προσπάθεια μου να μην στεναχωρίσω κανέναν στεναχώρισα εμένα και τον μόνο άνθρωπο που μου στάθηκε ποτέ χωρίς αντάλλαγμα. δυστήχως αυτός τώρα δεν μου μιλάει. Παρακαλώ πείτε μου τι να κάνω νιώθω οτι θα εκραγώ!

Τα πράγματα είναι απλά:
Είχες έναν μακροχρόνιο δεσμό και χώρισες. Αφορμή στάθηκε μια νέα γνωριμία, όμως οι αιτίες προϋπήρχαν. Ο δεσμός σου σε θέλει πίσω, οι γονείς σου τον θέλουν, αλλά εσύ θέλεις τον άλλον.
Με το χωρισμό σου όλοι ξεβολεύτηκαν. Η ζωή όμως είναι δική σου, είσαι ελεύθερη και δεν χρωστάς τίποτα σε κανέναν. Δεν γίνεται όμως να τους έχεις όλους ευχαριστημένους. Σε μια σχέση που διαλύεται, ανεξάρτητα ποιος είχε τη μεγαλύτερη ευθύνη της διάλυσης, ο ένας από τους δυο παίρνει συνήθως την πρωτοβουλία και ο άλλος νιώθε πως αδικήθηκε. Επίσης, όσον αφορά τους γονείς, αν είναι να κάνουμε κάτι που θα μας χαροποιήσει και θα χαροποιήσει και τους γονείς, η χαρά μας είναι διπλή. Αν είναι όμως να διαλέξουμε ανάμεσα στη δική τους χαρά και στη δική μας, θα διαλέξουμε τη δική μας αφού πρόκειται για τη δική μας ζωή. Κι αν μας αγαπούν πραγματικά, κάποια στιγμή θα το δεχτούν.
Η πρότασή μου είναι να σταματήσεις τις σχέσεις και τα πήγαινε-έλα με τον πρώην. Δεν γίνεται να υπάρχουν φιλικές επαφές αμέσως μετά από ένα χωρισμό. Δήλωσέ του πως, ανεξάρτητα από το για ποιον ακριβώς λόγο χωρίσατε, δεν υπάρχει περίπτωση επανασύνδεσης.
Δεν κατάλαβα σε ποιόν αναφέρεσαι όταν λες «στεναχώρισα εμένα και τον μόνο άνθρωπο που μου στάθηκε ποτέ χωρίς αντάλλαγμα. δυστήχως αυτός τώρα δεν μου μιλάει». Στον πρώην ή στο συνάδελφο;  Πάντως είναι γεγονός πως δεν μπορείς να τους έχεις όλους ευχαριστημένους….
Άφησε να περάσει λίγος καιρός από το χωρισμό και μετά μπορείς αν αρχίσεις να βγαίνεις με το συνάδελφό σου. Μην επενδύσεις όμως ακόμα, όπως συμβουλεύω σε όλες τις σχέσεις που δεν έχουν ακόμα δοκιμαστεί. Αν χώρισες έχοντας κατά νου αυτόν, δεν σημαίνει πως εξασφάλισες ήδη την τέλεια σχέση. Θα πρέπει να δοκιμαστείτε για να επενδύσεις.

Το τι λέει ο κόσμος σχετικά με ποιόν ταιριάζεις, βάλε το στην άκρη. Κοίτα εσύ τι θέλεις στη ζωή σου και διεκδίκησέ το. Και φυσικά θα φέρεις τις όποιες συνέπειες της επιλογής αυτής.