Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Μητέρα;


Εχω προβλημα με τη μητερα μου, με την οποια δεν εχω μιλησει τους τελευταιους 3 μηνες. Το προβλημα ειναι χρονιο. Η μητερα μου χωρισε οταν εγω και η διδυμη αδερφη μου ημασταν 2 χρονων και εμεινε πολλα χρονια μονη της, πριν ξαναπαντρευτει.
Η μητερα μου ειναι τυπικο παραδειγμα ναρκισσου. Απο μικρη τη θυμαμαι να μην ασχολειται με μενα και την αδερφη μου και να κοιμαται μεχρι το μεσημερι. Το μονο που την ενοιαζε ηταν να δουλευει και να βγαζει λεφτα. Ειχε παντα απαιτησεις και για δουλειές στο σπίτι. Μεχρι και το φαγητο στο κρεβατι της φερναμε με δισκο. Εγω κι η αδερφη μου ημασταν αριστες μαθητριες αλλα οχι το απολυτο 20. Αυτο για τη μητερα μου ηταν αποτυχια. Οταν μου περασαμε σε πανεπιστημια εκεινη ξυνισε γιατι δεν ηταν ιατρικη που ηθελε να σπουδασουμε. Δεν καπνιζαμε, δεν πιναμε, δεν ξενυχταγαμε, ημασταν υπακουες σαν στρατιωτακια μας και απαγορευε να εχουμε σχεση μεχρι και τα 20.  Αλλα ο,τι και να καναμε δεν ηταν αρκετο για κεινη. Καθε αποπειρα διαλογου καταντουσε σε ουρλιαχτα και καυγαδες.
Τα χειροτερα ηρθαν οταν ξαναπαντρευτηκε, εναν ανθρωπο αξεστο, αλκοολικο και βιαιο. Τον εφερε στο σπιτι μας μολις τελειωσαμε το λυκειο με τη συμφωνια οτι θα κανει υπομονη μεχρι να αποφοιτησουμε και να βρουμε δουλεια. Μετα απο δυο χρονια, μας εδιωξε επειδη εκεινος το απαιτουσε. Αυτο εγινε μετα απο βιαιο καυγα και ποτε δεν συνεισφερε σε τιποτα για το νεο μας διαμερισμα ή τα εξοδα. Η αδερφη μου απο τοτε, 5 χρονια τωρα, δεν της εχει ξαναμιλησει και δεν τη συγχωρει. Εγω επειδη της ειχα παντα αδυναμια κρατησα επαφες.
Τα τελευταια δυο χρονια μενω στο εξωτερικο για μεταπτυχιακες σπουδες. Η μονη βοηθεια που ελαβα ηταν απο τη γιαγια μου, η οποια με ο,τι οικονομιες ειχε με βοηθησε στην αρχη. Η μητερα μου δεν ηθελε με τιποτα να βοηθησει γιατι εχτιζε σπιτι με τον πατριο μου. Ουτε καν ψυχολογικη υποστηριξη βρηκα, δεν εχανε ευκαιρια να με κριτικαρει για το τι κανω στο εξωτερικο τρωγοντας τα λεφτα της γιαγιας, τα οποια θα προτιμουσε να πανε στο σπιτι που εχτιζε. 
Τον τελευταιο χρονο εμαθε οτι ειχε καρκινο του στηθους κι εχει γινει πολυ ανυποφορη. Εχει την απαιτηση ολοι να τη συγχωρεσουμε για τις ιδιοτροπιες της. Εγω ομως συνεχιζα να της μιλαω γιατι ειναι μητερα μου αλλα και δεχομαι πιεσεις απο τους παππουδες μου να το κανω. Και εκεινη επειδιωκει τηλεφωνηματα γιατι κατα ενα μαγικο τροπο ξεχναει ο,τι εχει πει. Μαλιστα παραπονιεται καμια φορα οταν δεν τηλεφωνω και λεει οτι της ελειψα.
Τωρα πια εχω αποφοιτησει απο το μεταπτυχιακο μου, κάνω έναν απολογισμό και με πληγωνουν πολυ τα γεγονοτα του παρελθοντος. Δεν θελω να της μιλησω για καποιο διαστημα. Ειδε στο facebook οτι ανερτησα την αποφοιτηση μου και θυμωσα λιγο που χαρηκε για κατι που δεν εκανε τιποτα. Ισως ειμαι υπερβολικη αλλα εχω πολυ θυμο μεσα μου, ομως και να αποφευγω για παντα ενα τηλεφωνημα δεν ειναι εφικτο. Δεν προκειται ποτε να καταλαβει και παντα με λεει αχαριστη οταν της προβαλλω τα λαθη της. Ποτε μα ποτε δεν ζητησε συγνωμη για τιποτα, ουτε παραδεχεται πως εκανε λαθος. Επισης, λεει οτι μετραω τους ανθρωπους απο το ποσα λεφτα μου δινουν.  Δεν μπορω να εχω τετοιο ανθρωπο στη ζωη μου. Αλλα τη σκεφτομαι συνεχεια. Τι να κανω; Γιατι δεν μπορω να κρατησω τα καλα αλλα θυμαμαι μονο τα ασχημα;

E

 

Δεν θα σταθώ στη συμπεριφορά της μητέρας, ούτε βέβαια μπορώ να υποθέσω τους λόγους που την οδήγησαν εκεί. Η στάση της είναι απαράδεκτη και έχεις όλα τα δίκια του κόσμου να μη νιώθεις πραγματικό σύνδεσμο μαζί σου.
Υπάρχουν μέσα σου δυο φωνές: το πληγωμένο και θυμωμένο παιδί που ζητά απομάκρυνση και η ενήλικη γυναίκα που θέλει να συμπαρασταθεί στη μητέρα της και ίσως να «επιδιορθώσει» τη σχέση και να πάρει επιτέλους λίγη από την αγάπη και την αποδοχή που της έλειψε. Η αδελφή σου επέλεξε τον πρώτο δρόμο αλλά εσύ αμφιταλαντεύεσαι. Όχι, δεν υπάρχει τρόπος να θυμάσαι μόνο τα καλά. Το υποσυνείδητό σου θα κάνει πάντα το δικό του «ισολογισμό», όσο κι αν προσπαθήσεις να κάνεις κάτι άλλο με τη λογική. Και αν η διαφορά μεταξύ αυτού που νιώθεις και αυτού που νομίζεις πως «πρέπει» ή «θα ήταν καλύτερο» είναι μεγάλη, το αποτέλεσμα θα είναι άσχημο για την ψυχική σου ισορροπία.
Το μόνο που έχω να σου πω είναι να ακούσεις τη φωνή της καρδιάς σου. Μην πιέζεσαι από στερεότυπα, παππούδες κτλ. Αν και όταν νιώθεις την ανάγκη να επικοινωνήσεις, κάνε το. Αν όχι, μπορείς να περνάς μεγάλα διαστήματα χωρίς επικοινωνία. Αν κάτι στη διάρκεια της επικοινωνίας αυτής δεν σου αρέσει, διάκοψε το τηλεφώνημα λέγοντας «μαμά διακόπτω τώρα γιατί με στεναχωρούν αυτά που λες και δε θέλω πάλι να μαλώσουμε». ‘Η ακόμη μπορείς και να κόψεις τελείως την επικοινωνία. Ο καθένας στις σχέσεις του φέρει τις συνέπειες κάποιων επιλογών του και το μόνο που θα μπορούσε να τις αλλάξει κάπως είναι η ειλικρινής παραδοχή των λαθών και αίτηση συγνώμης.
Δεν πιστεύω στους δεσμούς αίματος, όταν δεν υποστηρίζονται από ειλικρινή αγάπη και όμορφο παρελθόν.  Δεν έχεις καμιά υποχρέωση απέναντι σε ένα γονιό που σου φέρθηκε έτσι.
Αυτό που μπορεί να μεταβάλει λίγο το τοπίο είναι το πρόβλημα υγείας που η  μητέρα σου αντιμετωπίζει. Ευτυχώς έχει το σύζυγό της, ο οποίος έχει την υποχρέωση να τη στηρίξει, και αν δεν το κάνει η μητέρα θα φέρει συνέπειες άλλης μιας επιλογής της. Αν εσύ έχεις διάθεση και κουράγιο να δείξεις μια ελάχιστη συμπαράσταση σε μια άρρωστη γυναίκα, τότε κάνε το, ανεξάρτητα από το αν αυτή είναι μητέρα σου. Δεν σε αντιμετώπισε ως μητέρα, δεν θα την αντιμετωπίσεις κι εσύ ως κόρη. Είναι απλώς μια γυναίκα που στην παρούσα φάση έχει πρόβλημα υγείας.

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Τι "παίζει" με τον πατέρα μου;



Πολλα χρόνια αναρωτιόμουν σε τι οφειλόταν η περίεργη συμπεριφορά του πατέρα μου. Συνέχεια έπρεπε να αισθάνεται το θύμα, σχεδον έπαιρνε ευχαρίστηση στο να τον θεωρούν τον αιώνιο "κακομοίρη", η μητέρα μου έφταιγε για όλα. Έλεγε κάτι, το υποσχόταν και άμα δεν τον βόλευε να το κάνει πράξη επέμενε ότι ο άλλος λάθος κατάλαβε. Δεν ζητούσε συγνώμη.
Eυτυχώς οι γονείς μου έχουν χωρίσει εδώ και 6 χρόνια. Βέβαια πριν να χωρίσουν πήρε όλους φίλους και γνωστούς  παίζοντας τον ρόλο του απατημενου συζύγου -ενώ ο ίδιος διατηρούσε εξωσυζυγικη σχέση Για πολλά χρόνια δεν μπορούσα να καταλάβω "τι έπαιζε" με τον πατέρα μου. Ήταν παθολογικος ψεύτης ? Μήπως απλά ανισορροπος? Είναι πολύ κουραστικό ψυχολογικά να έχεις κάποιον μπροστά σου 100% σίγουρο να προσπαθεί να σε πείσει οτι πράγματα που έχεις ακούσει με τα ίδια σου τα αυτιά δεν ειπώθηκαν πότε. Είδα τον αδερφό μου να μεταβάλει τις μνήμες του και να πιστεύει πράγματα που δεν έγιναν (μετά από εκτεταμένες συζητήσεις με τον πατέρα μου )και το ξέρω γιατί μαζί ήμασταν.
Πρόσφατα άρχισα να διαβάζω για τεχνικές χειραγώγησης και μου χτύπησαν μερικά καμπανάκια . Πως μπορώ να βοηθήσω τον αδερφό μου να ξε-μπλοκάρει (άμα γίνεται) και άμα υπάρχει κάποιο υλικό να διαβάσω γιατί περνάνε σκέψεις απο το μυαλό μου πως ίσως και γω να έχω κάποιους σπόρους μέσα μου ως προς το θέμα της χειραγώγησης και απλά να μην έχουν βλαστησει ακόμα. Σας ακούγονται ως τεχνικές χειραγώγησης αυτές ? Κι άμα δεν είναι τι μπορεί να είναι ?
Α

Δεν μπορώ βέβαια να βγάλω «διάγνωση» από ένα μήνυμα, εξάλλου αυτό ξεφεύγει από τους στόχους και τις δυνατότητες ενός μπλογκ. Το σίγουρο είναι πως ο πατέρας σου επιδιώκει να φέρνει τα πράγματα όπως τον συμφέρουν. Κάποιοι άνθρωποι παίρνουν ευχαρίστηση από αυτό επειδή τους δίνει την αίσθηση του ελέγχου, κάποιοι άλλοι πάλι νοιάζονται απλώς να διευκολύνουν τη δική τους ζωή έστω ακόμη και «πατώντας επί πτωμάτων» και κάποιοι απλώς απολαμβάνουν τα ψέματα ή το να παίζουν ρόλους για λόγους δικής τους παθολογίας. Δεν έχει καμιά έννοια να δούμε γιατί το κάνει ο πατέρας σου, αλλά πρέπει να δούμε πώς θα προστατευτείτε εσείς οι υπόλοιποι. 
Το γεγονός πως προβληματίζεσαι για τον εαυτό σου σε τιμά. Δεν γνωρίζω κάποιο σχετικό σοβαρό βιβλίο και πιστεύω πως η αναζήτηση στο διαδίκτυο μόνο μια πολύ γενική ιδέα μπορεί να σου δώσει, όμως μπορείς και να παραπλανηθείς. Το καλύτερο θα ήταν να δουλέψεις αυτό το θέμα με ψυχολόγο, μέσα στο πλαίσιο της δικής σου προσωπικής ανάπτυξης. Όσο για τον αδελφό σου, μπορείς να κάνεις μαζί του μια σοβαρή συζήτηση για τη συμπεριφορά του πατέρα και να επισημάνεις τις δικές του μεταστροφές. Συμφωνήστε να έχετε τεταμένη την προσοχή σας στο τι συμβαίνει και να διασταυρώνετε απόψεις, συγκρίνοντάς τες με αυτά που λέει ο πατέρας. Και αφού η σχέση μαζί του δεν σας βοηθά στη ζωή σας, φροντίστε να την ελαχιστοποιήσετε.

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Δεν ξέρει τι θέλει

Τη μία μου λεει ότι είναι έτοιμος για σοβαρή σχέση, την άλλη-όχι. Εδώ θέλω να πω ότι ποτέ δεν είχε σχέσεις σοβαρες και μακροχρόνιες, μου έλεγε ότι τις έδιωχνε τις γυναίκες. Τώρα είναι 50,χωρισμένος. Το γάμο, το έκανε χωρίς να νιώθει κάτι για τη γυναίκα του, μόνο από ανάγκη να κάνει παιδί. Βασικά, δεν είχε αγαπήσει ποτέ, μία φορά μόνο ήταν ερωτευμένος αλλά την έδιωξε γιατί ήταν μεγαλύτερη και έιχε παιδιά κι'αυτός τότε ήθελε να κάνει οικογένεια.
Μου πρότεινε να πάμε μαζί κάπου για 3 μέρες...και είχε έντονο ενδιαφέρον το πότε θα μπορώ να έρχομαι σπίτι του μέχρι το πρωί. Ξαφνικά, ενω βρεθήκαμε και όλα ήταν πολύ καλά, με κάνει μπλοκ στο φαις, και μετά μου ζητάει να χωρίσουμε γιατί δεν του βγάινει ερωτικά μαζί μου!!! Ενώ πριν από δύο μέρες ο ίδιος με τράβηξε να κάνουμε έρωτα, και γενικώς, φαίνεται αν σε θέλει ένας άντρας. Οταν τον ρώτησα γιατί τότε το κάναμε, μου απάντησε ότι ήθελε να βεβαιωθεί! Και ότι δεν θέλει να πάει πουθενά μαζί μου, απλά προσπαθούσε να κάνει κάτι, αλλά δεν του βγαίνει! (αν και ο ίδιος μου πρότινε χωρίς να του ζητήσω τίποτα!) Να προσθέσω ότι λόγο τελευταίων καταστάσεων στη χώρα ήταν τρελαμένος...Δεν είχε σωστή στύση την τελευταία φορά, μου είπε ότι δεν του είχε ξανασυμβεί...από την επόμενη μέρα κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά και μετά από δύο μέρες με έκανε μπλόκ, αν και μου εξήγησε ότι μπλόκαρε και κάποιους φίλους επιδί δεν θέλει κανέναν...
Βασικά, έχει πολύ μεγάλες ανασφάλειες στο σεξουαλικό τομέα, δεν έχω συναντήσει τόσο σε άλλον. Μιλήσαμε, λοιπών, και ενω στην αρχή ήθελε χωρισμό, στο τέλος μου λεει απ'τον Σεπτέμβρη, αν θες, να συνεχίσουμε. Τον ρωτάω, αν είναι σίγουρος ότι θέλει να του τηλεφωνήσω απ'τον Σεπτέμβρη, μου λέει ναι.
Πως να το εξηγήσετε όλο αυτό? Εμένα με ενδιαφέρει από ψυχολογική άποψη, θέλω να καταλάβω τη έχει και αν χρειάζεται βοήθεια.

Χ

Ο άνθρωπος δεν ξέρει τι του γίνεται και κακώς ασχολείσαι. Είσαι ερωτευμένη; Σου αρέσει ως άντρας; Γιατί ως προσωπικότητα δεν βλέπω κάτι άξιο λόγου….
Αν σου αρέσει, μπορείς να πας με τα νερά του και όποτε του επιτρέπουν οι ανασφάλειές του μπορείτε να βρίσκεστε και να περνάτε ωραία. Προσοχή όμως: Μην επενδύσεις, μην επικεντρωθείς, μη στεναχωρηθείς με τα πάνω-κάτω του, μην το πάρεις προσωπικά και προ πάντων μην το δεις ως τίποτα παραπάνω από μια περιπέτεια με ημερομηνία λήξης. Αν ενδιαφέρεσαι να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, σίγουρα δεν είναι ο κατάλληλος.
Είναι φανερό πως ο άνθρωπος έχει προβλήματα με τον εαυτό του και σίγουρα χρειάζεται βοήθεια, δεν νομίζω όμως πως θα το παραδεχτεί και θα την αναζητήσει. Λες πως σε ενδιαφέρει από ψυχολογική άποψη, μήπως όμως το ρωτάς για να δεις αν υπάρχει περίπτωση να κάνεις κάτι σοβαρό μαζί του; Γιατί αυτό, ξέχασέ το!