Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Γάμος στον καιρό της οικονομικής κρίσης


Έχω σχέση 2 χρόνια με κάποιον που προσδοκά οικογένεια. Εμένα τα οικονομικά μου είναι άσχημα, βρέθηκα σε μια κατάσταση χρεών και μη υποστήριξης από το οικογενειακό μου περιβάλλον από πολύ νωρίς!

Αυτή τη στιγμή έχω ένα μικρό εισόδημα (πριν την κρίση εργαζόμουν κανονικά) το οποίο όμως δεν με κάνει να νιώθω ασφάλεια για το μέλλον, παράλληλα δεν βλέπω ευκαιρίες και για να πω την αλήθεια δεν είμαι από τα άτομα που θα έκανε το οτιδήποτε, δεν θα άντεχα ψυχολογικά πιστεύω γιατί το έχω βιώσει στο παρελθόν.

Ο σύντροφός μου αυτά τα γνώριζε ακόμα και πριν προχωρήσουμε σε σχέση. Το τελευταίο διάστημα μου προέκυψαν κάποια μικροχρέη και βλέπω ξεκάθαρα την δυσανασχέτηση/ενόχλησή σου. Καταλαβαίνω από μια πλευρά την ανησυχία του καθώς δεν είναι πλούσιος ο άνθρωπος και νιώθω μπερδεμένη καθώς αυτό το ζήτημα έχει δημιουργήσει προστριβές και είναι φορές που άμεσα ή έμμεσα με κατηγορεί...

Το ερώτημά μου είναι εάν στο μέλλον η πίεση/δυσανασχέτηση για το οικονομικό θέμα γίνει μόνιμη χωρίς να καταλήξουμε κάπου μέσα από συζήτηση είναι άξιος λόγος χωρισμού, προσωπικά το βρίσκω ακατάλληλο περιβάλλον για να καλλιεργηθεί μια σε βάθος χρόνου συνύπαρξη...

M

To οικονομικό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη προκειμένου για συμβίωση και πολύ περισσότερο για γάμο.

Είχες εξ αρχής ενημερώσει το σύντροφό σου για την οικονομική σου κατάσταση, όπως λες. Μένετε μαζί; έχετε κοινό ταμείο;  σε βοηθά να πληρώσεις τα χρέη σου; αν όχι, γιατί να δυσανασχετεί για τα δικά σο οικονομικά θέματα;

Αν όμως μένετε μαζί, πριν το αποφασίσετε θα έπρεπε να είχατε συζητήσει καθαρά το οικονομικό. Σε μια σοβαρή συντροφική σχέση συμβίωσης δεν είναι απαραίτητο τα δυο μέλη να συμβάλλουν ισότιμα, αλλά πρέπει το άθροισμα των εσόδων τους να τους φτάνει για να ζήσουν αξιοπρεπώς και επίσης να έχουν και οι δυο συμφωνήσει να αποδεχτούν αυτή την «ανισότητα». Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για γάμο. Αν δουν πως με το άθροισμα των εσόδων τους δεν τα καταφέρνουν, αναβάλλουν τη συμβίωση ή το γάμο μέχρι να τα καταφέρουν.

Τι μπορούν να κάνουν για να τα καταφέρουν; Εσύ θα πρέπει να φροντίσει να βρεις δουλειά. Το τι υποχωρήσεις μπορεί να χρειαστεί να κάνεις και πώς θα αισθάνεσαι γι αυτές, είναι θέμα προσωπικό. Θα συγκρίνεις τις ταλαιπωρίες με την οικονομική σου ανεξαρτησία και θα δεις τι μετρά περισσότερο. Γιατί όμως το θεωρείς δεδομένο πως απαραίτητα θα ταλαιπωρηθείς σε μια δουλειά; Ξέρω πως τα πράγματα δεν είναι εύκολα, αλλά πάρα πολλοί άνθρωποι βρίσκουν μια δουλειά να αυτοσυντηρηθούν, με τα καλά της και με τα κακά της,  χωρίς όμως να βιώνουν…. κόλαση. Μήπως είσαι ιδιαίτερα ευαίσθητη ή «καλομαθημένη»; Μήπως υποσυνείδητα χρησιμοποιείς τις παλιές σου άσχημες επαγγελματικές εμπειρίες ως πρόσχημα για να μην ξαναπροσπαθήσεις στον επαγγελματικό χώρο; Γιατί έχεις βάλει στον εαυτό σου την ταμπέλα της μόνιμα άνεργης;

Επιπλέον, θα πρέπει να διερευνήσετε μαζί με το σύντροφό σου άλλες πιθανότητες, όπως αλλαγή πόλης, κάποια φθηνή λύση κατοικίας, αλλαγή κάποιων συνηθειών ζωής για περιορισμό των εξόδων σας κ.α. προκειμένου να τα καταφέρετε.

Ναι, δυστυχώς το οικονομικό μπορεί υποσκάψει ένα γάμο και καλό είναι να μην προχωρήσετε αν δεν είστε έτοιμοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να χωρίσετε! Αντίθετα, δυο άνθρωποι που αγαπιούνται έχουν κίνητρο και την υπομονή να βελτιώσουν τη ζωή τους προκειμένου να καταφέρουν να κάνουν οικογένεια.

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Επαναπροσανατολισμός;

Είμαι 29 χρονών, χημικός. Τελειώνω το μάστερ μου στην χημεία φέτος, όμως, ενώ θα ήθελα να δουλεύω ως χημικός, λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν δουλεύω στο αντικείμενο που σπούδασα. Έψαχνα ένα χρόνο δουλειά και τελικά, βρήκα ημιαπασχόληση σε μια εταιρία. Φυσικά, δεν είναι αυτό που ήθελα και το κάνω μόνο και μόνο γιατί δεν έχω άλλη λύση. Η αλήθεια είναι, πως ως χημικός δεν υπάρχει περίπτωση να βρω δουλειά. Σκέφτομαι συχνά ότι όταν ήμουν 18 ήθελα να περάσω στην ιατρική. Μια σκέψη μου είναι να δώσω κατατακτήριες στην ιατρική, αλλά η σχολή αυτή έχει 6 χρόνια γενική ιατρική κι άλλα 4 η ειδικότητα (αν σε πάρουν κατευθείαν) και από αυτήν την σχολή θα βγω 40 χρονών και θα είναι αργά για να ξεκινήσω να δουλεύω. Εσείς τι θα μου προτείνατε; Να έδινα, άραγε, κατατακτήριες για κάποια άλλη σχολή με εξίσου καλές προοπτικές για δουλειά; 

Μ

Θα ήθελα να σου υποδείξω μια εναλλακτική αντιμετώπιση επαγγελματικού προσανατολισμού (επ). Η λογική της επιλογής σχολής με κριτήριο τη δυνατότητα εξεύρεσης εργασίας είναι λάθος. Κανείς δεν ξέρει το μέλλον των επαγγελμάτων στη σημερινή κατάσταση οικονομικής αστάθειας που επικρατεί. Ακόμη όμως κι αν μπορούσαμε να προβλέψουμε το μέλλον, κάποιος που εργάζεται σε έναν τομέα που δεν του ταιριάζει γίνεται μέτριος ή/και καταστρέφει  την ψυχική του υγεία. Το μόνο που μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα επαγγελματικής αποκατάστασης και ισορροπημένης ζωής είναι η επιλογή του επαγγέλματος για το οποίο είσαι «φτιαγμένος». Μόνο τότε θα το αντιμετωπίσεις με πάθος, θα γίνεις πολύ καλός σ αυτό και αργά ή γρήγορα η επιλογή σου θα αποδώσει. 

Αρχικά λοιπόν σε ρωτώ: Σου αρέσει η δουλειά του χημικού; σε εργαστήριο; στη βιομηχανία; στην εκπαίδευση; πώς επέλεξες το μεταπτυχιακό σου; σε ελκύει το αντικείμενο; Αν σε όλα αυτά απαντάς ναι, τότε το μόνο που έχω να συστήσω είναι υπομονή και προσπάθεια. Στις σημερινές συνθήκες ελάχιστοι νέοι στην ηλικία σου έχουν αποκατασταθεί και η διαδικασία παίρνει χρόνο.

Αν τη χημεία την αντιμετωπίζεις «χλιαρά» ή –ακόμη χειρότερα- δεν σου αρέσει, τότε δικαίως κάνεις τη σκέψη να σπουδάσεις κάτι άλλο. Η ιατρική είναι δύσκολη και παίρνει χρόνο, έτσι μόνο αν είναι όνειρο ζωής σου θα πρέπει να την κυνηγήσεις. Τότε δεν θα σκεφτείς ούτε τα χρόνια ούτε τον κόπο ούτε την ηλικία. Αν όμως σκέφτεσαι μόνο μια καλύτερη αποκατάσταση, κοίτα γύρω σου την ανεργία των γιατρών και θα αποθαρρυνθείς.

Βρες τι σου αρέσει, σε τι ταιριάζεις, ποιο είναι το όνειρό σου, τι άνθρωπος είσαι. Επειδή όλα αυτά σε όλους σχεδόν τους νέους έχουν αλλοιωθεί από τις κοινωνικές επιταγές, επισκέψου κάποιον ειδικό επ για να σε βοηθήσει . Και αν αυτό το όνειρο είναι πολύ δυνατό, κάποια σχολή ή μεταπτυχιακό ή σεμινάρια θα βρεις που θα σου ανοίξουν το δρόμο. Αν συνδυάζεται με αυτά που έχεις ήδη σπουδάσει, τόσο το καλύτερο.

Θα ήταν σκόπιμο να κάνεις ένα πλήρες πρόγραμμα επ με κάποιον ειδικό, έτσι ώστε αρχικά να δεις τι μπορείς να κάνεις αυτό που ήδη σπούδασες και αν αυτό δεν σου ταιριάζει να δεις τι άλλο θα κάνεις. Σου συνιστώ επίσης να διαβάσεις το βιβλίο μου ΕΠΙΛΕΓΩ ΣΩΣΤΑ ΤΙ ΘΑ ΣΠΟΥΔΑΣΩ; για να βοηθηθείς να διαμορφώσεις την ιδεολογία σου για τον επ σου και να δεις περιπτώσεις άλλων νέων.

 

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Πίεση στην επαρχία

Ειμαι 36 χρονων στα 23 ειχα δεσμο 8χρονων που τελικα χωρισαμε κ γλιτωσα!επειδη μενω σε πολυ μικρη πολη εμεινα για καποια χρονια χωρις σχεση αλλα πηγαινα καλα επαγγελματικα!πριν ενα χρονο βρεθηκα με τον εφηβικο μου ερωτα ο οποιος ειχε ερθει διακοπες κ μετα εξαφανιστηκε γιατι ειχε κ υποχρεωσεις χωρισμενος με παιδι στο εξωτερικο!πληγωθηκα αλλα το ξεπερασα!τωρα εδω κ 4μηνες γνωρισα εναν αντρα 1χρονο μεγαλυτερο o οποιος ειναι παντρεμενος με 2παιδια ζει σε κοντινη πολη!εχουμε ωραια επικοινωνια βρισκομαστε οταν μπορει κ ειναι πολυ ομορφο ολο αυτο!αλλα εχει ξεκαθαρισει οτι δε χωριζει κ συμφωνουμε!το θεμα μου ομως ειναι οτι νιωθω ενοχες ανασφαλεια χαρα λυπη ολα μαζι!κ πανω στην απογνωση μου το ειπα στη μητερα μου τραγικο λαθος !θελω να ξεφυγω απο αυτη την πολη που με τρωει τωρα  μαθαινω οδηγω να νιωσω πως θα ξεφυγω!θελω να βρω κ γω ενα συντροφο κανονικο αλλα δεν βρισκω!κ ακομη δεν θελω να χασω κ αυτο που ζω τωρα! οταν ειμαι μαζι του νιωθω θεικα!βοηθηστε με εχω κουραστει ψυχολογικα ολα αυτα τα χρονια!κ θελω να καλμαρω κ τη μητερα να ξεχασει αυτο που της ειπα!

A.

 

Βλέπω μια σειρά αποτυχημένων σχέσεων μέσα σε ένα στενό επαρχιακό περιβάλλον που από ό,τι καταλαβαίνω δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια επιλογών ούτε ελευθερία κινήσεων.

Η τωρινή σου σχέση είναι αντίξοη μεν, ξεκάθαρη δε. Οι σχέσεις με παντρεμένους είναι πάντα σε βάρος του ανύπαντρου μέλους, το οποίο υφίσταται περιορισμούς, δεν χαίρεται τη σχέση του και προσαρμόζει τη ζωή του στο πρόγραμμα του άλλου. Ο δε παντρεμένος συνεχίζει κανονικά τη ζωή του και κάνει μερικά όμορφα διαλείμματα για να δει την ερωμένη. Λες πως όταν βλέπεστε νιώθεις όμορφα, αλλά τον υπόλοιπο καιρό νιώθεις ενοχές, ανασφάλεια και λύπη. Ο φίλος σου είναι ξεκάθαρος: αυτά μπορεί να σου προσφέρει και αν θέλεις μένεις μ αυτά. Λες πως αποδέχτηκες πως δεν θα χωρίσει, αλλά φαίνεται πως κατά βάθος δεν το έχεις αποδεχτεί. Όσο για τις ενοχές, μάλλον θα πρέπει να τις έχει ο παντρεμένος και όχι εσύ. Κανένα τρίτο πρόσωπο δεν χαλά ένα γάμο, αν αυτός δεν είναι ήδη χαλασμένος.

Το είπες στη μητέρα σου και με ρωτάς τρόπο να την κάνεις να το ξεχάσει. Αυτό είναι τουλάχιστον αστείο! Κανείς δεν ξεχνά κάτι σημαντικό που αφορά αγαπημένο του άτομο. Η απόγνωση σε έκανε να εξομολογηθείς στη μητέρα σου και τώρα είναι δύσκολο να την καλμάρεις.

Έχεις λοιπόν 2 επιλογές:

·       Διακόπτεις αυτή τη σχέση που σε πιέζει, υποφέρεις και τον ξεχνάς. Έτσι ησυχάζεις κι εσύ, ησυχάζει και η μητέρα σου

·       Διατηρείς τη σχέση σου χωρίς να επενδύσεις και όσο κρατήσει. Ταυτόχρονα κοιτάς τη ζωή σου γιατί δεν έχεις κάτι περισσότερο να περιμένεις. Αδιαφορείς για τα κοινωνικά στερεότυπα και δηλώνεις στη μητέρα σου πως θα κάνεις αυτό που σου αρέσει και της απαγορεύεις δυναμικά να σχολιάζει.

Σε κάθε περίπτωση, φρόντισε την ανεξαρτησία σου και να ζεις όσο γίνεται καλύτερα στον τόπο σου. Το να φύγεις θα ήταν μια λύση, αλλά πρέπει να τη σταθμίσεις με τις επαγγελματικές σου προοπτικές.