Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Όλα εκτός από το σεξ…

Είμαι διαζευγμένη, 40 ετών και γνώρισα τον Χ στις διακοπές. Βγήκαμε, ξαναβγήκαμε και τα φτιάξαμε 3 βδομάδες τώρα. Είναι στην ηλικία μου, ελεύθερος και ταιριάζουμε σε όλα… εκτός από το σεξ. Έχει κάποιες προτιμήσεις που για μένα είναι περίεργες και δεν μου αρέσουν. Προσπαθώ να προσαρμοστώ αλλά δεν μου αρέσει. Δεν θέλω όμως να τον χάσω, είναι πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που βρήκα κάποιον να ταιριάζω και νιώθω ήδη ερωτευμένη, όπως εξάλλου δηλώνει και αυτός.

Κ

 
Το θέμα που θέτεις είναι σημαντικό. Στην ηλικία των 40 τα άτομα έχουν συνήθως παγιώσει τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις και δύσκολα αλλάζουν.

Δεν θα σχολιάσω τι θα πει «περίεργες σεξουαλικές προτιμήσεις», γιατί το θέμα είναι καθαρά υποκειμενικό. Το πρόβλημα είναι πως οι σεξουαλικές σας προτιμήσεις είναι, ας πούμε, διαφορετικές.

Πόσο διαφορετικές; Και πόσο σημαντικό είναι αυτό; Δηλαδή είναι διαφορετικό ο Χ να λειτουργεί ευχάριστα ΚΑΙ με τους δικούς σου τρόπους αλλά να θέλει και κάτι ιδιαίτερο, και διαφορετικό να μπορεί να λειτουργήσει μόνο με τους δικούς του τρόπους.

Σου έχει ασκήσει πίεση για να δεχτείς το δικό του τρόπο; Έχεις σκεφτεί πως θα μπορούσες να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο ή το αποκλείεις τελείως έστω και ως εμπειρία;

Σε κάθε περίπτωση, κάνε μια σοβαρή συζήτηση μαζί του, όχι την ώρα του σεξ αλλά κάποια στιγμή που θα είστε τρυφερά και ήρεμα. Βάλτε τα κάτω και δείτε τι από τα παραπάνω μπορεί να ισχύει και πώς θα το διαχειριστείτε. Δείτε ποιες υποχωρήσεις μπορεί να κάνει ο καθένας σας κι συνεργαστείτε σ αυτό. Μην υπερβάλλετε όμως σε συζητήσεις, γιατί αυτό καταστρέφει συνήθως τη σεξουαλική διάθεση.

Προς θεού, μην υποταχθείς σε κάτι που τελικά σου είναι απεχθές μόνο και μόνο για να τον κρατήσεις. Ακόμη κι αν το κάνεις, κάποια στιγμή θα φανεί στην διάθεσή σου  και στη σχέση σας. Ούτε να δεχτείς από μέρους του το «υποχωρώ αλλά μου λείπει το άλλο», γιατί γρήγορα θα αναζητήσει αλλού αυτό το άλλο. Αν δεν τα βρείτε, είναι προτιμότερο να διακόψετε όσο είναι ακόμη νωρίς.

Έχω ένα σχετικό παράδειγμα πελάτισσάς μου. Είχε γίνει μια όμορφη γνωριμία αλλά το σεξ  ήταν απογοητευτικό γιατί ο κύριος είχε μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα και δεν μπορούσε να λειτουργήσει αλλιώς. Η κοπέλα πιέστηκε γιατί δεν ήθελε να τον χάσει, αλλά αυτό μέσα σε 2 μήνες υπέσκαψε την ψυχική της κατάσταση και έτσι με επισκέφθηκε. Τελικά δεν μπόρεσαν να τα βρουν ερωτικά, αλλά παρέμειναν πολλά χρόνια φίλοι, ακόμα και τώρα που η κοπέλα έχει παντρευτεί.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Είναι λογικό;

Εδώ και καιρό με προβληματίζει μια γνωριμία που είχα κάνει πριν από 6 μήνες. Ήταν σύντομη και κατά κύριο λόγο σεξουαλική. Ο κύριος αυτός με είχε γοητεύσει από την αρχή γιατί συνδύαζε πολλά από τα στοιχεία που ήθελα να έχει ένας άντρας. Με εντυπωσίασε η μόρφωση, η ευφυία , το επάγγελμά του και ίσως ήταν από τις ελάχιστες φορές που χωρίς να το θέλω σκέφτηκα γρήγορα πως με αυτόν θα μπορούσα να κάνω πολύ σοβαρό δεσμό.  Βρεθήκαμε ελάχιστες φορές και η σεξουαλική επαφή έγινε από το πρώτο ραντεβού. Δεν περιοριζόταν μόνο εκεί αλλά λάμβανα και το μήνυμα ότι ήθελε να κρατά αποστάσεις.  Αποφάσισα να μην το συνεχίσω γιατί κάποια πράγματα στη συμπεριφορά του δε μου άρεσαν καθόλου . Σταματήσαμε κάπως απότομα.

Το θέμα είναι ότι εδώ και τόσο καιρό δεν τον βγάζω από το μυαλό μου. Ενώ γνωρίζω πως ο βασικός λόγος συνεύρεσης ήταν σεξουαλικός και πως μαζί του δε θα μπορούσα να είχα κάτι άλλο, τον σκέφτομαι συχνά και δεν έχω γνωρίσει κάποιον άλλον που να μου έχει προσελκύσει έτσι το ενδιαφέρον. Επιπλέον, είμαι μόνη μου εδώ και πολύ καιρό προσπαθώντας να κάνω γνωριμίες οι οποίες όμως δεν προχωρούσαν. Με αυτόν δεν ξέρω γιατί ένιωσα τόση έλξη. Ενώ το διάστημα ήταν σύντομο και αποφάσισα να αποχωρήσω ακόμα τον σκέφτομαι. Είναι λογικό να συμβαίνει αυτό;

T

 

Όχι, δεν είναι λογικό, αλλά ποιος είπε πως μας καθοδηγεί η λογική στη ζωή μας και κυρίως στις σχέσεις μας;

Είχες μια σχέση με έναν άνθρωπο που θαυμάζεις, θα ήθελες να έχεις κανονικό δεσμό μαζί του και πιθανή προοπτική, αλλά αυτός το διατήρησε εξ αρχής στο επίπεδο της καθαρής σεξουαλικής επαφής. Έκανες πολύ καλά που διέκοψες αφού κάποιες συμπεριφορές του δεν σου άρεσαν και δεν είχατε κοινές επιθυμίες για τη σχέση.

Προφανώς δεν είχες ξαναγνωρίσει τέτοιον άνδρα, ούτε και γνώρισες από κει και πέρα. Δεν έχεις με κάτι άλλο να ασχοληθείς και να συγκρίνεις, οπότε έχεις κολλήσει εκεί.

Δεν βλέπω κάτι παθολογικό σ αυτό, εκτός του ότι σου απορροφά πολλή δημιουργική ενέργεια που θα μπορούσες να διαθέσεις για τη βελτίωση της ζωής σου. Συνέχισε τις προσπάθειές σου να κάνεις γνωριμίες, χαλαρά όμως γιατί αλλιώς το θέμα θα σου γίνει εμμονή. Ταυτόχρονα φρόντισε να επενδύσεις στις φιλίες, στα ενδιαφέροντά σου, σε δουλειά ή σπουδές κτλ ώστε να έχεις μια πλήρη ζωή που θα σε αποκεντρώσει από την ανάμνηση του κυρίου αυτού.

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Θέλω tips


Εχω πρόβλημα, θέλω tips (εκτος απο βαθειες αναπνοες) anger management/ breastfeeding/ child agitation το θέμα. Εδω κ 10 μηνες λογω προβλήματος υγειας του συζύγου, εχω αναλαβει την κορη μου 99% ειμαστε μαζι 24/7, κοιμομαστε μαζί, παμε παντου μαζί, με εξαιρεση 3-4 μερες που πήγαινα να δω τον αντρα μου στο νοσοκομειο. Η γιαγιά της μικρης αν και προθυμη να την κρατησει εστω για λιγο εργαζεται πολλες ωρες. Δυστυχως ξεσπάω στο παιδί (22μηνων) και αυτη απαντά με tandrums. Υπάρχει ελπίδα να κατευνάσω τα νεύρα μου? Πόσο σημαντικος ειναι ο κληρονομικος παραγοντας σε αυτό (ειχα κι εχω αγχωτικο πατερα με κρισεις θυμού κ λεκτικη βια) ? Reading Material?

Σ

 
Υπάρχουν μέθοδοι ψυχοθεραπείας που δίνουν tips για τη διαχείριση διαφόρων θεμάτων, αλλά εγώ δεν υποστηρίζω τέτοιες μεθόδους ως λύσεις. Ούτε και το να διαβάσει κάποιος ένα βιβλίο. Για κάτι τέτοιο είναι προτιμότερο να απευθυνθείς σε κάποιον θεραπευτή συμπεριφοριστικής προσέγγισης. Η συνθετική κατεύθυνση που ακολουθώ εγώ θεωρεί πως στη διαχείριση του θυμού, οι πρακτικές «συνταγές» πχ, αναπνοές, λίγα μπορούν να προσφέρουν.

Η λύση βρίσκεται στην αναζήτηση των αιτιών του θυμού και στην επίλυσή τους. Κι εσύ έχεις έναν πολύ καλό λόγο για να είσαι θυμωμένη: έναν άρρωστο σύζυγο και ένα μικρό παιδί που το έχεις αναλάβει εξ ολοκλήρου. Το παιδί γίνεται αποδέκτης του θυμού σου και δικαίως απαντά με συναισθηματικά και συμπεριφορικά  ξεσπάσματα (tantrums). Όσο για την κληρονομικότητα από τον πατέρα σου, ναι, μπορεί να παίζει ρόλο, όπως και τα πρότυπα συμπεριφοράς που βίωσες στην παιδική σου ηλικία. Το θέμα όμως είναι πως η δική σου ιδιοσυγκρασία και τρόπος ζωής προφανώς ευνόησαν την εμφάνιση αυτής της «κληρονομιάς».

Συνιστώ λοιπόν να καταφύγεις άμεσα σε ψυχοθεραπεία για να επιλύσεις τα θέματά σου. Θεωρώ επίσης απαραίτητο να λάβεις βοήθεια σχετικά με το παιδί σου. Απευθύνσου σε συγγενείς και φίλους που θέλουν να σου συμπαρασταθούν στη δύσκολη περίοδο που περνάς ή πήγαινέ το σε παιδικό σταθμό. Είναι προτιμότερο να απομακρύνεται το παιδί από κοντά σου κάποιες ώρες παρά να ζείτε αυτή την ένταση κολλημένες η μια στην άλλη.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να βοηθήσω περισσότερο…