Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

«Θύμα»;

Βούλιαξα κάτω από τις ευθύνες, για τα παιδιά που πάνε ακόμα σχολείο, τον συζηγό
που δεν δουλεύει εδώ και χρόνια, μια πεθερά που έχει καρκίνο κτλ...η Μαρία Τερέζα δηλαδή. Εν το μεταξύ ερωτεύτηκα δυο φορές κατά τα δυο τελευταία χρόνια
μετά από χρόνια διχόνια με τον άνδρα μου, λεκτική και κυριολεκτική βία, κοιμάμαι σε μια πολυθρόνα στο σαλόνι.
Είμαι 56 χρονώ, αναλάβω μόνη μου όλη την διατροφή κτλ μαθήματα των
παιδιών μου, και δεν έχω μια φοβερή κερδοφόρη δουλεία.Ο ένας πείρε τη μεριά του πατέρα του, ο άλλος ειναι τρυφερός ακόμα και κάπως με υποστηρίζει.
Θέλω να χωρίσω, και κάνω χίλιες σκέψεις εδώ και χρόνια, φοβάμαι να μην έχω δύναμη,
να υποφέρω χωρίς τα παιδία, να πληγώσω τα παιδιά και μια που τα λέμε να μην ξανακάω σχέση λόγου κούρασης.
 
Υπάρχει μια ζωή εκεί έξω για γυναίκες σαν εμένα;
Ν

 
Έχω λάβει πολλά μηνύματα με το ίδιο περίπου θέμα: Μια γυναίκα που βασανίζεται πολλά χρόνια στο γάμο της και κάνει σκέψεις φυγής αλλά δεν τις πραγματοποιεί. Κάποιες φορές ερωτεύεται, άλλοτε πλατωνικά, άλλοτε αποκτά για κάποιον καιρό κάποιον εραστή, ο οποίος κατά κανόνα εγκαταλείπει μετά από λίγο και την αφήνει ακόμα πιο δυστυχισμένη. Υπάρχουν τα οικονομικά προβλήματα και προ πάντων τα παιδιά και η γυναίκα σκέφτεται τι θα γίνουν αν επέλθει διαζύγιο. Και τα χρόνια περνούν, κοντεύει η τρίτη ηλικία και το αδιέξοδο γίνεται όλο και πιο εφιαλτικό.

Με αφορμή το μήνυμα της φίλης Ν, έχω να πω μερικά γενικά πράγματα από την εμπειρία μου. Ζητώ συγνώμη αν ακούγομαι κάπως απόλυτη και δηκτική, αλλά έτσι με έχει κάνει το πλήθος των παρόμοιων μηνυμάτων. Δεν απευθύνομαι μόνο στη φίλη μας, αλλά σε όλες τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν το ίδιο θέμα:

·       Όποιος μένει σε μια κατάσταση, κάτι αποκομίζει από αυτή. Κανένας δεν παραμένει σε μια κόλαση. Απλώς, όταν νιώθει άσχημα, βλέπει μόνο τα κακά. Τι αποκομίζει όμως; Διατηρεί άθικτα τα οικονομικά και κοινωνικά του δεδομένα, έχει ήσυχη τη συνείδησή του σχετικά με τα παιδιά του και δεν μπαίνει στις δυσκολίες των αλλαγών.

·       Μια γυναίκα που δεν έχει ζήσει ανεξάρτητη πριν από το γάμο ή δεν είχε αρκετές εμπειρίες, δύσκολα φαντάζεται τη ζωή της ως ελεύθερη. Προτιμά να παραμένει με το βίαιο σύζυγο, να κοιμάται στον καναπέ, να κάνει την υπηρέτρια στην κακιά πεθερά, αλλά να έχει μια επίφαση ασφάλειας μέσα στη μιζέρια της.

·       Τα παιδιά: «δεν χωρίζω για να μη θιγούν οικονομικά και ψυχολογικά τα παιδιά μου». Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια οικογένεια με βίαιο πατέρα και με δυστυχισμένη μητέρα που κοιμάται στον καναπέ, τα παιδιά που γίνονται μάρτυρες διαμάχης μεταξύ των γονέων τους και αναλαμβάνουν το ρόλο του δικαστή, έχουν ήδη θιγεί ψυχολογικά. Το κακό που υφίστανται  καθημερινά είναι μεγαλύτερο από αυτό που θα υφίσταντο σε ένα καθαρό και έντιμο διαζύγιο. Και ας μην ακούσω το «προσέχουμε και στα παιδιά δεν δείχνουμε τι πραγματικά συμβαίνει». Τα παιδιά δεν είναι χαζά και νιώθουν ακριβώς τι συμβαίνει… Το δε οικονομικό σε περίπτωση διαζυγίου οι γονείς το μοιράζονται.

·       Μια γυναίκα που δεν είναι πια νέα σκέφτεται τι θα κάνει αν βγει στην ανοιχτή θάλασσα των σχέσεων. Σκέφτεται πως η «ανταλλακτική»  της αξία έχει μειωθεί, δεν θα βρει σύντροφο και θα γεράσει μόνη. Αυτό τη φοβίζει και προτιμά να μείνει εκεί που είναι.

·       Μια γυναίκα που δεν δουλεύει ή που δουλεύει για λίγα χρήματα ή –ακόμη χειρότερα- που δεν έχει δουλέψει ποτέ, φοβάται το οικονομικό αν μείνει μόνη, ειδικά  στη χρονική περίοδο που διανύουμε. Δεν θα ξεχάσω που όταν ήμουν 10 ετών είχα ακούσει τους γονείς μου να συζητούν για τα προβλήματα γνωστού τους ζευγαριού και να αναφέρονται στη γυναίκα ως εξής: «…και τι θα κάνει αν χωρίσει; πώς θα ζήσει; ποιος θα την πάρει να τη ζήσει που πέρασαν τα χρόνια της;» Βλέπω αυτή τη λογική των seventies να επαναλαμβάνεται και σκέφτομαι: Αν μένεις με έναν άντρα μόνο για να εξασφαλίσεις την επιβίωσή σου, πώς διατηρείς την αξιοπρέπειά σου σαν άνθρωπος; Στη δε περίπτωση της φίλης Ν, ο σύζυγος δεν εργάζεται. Πώς ζείτε; Ποια οικονομικά συμφέροντα θα θιγούν αν φύγεις;
 
Θεωρώ λοιπόν πως το να παραμένεις σε έναν κακό γάμο επειδή «δεν γίνεται αλλιώς» είναι ΕΠΙΛΟΓΗ, όπως και σχεδόν τα πάντα στη ζωή μας. Αν έχουμε κάνει λάθος επιλογές και τις πληρώνουμε, επιλογή μας είναι και να μην τις αλλάζουμε.

Η συμβουλή μου είναι σαφής: Φύγε! Βγες έξω, δούλεψε σε κακοπληρωμένες δουλειές, ζήτα βοήθεια από φίλους, ζήσε σε άσχημες συνθήκες, πείνασε, μείνε μόνη και κοινωνικά «μειονεκτική» αλλά τουλάχιστον ήρεμη και αξιοπρεπής. Το αντέχεις; Ζωή υπάρχει για όλους εκεί έξω, απλώς είναι δύσκολη….  

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Η κόρη και η νέα οικογένεια

Έχω μία κόρη 15 ετών την οποία δεν έχω συναντήσει ποτέ.
Η μητέρα της έφυγε έγκυος για to εξωτερικό και εγώ δεν ήθελα τότε να έχω καμία επαφή με εκείνη ,ούτε με το παιδί μας.
Τώρα είμαι παντρεμένος και έχω δύο ακόμα παιδιά (έξι και τριών ετών), τα οποία είναι τα μοναδικά άτομα από το περιβάλλον μου που αγνοούν την ύπαρξη της αδελφής τους που ζει στο εξωτερικό.
Μίλησα για πρώτη φορά με την μεγάλη μου κόρη πρόσφατα  (ύστερα από δική της πρωτοβουλία) και μου ανακοίνωσε την επιθυμία της να έχουμε επαφές και να συναντηθούμε στην Αθήνα σε έναν μήνα περίπου, για να γνωρίσει εμένα και τα αδέρφια της. Αυτή η πρώτη (τηλεφωνική) επαφή ήταν θετική για όλους μας.
Η ερώτησή μου είναι τι να προσέξω ώστε να μην πληγώσω άλλο την μεγάλη μου κόρη και πως να το πληροφορηθούν τα μικρότερα παιδιά μου, έτσι ώστε να βγούμε όλοι κερδισμένοι από την καινούρια κατάσταση.

Γ.

 

Ποιά είναι τα συναισθήματά σου για την κόρη και για τις τότε επιλογές σου;

Πιστεύω πως σε μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη, αν ο άντρας δηλώσει καθαρά πως δεν θέλει το παιδί και η γυναίκα αποφασίσει πως για τους δικούς της λόγους θέλει να το κρατήσει, τότε ο άντρας δεν έχει καμιά υποχρέωση. Σε κάποιους θα φανεί σκληρή αυτή η θέση, αλλά πιστεύω πως ο άντρας βρίσκεται σε μειονεκτική θέση στην περίπτωση αυτή. Η γυναίκα φέρει μέσα της το παιδί και μπορεί να το κρατήσει ή όχι, οπότε ο άντρας βρίσκεται προ τετελεσμένου γεγονότος.

Απ ό,τι φαίνεται, στη δική σας περίπτωση εσύ ήσουν εξ αρχής ξεκάθαρος και η κοπέλα έκανε την επιλογή της, αποφάσισε να φέρει το βάρος της απόκτησης ενός παιδιού μόνη της και μάλλον δεν σε ξαναενόχλησε, γεγονός που δείχνει πως είναι αξιοπρεπής.

Έκανε ωστόσο καλά που ενημέρωσε το κορίτσι για τον πατέρα του και μάλιστα το καλύτερο θα ήταν να το είχε μεγαλώσει με αυτό το δεδομένο. Σε τέτοιες περιπτώσεις λέμε στο παιδί πως όταν ενηλικιωθεί μπορεί το ίδιο να αποφασίσει αν θέλει κάποια επικοινωνία με τον πατέρα του. Κατά κανόνα όμως το παιδί δεν περιμένει την ενηλικίωση, αλλά επικοινωνεί στην εφηβεία, βασικά από περιέργεια και ίσως ελπίζοντας πως θα επιλύσει το θέμα της έλλειψης πατέρα. Όλα εξαρτώνται βέβαια από το περιβάλλον που ζει το παιδί, αν περιβάλλεται από ισορροπημένους ενήλικες, τι σχέση έχει με τη μητέρα του και αν υπάρχει κάποιος άντρας στη ζωή του που λειτουργεί ως υποκατάστατο πατέρα.

Εσύ έκανες καλά που έχεις ενημερώσει το περιβάλλον σου και προ πάντων τη σύζυγό σου για την ύπαρξη του παιδιού.  Οπότε, ως εδώ όλα καλά.

Σχετικά με τα δικά σου παιδιά, το πιο σωστό θα ήταν να είχαν μεγαλώσει γνωρίζοντας πως υπάρχει κάπου μακριά μια αδελφή και ίσως κάποια μέρα τη γνωρίσουν, αν εκείνη το θελήσει. Και τώρα όμως δεν είναι αργά.

Στο πιο μεγάλο παιδί που πηγαίνει ήδη πρώτη δημοτικού, μπορείς να  εξηγήσεις με απλά λόγια πως είχες στο παρελθόν κάτι σαν διαζύγιο (ένα εξάχρονο παιδί έχει δει στο περιβάλλον του πολλά διαζύγια) και με την κυρία χώρισες ενώ ήταν έγκυος, οπότε δεν γνωρίζεις το παιδί. Η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει με τη συμμετοχή και της συζύγου σου. Μην υπεισέλθεις σε λεπτομέρειες πως δεν ήθελες το παιδί, γιατί θα δημιουργήσεις φόβο εγκατάλειψης στο παιδάκι. Αναφέρσου πιο πολύ στο θέμα της απόστασης και πως τώρα που το κορίτσι είναι αρκετά μεγάλο για να ταξιδέψει, αποφασίσατε να ιδωθείτε. Βεβαίωσε το παιδί πως τίποτα δεν θα αλλάξει στη ζωή σας, απλώς θα έχετε μια συγγενή στο εξωτερικό και θα επικοινωνείτε όταν όλοι το θέλετε.

Στο μικρότερο παιδάκι δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, απλώς να το προετοιμάσετε πως θα έρθει η Χ από το εξωτερικό, που είναι αδελφή της αλλά μένει μακριά με τη μαμά της.

Φρόντισε να δεις αρχικά την κοπελίτσα μόνος σου, να εξοικειωθείτε λίγο. Αν συνοδεύεται από τη μαμά της, καλή θα είναι μια πρώτη συνάντηση των 3 σας, για να νιώσει η μικρη πιο άνετα. Μια δεύτερη συνάντηση μπορεί να γίνει μαζί και με τη συζυγό σου. Όταν γίνει η εξοικείωση, τότε καλείτε την κοπελίτσα στο σπίτι σας να γνωρίσει τα μικρά.

Όλα αυτά είναι γενικές αρχές, αλλά δεν υπεισέρχομαι περισσότερο γιατί το θέμα είναι πολύ λεπτό και δεν γνωρίζω τις ειδικές λεπτομέρειες της περίπτωσης.

Η δική σου σταθερότητα και ισορροπία θα δώσει τον τόνο στην όλη κατάσταση. Θα σε ωφελούσαν πολύ μερικές επισκέψεις σε ψυχολόγο πριν έρθει η κοπελίτσα.

Διαφωνία για την κατοικία

Κατά πόσο μπορεί να θεωρεί μέτρο μιας σωστής ισότιμης και αληθινής σχέσης η διαφωνία στην επιλογή κατοικίας;

Μετά από ένα χρόνο σχέση ο καλός μου ζητά να συζήσουμε, εγώ δε νιώθω έτοιμη ακόμη αλλά επιπλέον και αν συμβεί με δυσκολεύει η τοποθεσία της κατοικίας του (ιδιόκτητη), μειώνει τις ελευθερίες μου και είμαι μακρυά από δικά μου πρόσωπα και από κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις (αντιθέτως εκείνος είναι δίπλα σε όλα αυτά με πιο σοβαρές επαγγελματικές υποχρεώσεις όμως από εμένα). Δείχνει μεν να το καταλαβαίνει αυτό αλλά νομίζω πως δεν είναι ειλικρινές καθώς αν δεν μου άρεσε σαν τρόπος ζωής βλέπει σαν αναπόφευκτο τον χωρισμό και το αναφέρει ανοιχτά χωρίς να κάνει συζητήσεις για μια έστω μελλοντική λύση ακόμη κι αν αποφασίζαμε μια κοινή ζωή...

Το κακό είναι πως αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να αποτελέσω μια οικονομική εγγύηση για να βρίσκαμε κάποιο ενοικιαζόμενο σπίτι (κάπου "ανάμεσα") ώστε να έθετα το δίλημμα...

N

 

Για μένα το βασικό είναι πως δεν νιώθεις ακόμη έτοιμη για συμβίωση, όπως λες. 

Όταν ένα πρόβλημα είναι πολυπαραμετρικό, καλό είναι να απομονώνουμε και να αξιολογούμε ξεχωριστά τις παραμέτρους.

Η λογική πάει ως εξής:

Είσαι έτοιμη για συμβίωση με το φίλο σου; δηλ να περάσει η σχέση σας σε ένα άλλο επίπεδο, το οποίο σημαίνει σταθεροποίηση και, αν όλα πάνε καλά, γάμο και οικογένεια;

Αν όχι, δε συζητάμε τη συμβίωση και αφήνουμε το χρόνο να δείξει.
Αν ναι, τότε ασχολούμαστε με τα πρακτικά θέματα: Ο φίλος σου έχει ιδιόκτητο σπίτι, εσύ όχι. Τι έχεις να του αντιπροτείνεις; αν είχες κι εσύ ιδιόκτητο σπίτι ή αν είχες την οικονομική δυνατότητα να συμμετέχεις ισότιμα στο ενοίκιο ενός άλλου σπιτιού, θα μπορούσες να επιχειρηματολογήσεις. Από την άλλη, θα ήταν πολύ εγωιστικό να του προτείνεις να αφήσει το σπίτι του και να ενοικιάσετε κάτι που να σε βολεύει εσένα περισσότερο και στο οποίο εκείνος θα καλύπτει το κύριο μέρος των εξόδων. Υποθέτω πως ο φίλος σου δεν είναι κάποιος πάμπλουτος και επιπλέον μάλλον έχει συναισθηματικό δέσιμο με το σπίτι του.

Άρα, η μόνη σου επιλογή συμβίωσης είναι στο σπίτι του.

Ναι, τα πρακτικά θέματα (σπίτι, πόλη ή χώρα εργασίας, συγκατοίκηση με συγγενείς κτλ) μπορεί να χωρίσουν ένα ζευγάρι και αυτό είναι πολύ κρίμα… Έχω πολλά παραδείγματα να αναφέρω:

Αρραβωνιασμένο ζευγάρι καθυστερούσε το γάμο γιατί η κοπέλα επέμενε να ζήσουν στο διώροφο πάνω από τους γονείς της ενώ το παλικάρι είχε αγοράσει σπίτι με δάνειο, στο οποίο κατοικούσε και το οποίο ακόμη αποπλήρωνε. Τη λύση έδωσε μια απρόοπτη εγκυμοσύνη και το ζευγάρι πήγε στο σπίτι της κοπέλας.

Ζευγάρι είχε χωρίσει γιατί η κοπέλα (τραπεζικός) επέμενε να μένει στο προάστιο δίπλα στη δουλειά της, ενώ ο αγαπημένος της είχε κατάστημα σε αντιδιαμετρικό προάστιο και βολευόταν να μένει εκεί. Η κοπέλα δεν ήθελε να μετακινηθεί σε υποκατάστημα τράπεζας εκεί, παρότι είχε τη δυνατότητα.
Και ζευγάρι φίλων εκπαιδευτικών, που γνωρίστηκαν και έμειναν 3 χρόνια στο νησί διορισμού τους, χάλασαν τη σχέση τους γιατί καθένας ήθελε να επιστρέψει στη γενέτειρά του.

Πιστεύω πως σε τέτοιες περιπτώσεις, ΑΝ όλα τα υπόλοιπα στη σχέση είναι καλά,  κάποιος από τους 2 πρέπει να υποχωρήσει. Και το λογικό είναι να υποχωρήσει αυτός που έχει τα λιγότερα οικονομικά μέσα ή/και τους λιγότερους επαγγελματικούς περιορισμούς.