Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Δεύτερη φορά τα ιδια

Είμαι 39 ετών. Πριν 1 χρόνο ξαναπαντρεύτηκα για δεύτερη φορά. Είχα ένα δύσκολο πρώτο γάμο που κράτησε μόλις 16 μήνες!!!! Έμεινα μόνη λοιπόν να μεγαλώνω το μόλις τότε ενός έτους γιο μου χωρίς δουλειά και με μοναδική βοήθεια ένα πιάτο φαΐ που μας πρόσφεραν οι γονείς μου. Με τον πρώην άντρα μου οι σχέσεις μας ήταν πολύ τεταμένες και εχθρικές μέχρι και ένα χρόνο περίπου όπου αποφάσισε επιτέλους να ηρεμήσει και να με αφήσει στην ησυχία μου.

Αρκετούς μήνες μετά τον χωρισμό μου με τον α σύζυγο μπήκε στη ζωή μου ένας παλιός μου φίλος και πλατωνικός έρωτας απ'το σχολείο. Διαζευγμένος κι'εκείνος εδώ και αρκετά χρόνια χωρίς παιδιά όμως. Κάναμε σχέση και όλα πήγαιναν μια χαρά. Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα ότι στάθηκα τόσο τυχερή πάνω στην ατυχία μου. Με πρόσεχε, με στήριζε, έδειχνε να τον ενδιαφέρουν  πολύ τα λεγόμενα μου και οι απόψεις μου, αποδέχτηκε το παιδί μου. Μετά από 2 χρόνια σχέσης αποφασίσαμε να κάνουμε γάμο.

Και μετά  άρχισα να ανακαλύπτω ένα άλλο πρόσωπο. Ο σύζυγος μου αποδείχτηκε αρρωστημένα τσιγκούνης. Κάθε φορά που πρέπει να πληρώσουμε λογαριασμούς η πρέπει να δώσει λεφτά για το σπίτι αγχώνεται και μουρμουράει. Μόνο για το φαγητό και το ποτό του αρέσει να ξοδεύει χρήματα. Εκτός της τσιγκουνιάς του είναι και αδιάφορος γενικότερα. Δεν θέλει να συζητάμε, δείχνει να αδιαφορεί για τις ανάγκες μου και τις βαθύτερες σκέψειςμου, νιώθω γενικότερα ότι αδιαφορεί ακόμα και για τα αισθήματα μου. Θεωρεί ότι απ'τη στιγμή που έχουμε να φάμε και να πιούμε πρέπει να νιώθουμε πρίγκιπες! Κάθε φορά που προσπαθώ να του μιλήσω είτε θα εισπράττω την απόλυτη σιωπή την οποία δυσκολεύομαι να ερμηνεύσω σωστά, είτε νευριάζει και καταλήγουμε σε καβγά.

Η ψυχολογία μου έχει χαλάσει πολύ με αποτέλεσμα εκτός από έντονα συμπτώματα άγχους (ταχυκαρδίες, δυσκολία στην αναπνοή, εύκολη κόπωση, υψηλή πίεση κ.τ.λ) να νιώθω συχνά θλιμμένη και απογοητευμένη. Νιώθω σαν να βιώνω ξανά τις ίδιες καταστάσεις που βίωνα στον πρώτο μου γάμο και αναρωτιέμαι γιατί άραγε οι σχέσεις αλλάζουν τόσο πολύ μετά το γάμο. Επίσης ο άντρας μου το τελευταίο διάστημα μου ζητάει παιδί. Το ζήτημα με έχει αγχώσει ιδιαίτερα αφού ακούω συνεχώς τους δικούς του να μου λένε ότι πρέπει να κάνουμε και μαζί ένα παιδί για να νιώσει κι'αυτός την πατρότητα. Επίσης μας τονίζουν συνεχώς το γεγονός ότι δεν είμαστε και πολύ νέοι για να το καθυστερούμε. Απ'τη μία ξέρω ότι έχουνε δίκιο, απ'την άλλη όμως δεν νιώθω έτοιμη να κάνω άμεσα παιδί. Μόλις χθες του ξεκαθάρισα ότι αν δεν φτιάξει πρώτα η σχέση μας και αν δεν νιώσω πραγματικά ευτυχισμένη μαζί του παιδί δεν πρόκειται να του κάνω. Ελπίζω αυτή μου η δήλωση να τον κάνει να επανεξετάσει το τι συμβαίνει στη σχέση μας και να προσπαθήσει να αλλάξει στάση. Δεν ξέρω αν είναι δικαιολογημένο να αισθάνομαι έτσι. Ίσως έχω γίνει υπερευαίσθητη, ίσως έχω κατάθλιψη η ίσως είναι έτσι ο γάμος γενικότερα και απλά δεν θέλω να το αποδεχτώ.

Γ

 

Όχι, ο γάμος δεν είναι έτσι γενικά, αν εχουμε βέβαια επιλέξει τον κατάλληλο σύντροφο.  Καταλαβαίνω την απογοήτευσή σου. Θεωρώ όμως πως θέματα όπως η τσιγκουνιά και η αδιαφορία γίνονται αντιληπτά μέσα σε 2 χρόνια στενής σχέσης. Ίσως η μοναξιά σου και η επιθυμία σου να βρεις επιτέλους έναν σωστό σύντροφο να σε εμπόδισαν να δεις την πραγματικότητα. Μια άλλη πιθανότητα είναι ο σύζυγος να άλλαξε για δικούς του λόγους. Συνέβη κάτι στη ζωή του ή μεταξύ σας τελευταία;

Για τα συμπτώματα άγχους δεν μπορώ να βοηθήσω, αν δεν εκλείψουν πρώτα τα αίτια που τα προκαλούν, δηλ η κακή κατάσταση με το σύζυγο. Για παιδί βέβαια, ούτε συζήτηση!  Καλά έκανες και του το δήλωσες. Προχώρησέ το και δήλωσέ του πως ακόμη και χωρίς παιδί δεν θα ανεχτείς την κατάσταση αυτή. Πηγαίνετε να βοηθηθείτε σε ένα σύμβουλο ζευγαριού.

Για το τι λένε οι γονείς και ο κόσμος πρέπει να αδιαφορήσεις. Ούτε για το παιδί, ούτε για την ηλικία, ούτε για μια πιθανή αποτυχία δεύτερου γάμου πρέπει να νοιαστείς. Κανένας δεν ξέρει τι περνάς και δεν έχει δικαίωμα να σε κρίνει.

Θέλω όμως να σου επιστήσω την προσοχή σε κάποια σημεία:

1.      Αν στη ζωή μας παρουσιάζεται ένα επαναλαμβανόμενο pattern, πιθανότατα υπάρχει κάτι που το προκαλεί στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και κάνουμε τις επιλογές μας. Τι συνέβη στον πρώτο σου γάμο; Ποιά είναι η δική σου ευθύνη σ αυτά που σου συμβαίνουν;

2.      Πώς αντιδράς στις αναποδιές; Η κατάθλιψη μας ακινητοποιεί στις δυσκολίες και οι δυσκολίες προκαλούν την κατάθλιψη. Χρειάζεσαι ψυχολογική στήριξη για να σπάσεις το φαύλο κύκλο.

3.      Ποιές είναι οι απόψεις σου για το γάμο, την ηλικία  και τα παιδιά και πώς τις υπερασπίζεσαι; Αν δεν ξεπεράσεις η ίδια τα στερεότυπά σου, τότε πώς θα υπερασπιστείς τον εαυτό σου από τους άλλους;

Ο πρώην και το παιδί μου


Χήρεψα στην ηλικια των 29 η κορη μου τοτε 16 μηνων,με την συμβουλη ειδικου οσο μπορουσα αποφυγαμε καταστασεις ασχημες...μετα την πενταετια ξαναπαντρευτηκα εναν πολυ καλο ανθρωπο που μας στηριζε και τις δυο.(δευτεροπαντρεμενος με ενα παιδακι και αυτος που το βλεπαμε τρεις φορες τον χρονο λογω αποστασης και οικονομικων).

ξαφνικα με το που εμεινα εγκυος αρχισε να φερεται ασχημα στο παιδι και σε μενα με επικρισεις κατακρισεις και γενικα η συμπεριφορα του δεν ητανε αυτη που ειχε τον πρωτο καιρο..παρολα ταυτα εκανα υπομονη για περιπου ενα χρονο καικατι χωρις να υπαρχει βελτιωση...χωρισα πριν λιγο καιρο..το παιδακι που εκανα μαζι του το βλεπει αλλα νομιζω και αυτο απο υποχρεωση

το θεμα μου ειναι το εξης:δεν ξερω πως να χειριστω την κορη μου, 10 ετών σήμερα,  καθοσον οταν χωρισαμε μου ειπε οτι θελει να τον δει σκοτωμενο (ητανε σε αρκετα μπροστα σε αρκετά άσχημα περιστατικα). Όταν συναντιούνται είναι ψυχροί, λέει ότι ενιωσε μπερδεμενα συναισθηματα οργης θυμου αλλα και χαρας. χθες που μιλησαμε μου ειπε οτι ..εγω τον ειχα σαν μπαμπα μου και αυτος με πληγωσε πολυ....αυτες οι κουβεντες τις με σκοτωνουν ..την μια της λεω αρνητικα πραγματα και την αλλη θετικα γιατι δεν θελω να νομιζει οτι ολοι οι συζυγοι πατερες ειναι η φερονται κατα αυτο τον τροπο....ειμαι μπερδεμενη γιατι βλεπει το ενα παιδι και το αλλο ειναι παρουσια του ..εκεινο το αγκαλιαζει και το φιλαει και ασχολειτε οσο ασχολειτε τελωςπαντων..

Δ

 

Πρέπει να κάνεις μια σοβαρή συζήτηση με το παιδί –φαίνεται ώριμο- και να της εξηγήσεις πως ο πρώην πατριός έχει πολλά θετικά σαν άνθρωπος αλλά εσείς τελικά δεν ταιριάξατε. Και όταν ένα ζευγάρι δεν ταιριάζει, δυστυχώς γίνονται καυγάδες όπου ο καθένας βγάζει έναν πολύ άσχημο εαυτό. Πως στεναχωρήθηκες κι εσύ με το χωρισμό αλλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, δεν άντεξες τους τσακωμούς και τη στενοχώρια...

Πες της πως όταν δυο άνθρωποι χωρίζουν, δεν ξέρουν να φερθούν στο παιδί του άλλου, που κάποτε θεωρούσαν σαν παιδί τους. Μετά όμως από τον πρώτο καιρό τα πράγματα συνήθως τακτοποιούνται και οι σχέσεις βελτιώνονται. Όταν μένατε όλοι μαζί την αγαπούσε πραγματικά αλλά τώρα όταν τη βλέπει δεν ξέρει πώς να φερθεί. Κι εσύ δεν ξέρεις πώς να φερθείς για αυτό θα καθήσετε όλοι μαζί να συζητήσετε. Ενημέρωσε τον πρώην για το τι είπες στην μικρή και προετοιμαστείτε μαζι για τη συζήτηση των τριών σας. Προτιμότερο να κάνεις ή να κάνετε μαζί λίγες επισκέψεις σε ψυχολόγο για να καθοδηγηθείτε σε σχέση με τις ειδικές συνθήκες της περίπτωσής σας που θα επηρεάσουν και το άλλο σου παιδί.

Εννοείται πως οι όποιοι καβγάδες και διεκδικήσεις με τον πρώην δεν πρέπει να γίνονται μπροστά στα παιδιά. Όταν εκείνος σας επισκέπτεται, καλό είναι να κάνετε και κάποιες δραστηριότητες όλοι μαζί, πχ να πάτε μια βόλτα ή ακόμη και εκείνος μόνος του να πάει μια βόλτα με τα 2 παιδιά.

Όλα αυτά βέβαια αν ο πρώην είναι συνεννοήσιμος και νοιάζεται για τα παιδιά. Αν όχι είναι προτιμότερο να πεις στην κόρη σου πως ο Χ δεν σας αγαπά πια και τις δυο λόγω του χωρισμού και να αποφεύγεις να έρχεται σε επαφή  με το κορίτσι. Θα έπρεπε να ξέρω περισσότερα για τον πρώην και για την κατάσταση για να συμβουλεύσω πιο επακριβως. Όπως και να εχει η κατάσταση, πρόσεξε τη δική σου ψυχική ισορροπία γιατί επηρεάζει πολύ τα  παιδιά σου.

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Τον θέλω πίσω... ετεροχρονισμένα

Είμαι 25 και ο Χ 22..τα ειχαμε σχεδον πεντε χρονια με τα πανω μας και τα κατω μας...πηρα την αποφαση να τον χωρισω το σκεφτομουν δηλαδη λογω της απομακρης συμπεριφορας του τελευταια κ δεν αντεχα αλλο ετσι ειχαμε κανει προσπαθειες αλλα στα τελευταια ηταν το ιδιο..με ειχε τοσο δεδομενη εγω εκλαιγα κ τον παρακαλουσα να μου δωσει σημασια λιγακι αλλα μετα τα ιδια παλι..τον απασχολουσαν αλλα στη ζωη του(δουλεια) ενω το βλεπαμε κ για σοβαρα το ενδεχομενο να παντρευτουμε στο μελλον...να μην τα πολυλογω τον χωρισα το δεχτηκε δεν εκανε κινηση να μου πει κατι...

δεν με διεκδικησε καν περασαν κοντα 7 μηνες εγω πραγματικα ημουν καλα μεσα μου δε με πηρε απο κατω ειχα κ την πτυχιακη μου τοτε να με απασχολει εβγαινα ξεχνιομουν..ενταξει υπηρχαν κατι στιγμες π τον σκεφτομουν κ ημουν καπως αλλα μετα ολα καλα παλι..πριν κανα διμηνο μ χε στειλει να βρεθουμε να τα πουμε να ληξει καπως πιο ομαλα ολο αυτο γιατι το ειχε εσωτερικη αναγκη, επεμενε αλλα εγω δεν ηθελα φοβομουν μην ξαναγυρισω κ περναω τα ιδιαειχα θυμο δεν ξερω...μετα απο αυτο το γεγονος περασαν δυο μηνες εγω αρχισα να τον ονειρευομαι να τον σκεφτομαι κ του στειλα..τα ειπαμε βρεθηκαμε κ ειχα σκοπο να του πω να κανουμε μια προσπαθεια ακομη γιατι αρχισα να νιωθω οπως πρωτα για αυτον τον αγαπαω πολυ δε μπορω μου λειπει πολυ σαν να αρχισα ξαφνικα να ξεσπαω για αυτο τον χωρισμο διοτι ειμαι κ ατομο που δεν αντιδρω ακραια γενικα..αυτος ανενδοτος ομως μ πε οτι εχει κ μια σχεση εδω κ κανα διμηνο κ οτι ειναι κ ερωτευμενος κ σκεφτεται κ μελλοντικα για εκεινη κ δεν εχω ελπιδα..εγω παρακαλεσα επεσα στα πατωματα ενα μαυρο χαλι δεν ετρωγα...πλεον δεν τον ξαναενοχλησα δε ξερω τι να κανω..τον θελω πολυ τον αγαπαω κ πως γινεται να του περασαν ολα πια;;;ειναι κ εγωιστης σαν ατομο κ πλεον εχει σκληρυνει αποτι μ ειπε..δε θελω να τον αφησω ψαχνω απεγνωσμενα τροπους επανασυνδεσης διαβαζω αρθρα μηπως κ νιωσω καλυτερα κλαιω συνεχεια τι να κανω;;ολοι μ λενε ξεχνα τον κ προχωρα αλλα το μυαλο μ ολο εκει ειναι δε μπορω πως να τον ξεχασω...κ οχι δεν ειναι εγωιστικο το οτι βρηκε αλλη αλλωστε το περιμενα καποια στιγμη απλα πως γινεται ολα τα συναισθηματα να του περασαν;;νιωθω οτι ποτε δε θα τον ξεπερασω οπως αυτος εμενα..σας παρακαλω πειτε μου τη γνωμη σας..να αφησω τον καιρο να περασει μηπως και κανει καποια κινηση αυτος παλι μενω με μια ελπιδα η να προχωρησω;;

Ε

 

Αν κατάλαβα καλά, δική σου ήταν η πρωτοβουλία του χωρισμού, πέρασαν 7 μήνες χωρίς να σε απασχολεί το θέμα, στη συνέχεια ο Χ έκανε κίνηση κι εσύ αρνήθηκες, πέρασαν 2 μήνες και τώρα ξαφνικά νιώθεις ερωτευμένη ξανά και θέλεις να τον διεκδικήσεις με πολύ πάθος. Τι συνέβαινε αυτούς τους 9 μήνες και άλλαξε τώρα; Αξίζει τον κόπο να διερευνήσεις γιατί άλλαξες έτσι. Ίσως είχες πιο πολλά να κάνεις, ίσως είχες χαράξει άλλη πορεία και δεν σου βγήκε, ίσως πάλι να λειτούργησε υποσυνειδητα ο εγωισμός σου και τον θέλεις πίσω (όσο κι αν συνειδητά πιστεύεις το αντίθετο).

Όπως και να έχει η κατάσταση, το θέμα είναι πως ο Χ δεν θέλει να το ξαναδεί μαζί σου και έχει ξεκινήσει νέα σχέση. Και όταν ο ένας από τους δυο δεν θέλει, ο άλλος είναι ανώφελο να επιμένει... μόνο γελεοιοποιείται. Ο Χ δεν είναι εγωιστής, απλώς συνεχίζει τη ζωή του μετά την αποχώρησή του από τη σχέση σας και την απόριψη της πρότασής του να τα ξαναβρείτε. Το «ποτέ δεν θα τον ξεπεράσω» είναι κάτι που το νιώθεις τώρα από τη στεχοχώρια σου που δεν μπορείς να τον έχεις, αλλά ευτυχώς το μέλλον μια εικοσιπεντάχρονης κοπέλας είναι γεμάτο ευκαιρίες!

Θα σε συμβουλεύσω κι εγώ λοιπόν, όπως όλοι, να ξεχάσεις την ιστορία αυτή και να ασχοληθείς με τον εαυτό σου. Δώσε σημασία στις σπουδές σου, βρες δουλειά, κάνε νέους φίλους, βγαίνε, φλέρταρε. Καλό είναι να δεις γιατί η σχέση με τον Χ απέτυχε και να διδαχτείς για το μέλλον. Το σπουδαιότερο όμως είναι να δεις γιατί κόλλησες σε μια τελειωμενη σχέση τόσο καιρό μετά τη λήξη της.