Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Μόνη στα 53

Ειμαι 53 ετων, χωρισμενη πολλα χρονια, με μια μεγάλη κόρη που μένει χωριστά.
Ειμαι συνταξιουχος 1 χρονο κ ασχολουμαι με καλλιτεχνική εργασια στο σπιτι.
Μετα το διαζυγιο μου εκανα 3 μακροχρονιες σχεσεις που τελειωσαν για διαφορετικους λογους
 
η καθε μια κ τωρα ειμαι μονη.

Με τη 2η σχεση που κρατησε 14 χρονια κ συζουσαμε, υπηρξε οικονομικη μου εμπλοκη για να τον βοηθησω, χωρισα το 2008, αλλα ακομα αντιμετωπιζω μονη μου δικαστηρια που προεκυψαν κ πολυ σοβαρα  οικονομικα προβληματα.  Εχω εξουθενωθει ψυχικα κ υλικα.
Η τελευταια 2ετης σχεση μου ηταν με παντρεμενο που προεκυψε κ την ειδα σαν διεξοδο που μουδινε χαρα κ μεβγαζε απ τα προβληματα, αλλα οπως ολοι οι παντρεμενοι αλλα ελεγε, αλλα εκανε γιατι τον ανακαλυψε η γυναικα του κ δεν μπορουσε να ανταποκριθει εστω κ στα βασικα που ειχα την απαιτηση κ διεκδικουσα και ετσι τον εγκατελειψα.


Αυτη τη στιγμη με ολα τα προβληματα μου δεν εχω τη διαθεση να βγω εξω, να γνωρισω, να εμπιστευτω κ παραλληλα εχω φοβο πως δεν μπορω να ανταποκριθω ουτε ερωτικα, ουτε καν να προσεγγισω στη σκεψη μιας γνωριμιας, παρολο που οταν ειμαι με καποιον αφοσιωνομαι κ ειμαι καλη συντροφος, οπως μουχουν πει οι ιδιοι.

Εχω επισης προκαταληψη πως οι ελευθεροι αντρες στην ηλικια μου, αν ειναι ελευθεροι, εχουν προβλημα γιαυτο εμειναν μονοι γιαυτο μου περνουν απαρατηρητοι.Δεν ειμαι καλα μεσα μου κ παρολο που κανω προσπαθειες, η ολη κατασταση  με ριχνει. Χαιρομαι περιστασιακα κ μετα ξαναπεφτω σε μελαγχολια κ σκεψεις.

Ο

Στην ηλικία αυτή μια γυναίκα που έχει κάνει ήδη τον κύκλο της ως μητέρα και εργαζόμενη είναι φυσικό να κοιτάζει πίσω τη ζωή της και να αξιολογεί τη ζωή της, όπως και να σκέφτεται το μέλλον της στην πιο ώριμη ηλικία. Αν κάτι από αυτά τα δυο δεν της αρέσει, η ψυχική της διάθεση πέφτει.

Οι δυο σχέσεις στις οποίες αναφέρεσαι δείχνουν πως δεν πρόσεξες αρκετά τον εαυτό σου και καταπονήθηκες ψυχικά και υλικά. Το θεωρώ αυτοκαταστροφικό μια ώριμη γυναίκα να εμπλέκεται οικονομικά με κάποιο σύντροφο, όπως επίσης και να εμπλέκεται με παντρεμένο (αν θέλει κάτι παραπάνω από ευκαιριακές συνευρέσεις). Η καταπόνηση που υπέστης είναι συνέπεια επιλογών σου και πρέπει να πάρεις την ευθύνη για αυτές. Αυτό δεν το επισημαίνω για να σε ενοχοποιήσω, αλλά για να μην αισθάνεσαι «θύμα».

Αντιλαμβάνομαι την κόπωση και την απογοήτευση, αλλά αν τα αφήσεις να σε κυριαρχήσουν δεν θα μπορέσεις ούτε να ζήσεις όμορφα, ούτε σύντροφο να βρεις.

Καμιά ηλικία δεν είναι απαγορευτική για την εξεύρεση συντρόφου. Εννοείται βέβαια πως θα στοχεύσεις σε άντρες ίσης και μεγαλύτερης ηλικίας, οι οποίοι φυσικά δε είναι (ούτε έχουν την ψευδαίσθηση πως είναι) παλικαράκια. Το στερεότυπο «άντρας που δεν παντρεύτηκε ως τα 50 είναι προβληματικός» είναι πολύ κακό να σε καθοδηγεί. Θα μπορούσαμε τότε να πούμε πως και μια γυναίκα με 3 αποτυχημένες σοβαρές σχέσεις, όπως εσύ, είναι επίσης προβληματική! Εξάλλου υπάρχουν πολλοί άντρες στην ηλικία σου που είναι διαζευγμένοι.

Υπάρχει επίσης το στερεότυπο πως ο πενηνταπεντάρης θα κοιτάξει τη σαραντάρα. Ναι, υπάρχουν πολλοί άντρες που σκέφτονται έτσι, αλλά αυτοί δεν σε αφορούν. Ο σωστός άντρας της ηλικίας σου θα πρέπει να είναι σε θέση να εκτιμήσει μια αξιόλογη συνομήλική του γυναίκα η οποία διατηρείται ελκυστική για την ηλικία της. Και η γυναίκα με αυτοπεποίθηση δεν πιστεύει πως έχει... ημερομηνία λήξης, γιατί αυτό υπονομεύει από μόνο του την προσωπική της ζωή.

Δες τα καλά της ζωης σου: είσαι συνταξιούχος, άρα έχεις τα προς το ζην, η κόρη σου είναι ανεξάρτητη και έχεις καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα. Αυτά μπορούν να αποτελέσουν τη βάση μιας καλής ζωής, δεδομένου πως θα είσαι κοινωνική και δεν θα βαλτώσεις. Θα πρέπει να μάθεις αρχικά να ζεις καλά μόνη σου και να χαίρεσαι το σήμερα. Αν γίνει αυτό, η εξεύρεση συντρόφου θα είναι επιλογή και όχι ανάγκη και δεν θα τον αναζητάς με μανία ώστε αυτό να τους φοβίζει. Σε τέτοιες περιπτώσεις αυξάνονται οι πιθανότητες μιας καλής γνωριμίας και είμαι σίγουρη πως αν προκύψει θα μπορέσεις να την υποστηρίξεις μια χαρά.

Μια συνεργασία με ψυχολόγο θα μπορούσε να σε βοηθήσει στη διαδικασία αυτή.

Τι με φοβίζει;

Είμαι 13 χρόνια σε μια σχέση που έχει τα πάνω και τα κάτω της. Μερικά πολύ πάνω, άλλα πολύ κάτω.. Τώρα που μεγαλώνω και στενεύουν τα περιθώρια, ο σύντροφός μου εξέφρασε την επιθυμία να κάνουμε παιδί. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν θέλω.. Δεν ξέρω γιατί δεν το θέλω ακριβώς, δηλαδή θεωρώ ότι η αιτία είναι πολυδιάστατη (ιδεολογία, αντοχές, οικονομική δυσχέρεια, έλλειψη εμπιστοσύνης στον σύντροφο κ. α. ) Μια ακόμη βασική πτυχή είναι ότι εγώ έχω ήδη μια κόρη από έναν προηγούμενο, εντελώς πρώιμο, ανεπιθύμητο και αποτυχημένο γάμο. Την εγκυμοσύνη αυτή δεν την ήθελα πραγματικά αλλά μεγάλωσα το παιδί με προσωπικό, επαγγελματικό και κυρίως ψυχικό κόστος, ώσπου σήμερα είναι μια αξιολάτρευτη δεσποινίδα κι εγώ μόλις ξεκίνησα διδακτορικό.

Το δυστύχημα είναι ότι οι πιέσεις αυξάνονται και προστέθηκαν μάλιστα και κάποια αιχμηρά και προσβλητικά σχόλια της μητέρας του, τα οποία γυρνούν σαν εφιάλτης μέσα στο μυαλό μου. Μάλλον ήταν πολύ προσβλητικά και δεν μπορώ να τα καταπιώ.

Πολύ πρόσφατα ανακάλυψα και μια μικρή απιστία του συντρόφου μου η οποία με πλήγωσε πάρα πολύ (λίγο πριν τα σχόλια της μητέρας του).  Ίσως να την συγχωρούσα (την απιστία ή την μητέρα, όχι και τα δυο μαζί) αν δεν είχα και όλα τα άλλα να σκέφτομαι. Είναι νευρικός σε βαθμό υστερίας, παλιότερα χειροδίκησε πάνω μου, έχω την αίσθηση ότι πάντα ανταγωνιζόταν το παιδί μου, πάντα με καπελώνει. Στα θετικά βάζω την βοήθειά του για να ολοκληρώσω τις σπουδές μου, την βοήθειά του για να περιποιηθώ την κατάκοιτη μητέρα μου ( νιώθω σαν να έχω υποχρέωση) και το γεγονός ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα μαζί. Βέβαια, τότε γι' αυτές τις υπηρεσίες (με την μητέρα μου) τον συντηρούσα εγώ. Τώρα που με συντηρεί αυτός, δεν έχω κανέναν δικό μου άνθρωπο εκτός από την κόρη μου που έχει κι αυτή ανάγκες, είμαι άνεργη.

Αντιλαμβάνεστε ότι είμαι πολύ μπερδεμένη. Είμαι έτοιμη να τον χωρίσω.. αλλά δεν ξέρω τι με φοβίζει.. Εσείς τι λέτε;

Δ

 

Η άποψή μου για τις σχέσεις είναι αρχικά… follow your heart! Αν κάποιος σου αρέσει, σου βγάζει συναισθήματα και περνάς καλά μαζί του, διατηρείς τη σχέση ως σχέση. Αν πρόκειται όμως να επιλέξεις τον άλλον για σύντροφο ζωής, χρειάζονται δυο πολύ σημαντικά επιπλέον στοιχεία: Η ιδεολογική συμφωνία και οι πρακτικές συνθήκες που θα επιτρέψουν έναν ομαλό γάμο.

Το θέμα του παιδιού είναι πολύ βασικό και σχετίζεται τόσο με ιδεολογικούς  όσο και με πρακτικούς παράγοντες. Πρόσφατα συζητήσαμε το θέμα στην ομάδα μου στο fb και μπορείς να πας να δεις λεπτομέρειες. Η συμβουλή μου είναι σαφής: Δεν κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε πραγματικά (όποιος κι αν είναι ο λόγος γι αυτό) για να κρατήσουμε κάποιον κοντά μας ή για να εκπληρώσουμε το στερεότυπο ή επειδή «τα χρόνια περνούν», σαν να είναι οι γυναίκες γιαουρτάκια με ημερομηνία λήξης!

Εσύ ολοκλήρωσες έναν κύκλο με υπευθυνότητα και τώρα θέλεις να κάνεις άλλα πράγματα. Και είναι τουλάχιστον παράλογο να συζητάς την πιθανότητα ενός παιδιού που δεν θέλεις με έναν άνθρωπο που η σχέση σας δεν είναι για σένα απολύτως ικανοποιητική. Όπως έχω πολλές φορές τονίσει εδώ, οι σχέσεις των ανθρώπων προχωρούν κατά στάδια και πρέπει να είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από το ένα στάδιο για να περάσουμε στο επόμενο: γνωριμία-σχέση-στενή σχέση-συμβίωση-γνωριμια με τις οικογένειες-γάμος-παιδί.

Η σχέση μας με την οικογένεια του συντρόφου μας εξαρτάται από εκείνον: Όσο ενοχλητική και κακότροπη κι αν είναι η οικογένεια, έγκειται σ εκείνον  να τους βάλει όρια και να προασπίσει τη σχέση σας. Οπότε, αν αυτό δεν γίνεται, χρεώνεται στο σύντροφό σου.

Με το σύντροφό σου έχετε αλληλοβοηθηθεί  πολλά χρόνια, οπότε μου δίνετε την εντύπωση… συνέταιρων που έχουν και κάποια κοινά ενδιαφέροντα. Το ότι έχει χειροδικήσει πάνω σου και ανταγωνίζεται την κόρη σου αποτελούν απαγορευτικά στοιχεία για μια σχέση ζωής. Με παραξενεύει και μόνο η σκέψη πως με τις συνθήκες αυτές εξετάζεις την πιθανότητα να προχωρήσεις σε παιδί μαζί του.

Είναι προφανές τι σε φοβίζει:  Το να ξαναβγείς μόνη σου στην … κρύα θάλασσα του κόσμου μετά από 13 χρόνια και μάλιστα χωρίς δουλειά.

Θεωρώ προτιμότερο να παραμείνετε όπως είστε για κάποιο διάστημα μέχρι να βρεις δουλειά και τότε να το ξαναδείς το θέμα. Αν  μείνεις μαζί του μόνο επειδή σε συντηρεί, αυτό είναι πολύ προσβλητικό για σένα και δίνεις κακό παράδειγμα και στην κόρη σου.

Προσωπικά, θα προτιμούσα να μην κάνω διδακτορικό και να δουλέψω, για να έχω ανεξαρτησία και την απόλυτη επιλογή της προσωπικής μου ζωής (αν δεν μπορούσα να τα καταφέρω και τα δυο).

 

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Ψυχώσεις στην οικογένεια

Eίμαι 43 ετών, παντρεμένη 15 χρόνια με τον Χ, 52 ετών και με 3 παιδιά.  Δεν εργάζομαι.

Τα προβλήματα με τον σύζυγο και την οικογένειά του ξεκινούν έναν χρόνο μετά την γνωριμία μας. Στην πορεία διαπίστωσα (με την βοήθεια ψυχολόγων που συμβουλεύτηκα) ότι άτομα της πατρικής του οικογένειας (που διαμέναμε όλοι στο ίδιο οίκημα), πάσχουν από ψυχικές αλλά αδιάγνωστες νόσους.

Τα προβλήματα είχαν δημιουργήσει σοβαρό χάσμα ανάμεσα σε εμένα και τον σύζυγο, όταν έφτασαν στο προσκήνιο τα ψυχικά προβλήματα των παιδιών μας. Τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, η κόρη μου (15) εισήχθη σε παιδοψυχιατρική κλινική για θεραπεία 3 περίπου μηνών,με βαρύ καταθλιπτικό επεισόδειο με ψυχωσικά συμπτώματα.Σήμερα βρίσκεται ακόμη υπό φαρμακευτική αγωγή με υποτροπιάζουσα καταθλιπτική διαταραχή.

Ο γιός μου ο μεγάλος (13,5), διαγνώστηκε τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους με σχολική άρνηση σε έδαφος διαταραχής συναισθήματος και σήμερα μετά από δεύτερη διάγνωση, καλούμαι να τού κάνω εισαγωγή σε παιδοψιχιατρική κλινική για εντοπισμό ψυχωσικών συμπτωμάτων.

Επίσης ενημερώθηκα από το προνήπιο του μικρού γιού μου (4),ότι πρέπει να παρακολουθηθεί από παιδοψυχολόγο, λόγο συχνής περίεργης και αδικαιολόγητης συμπεριφοράς (π.χ. πεισμώνει και δεν κουνιέται, ουρλιάζει, φτύνει, κλωτσάει κ.τ.λ.).

Ο σύζυγός μου έχει δημιουργήσει έναν τοίχο ανάμεσα σε κείνον και τα παιδιά εδώ και αρκετά χρόνια, με κύριο αποδέκτη μιας ανεπίτρεπτης συμπεριφοράς τον μεσαίο μου γιο. Όχι πως με τα άλλα δύο είναι καλύτερη η συμπεριφορά του, αλλά ο μεσαίος μου γιος είναι το κόκκινο πανί, με αποτέλεσμα να μην θέλει ο γιός μου ούτε να τον βλέπει. Έχουμε επισκεφτεί αρκετές φορές στο παρελθόν ψυχολόγους και οικογενειακούς συμβούλους, χωρίς κανένα αποτέλεσμα λόγο μη συνεργασίας του συζύγου.

Σήμερα και μετά από συμβουλές ψυχολόγων και ψυχιάτρων, έχει ζητηθεί η παρακολούθησή του από ψυχίατρο και σίγουρα και η ανάγκη φαρμακευτικής αγωγής. Ο σύζυγος μη έχοντας συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης της οικογένειάς μας, αρνείται πεισματικά την οποιανδήποτε βοήθεια. Είμαι σε απόγνωση, σε κατάθλιψη και δεν ξέρω τι ακολουθεί! Δεν θέλω να επέμβει εισαγγελέας για εγκλεισμό του σε κλινική, γιατί είναι σίγουρο πως θα μείνει χωρίς εργασία. Θέλω όμως με κάποιο τρόπο να δεχθεί να πάρει βοήθεια, χωρίς βίαιους τρόπους, αλλά τα χέρια μου είναι δεμένα. Μήπως να τού έδινα κρυφά κάποια αγωγή, μέχρι να μπορεί να συνεργάζεται;

Κ

 

Λυπάμαι για την κατάσταση που αντιμετωπίζεις και πιστεύω πως δε θα έπρεπε να είχες προχωρήσει σε γάμο και μάλιστα σε  3 παιδιά με έναν άνθρωπο με διεγνωσμένα κληρονομικά προβλήματα ψυχωσικού επιπέδου.

Τα παιδιά, εκτός από τα γονίδια τα οποία μπορεί να φέρουν, έχουν εισπράξει επίσης στο περιβάλλον τους τη νοσηρότητα της συμπεριφοράς του και προφανώς και τη δική σου απόγνωση και κατάθλιψη, συνδυασμός που είναι πολύ βαρύ φορτίο. Και δυστυχώς οι συνέπειες είναι πλέον εμφανείς.

ΟΙ συζητήσεις με τον ίδιο και με τη συνεργασία των ειδικών δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα. Το να του δώσεις κρυφά φάρμακα δεν το εγκρίνω,. Αν ο Χ δεν ενταχτεί σε κανονική θεραπεία, δεν πιστεύω πως θα υπάρχει αποτέλεσμα. Το να καταφύγεις σε εισαγγελική παρέμβαση θα ήταν μια λύση. Άλλη λύση θα ήταν να φύγεις για κάποιο διάστημα μαζί με τα παιδιά σου για να αναγκαστεί να φροντίσει τον εαυτό του για να σας φέρει πίσω.

Δεν δίνω και πολλές ελπίδες στο γάμο σας, οπότε καλό είναι να φροντίσεις να σώσεις τον εαυτό σου και τα παιδιά σου. Αν βέβαια ο σύζυγος ξεκινήσει αγώνα για την υγεία του, εκεί θα πρέπει να του σταθείς, αν έχεις ακόμα συναισθήματα. Αν δεν έχεις, δεν υπάρχει ούτως ή άλλως λόγος να μείνεις μαζί του, αλλά μπορείς να του συμπαρασταθείς αν τον συμπονάς. Έχε υπόψη πως σε περίπτωση διεγνωσμένης ψύχωσης μπορείς να πάρεις εύκολα διαζύγιο ακόμη κι αν ο σύζυγος δεν συναινεί.

Ζήτησε βοήθεια, οικονομική και ηθική, από την οικογένειά σου, φίλους ή κάποιον κοινωνικό φορέα της περιοχής. Φρόντισε να βρεις δουλειά και ζήτα βοήθεια σ αυτό. Πιστεύω πως η οποιαδήποτε υπερηφάνεια και το τι θα πει ο κόσμος θα πρέπει να έρχονται σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να σωθούν τα παιδιά σου.

Ίσως τουλάχιστον το μεσαίο αγοράκι να πήγαινε για κάποιο διάστημα σε γονείς ή συγγενείς σου. Μπορείς επίσης να επικοινωνήσεις με το «Χαμόγελο του παιδιού» να δεις αν μπορούν να σε βοηθήσουν.