Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Αλλάζουν άραγε οι άνθρωποι;

Ημουν 1 χρονο και κατι, με τη κοπελα μου.Μετα τους 4 μηνες. Λογο προσωπικον προβληματων υγειας μου, οικογενειακον και ψυχολογικον με τη δουλεια μου. Αρχισα να χανω λιγο τη μπαλα. Τα μαλωματα μας αυξηθηκαν υπερβολικα. και 7 μηνες τωρα ειμαστε μια κρυο μια ζεστο. Τα μαλωματα και τα νευρα οπως και η ζηλεια διλιτιριασαν τη σχεση, και ευτασε σε ακραια μαλωματα, με κινδυνο της ζωης. Βεβεα εγω εβλεπα οτι ειχε κατανοηση το τι κανει, αλα απο το θυμο της και τη ζηλεια τυφλωνοταν. Ωσπου πηρα την αποφαση να χωρισω γιαυτο το λογο. Αλα δεν νιωθω ικανοποιημενος με την αποφαση του χωρισμου. Γτ ολο λεω, μπορει να αλλαξει.. Αλλαζει ο ανθρωπος ? Αμα τα ξαναβρω, ποιος μου εγγυατε οτι στο επομενο μαλωμα δεν θα γινουν ξανα τα ιδια και χειροτερα ?  Τα συναισθηματα μου τη ζητανε, η λογικη μου με σταματαει για το καλο μου. Αλα ειμαι ανθρωπος που αμα εδω εστω ενα μικρο φως στο τουνελ, ειμαι ικανος να τα βαλω με ολο το σκοταδι, για να βοηθησω το φως να φεξει. Θελω να πω αν υπαρχει ελπιδα για αλλαγη. αν αξιζει να το παλεψω.

Π.

 

Αλλάζουν άραγε οι άνθρωποι έτσι ώστε να μπορούν να ταιριάξουν μαζί μας;

Αν οι διαφορές είναι ιδεολογικές, κανένας δεν αλλάξει ουσιαστικά για χάρη του άλλου. Ο καθένας μας αλλάζει με την πάροδο του χρόνου ως αποτέλεσμα των εμπειριών του ή έντονων καταστάσεων που μπορεί να υποστεί ή ακόμη ψυχοθεραπείας. Οι αλλαγές όμως αυτές γίνονται από τον ίδιον και για τον ίδιον.

Αν οι διαφορές αφορούν συναισθήματα και σεξουαλική έλξη, και πάλι δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε με τη λογική, προκειμένου να ταιριάξουμε.

Αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο στις καθημερινές συνήθειες.

Παραδείγματα: Αν ο ένας σύντροφος είναι ζηλιάρης κα πιστεύει πως ο άλλος δεν πρέπει να βγαίνει μόνος, αυτό δεν αλλάζει κατόπιν απόφασης. Αν δεν αισθάνεται ερωτική έλξη για το σύντροφό του, ούτε κι αυτό αλλάζει. Αν όμως ο ένας θέλει διακοπές στο βουνό κι ο άλλος στη θάλασσα, αν ο ένας καπνίζει κι ο άλλος όχι, αν ο ένας θέλει να βγαίνουν πιο συχνά κοκ, εκεί μπορούν να γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Αν λοιπόν ένα ζευγάρι χωρίσει και αμέσως ξανασμίξει, αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο στις συνήθειες. Για να γίνουν αλλαγές στην ιδεολογία ή στα συναισθήματα χρειάζεται πολύς χρόνος ή ψυχοθεραπεία των μελών και πάλι το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο.

Θα έλεγα πως μετά από τις καταστάσεις που ζήσατε είναι πολύ δύσκολο να τα ξαναβρείτε. Και αν επιμένετε να κάνετε μια τέτοια προσπάθεια, θα πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ο παντρεμένος εραστής δέρνει κιόλας!

Εχω σχεση εδω και 1 χρονο με τον Χ, παντρεμένο. Στην διαρκεια της σχεσης πολλες φορες μου ειπε οτι θα χωριζε αλλα παντα προεκυπτε καποιο σοβαρο θεμα γι αυτον κ το ανεβαλλε, απομακυνοταν απο μενα και μ εβαζε στον παγο, ελεγε οτι θα χωριζε ουτως η αλλως κ οτι δεν την αντεχε την συζυγο του.  

Πριν 3 μηνες ξεκινησα μια διαδυκτιακη επικοινωνια μ ενα τυπο απο μακρυα. Ο Χ βρηκε τα μηνυματα με τον αλλο, εξοργιστηκε, θολωσε και μ εδειρε....ακολουθουν σκηνες παραλογισμου κ τρελας. Τις επομενες μερες ερχεται για δουλειες στην πολη μου αυτος με τον οποιο μιλουσα στο ιντερνετ. Βρισκομαστε απο κοντα και υπαρχει κ σεξουαλικη συνευρεση....(ο,τι εκανα μαζι του ηταν απο μια εσωτερικη αντιδραση και οχι γιατι ειχα αισθηματα γι αυτον). Μετα απο καποιες εβδομαδες ξανασυναντιεμαι με τον Χ προσπαθωντας να δουμε τι σωζεται, κ πιεζοντας με να του πω την αληθεια για το τι συνεβαινε με τον αλλον του λεω ολη την αληθεια.

Τωρα εχουν περασει 2 μηνες, μιλαμε συνεχεια στο τηλ. βρισκομαστε καθημερινα γιατι κανουμε την ιδια δουλεια κ ειμαστε αμεσοι συνεργατες,εχουμε ερωτικες επαφες,  εγω τον αγαπαω και προσπαθησω να τον ξανακερδισω. Αυτος  μ αγαπαει αλλα φοβαται να μ εμπιστευτει, εχει εκρηξεις θυμου, απογοητευσης και μελαγχολιας, λεγοντας μου οτι μ αυτο που εκανα σκοτωσα το κοινο μας μελλον, κ οτι αν δεν το εκανα αυτο, θα ειχε ηδη χωρισει και θα  μεναμε μαζι. Μου λεει οτι βλεπει στον υπνο του εφιαλτες, εμενα κ τον αλλο μαζι....κ εκει που ειναι καλα πεφτει η ψυχολογια του. 

Εγω νιωθω χαλια γι αυτο που εκανα, το εχω μετανιωσει πικρα, μετανιωσα που δεν εκανα λιγη υπομονη ακομα....ειμαι απελπισμενη...τι να κανω???? Πως να ξανακερδισω την εμπιστοσυνη του? Θελω να ειμαι μαζι του, αλλα αυτος μου λεει οτι πλεον δεν υπαρχει λογος να αποχωριστει τα παιδια του κ θα συνεχισει την συγκατοικηση με την γυναικα του. Ολο αυτο με πληγωνει τοσο πολυ...με πληγωνει που ειμαι υπαιτια κ για τον δικο του πονο κ για τον δικο μου. Οποιαδηποτε συμβουλη θα ειναι για μενα οαση.

Β

 

Για το πολυσυζητημένο θέμα της σχέσης με τον παντρεμένο, σε παραπέμπω σε παλιότερη ανάρτηση που περιλαμβάνει και ένα σχετικό κεφάλαιο από ένα βιβλίο μου


Η διαφορά στη δική σου περίπτωση είναι πως από αντίδραση έκανες μια παράλληλη περιπέτεια. Και ο παντρεμένος σε έδειρε! Ποιά λογική μπορεί να το δεχτεί αυτό; Γενικά τον ξυλοδαρμό και ειδικότερα από κάποιον που έχει κι αυτός τη δική του ζωή; Και μόνο αυτό το γεγονός θα πρέπει να σε κάνει να το σκεφτείς πολύ αν θα δέσεις τη ζωή σου μαζί του...

Και τώρα ο Χ δεν μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός! Θεωρώ πως βρήκε πλέον μια πολύ καλή δικαιοκογία για να μη διαλυσει το γάμο του... Εξήγησέ του πως η περιπέτειά σου έχει λήξει και υπό ποιές συνθήκες την έκανες. Αν δεν σε εμπιστεύεται, ας φύγει. Κι αν δεν αποφασίζει διαζύγιο, ας ξαναφύγει!

Όπως σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις, προτείνω δοκιμαστικό χωρισμό κι ας έρθει να σε διεκδικήσει αν και όταν είναι έτοιμος. Και θα ευχόμουν τότε να μη σε βρει διαθέσιμη!

Αγαπούν οι γονείς τα παιδιά τους ισότιμα;

Είμαι 32 ετών και μένω στο εξωτερικό εδω και 9 χρόνια, παντρεμένη με Βορειο-Ευρωπαίο εδώ και 7 χρόνια.

Το πρόβλημα μου είναι οι δικοί μου στην Ελλάδα. Από τα 18 μου, που έφυγα μακριά από το σπίτι στο χωρίο  για να σπουδάσω στην Αθήνα, και μετά στο εξωτερικό, οι σχέσεις μου με τους γονείς μου ήταν πάντα ουδέτερες, ούτε καλές ούτε κακές. Την μικρότερη αδερφή μου νομίζω τη στήριζαν πάντα, από μικρή, περισσότερο, και σε συναίσθημα και σε αγαθά. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος, δε μαλώσαμε. Τον άντρα μου τον συμπαθούν πολύ, αρά δεν είναι αυτός το πρόβλημα.

Αν και πηγαίνω και τους βλέπω στην Ελλάδα μια φορά το χρόνο, δεν υπάρχει επικοινωνία. Ενώ εγώ τους τηλεφωνω στην Ελλάδα μια φορά την εβδομάδα και τους μιλάω τουλάχιστον μία ώρα, αυτοί ποτέ τα τελευταια 7 χρόνια δεν με έχουν πάρει ένα τηλέφωνο να δουν τι κάνω. 

Για την αδερφή μου και τον αρραβωνιαστικό της ξοδεύουν χρήματα, να μην της λείψει τίποτε, για μένα ποτέ. Της αδερφής μου της έχουν μεταβιβάσει ήδη περιουσία, της έχουν ανοίξει επιχείρηση, της έχουν πάρει αυτοκίνητο, εμένα τίποτε. Εντάξει, το παραδέχομαι, η αδερφή μου θα τους κοιτάξει στα γεράματα, όχι εγώ. Δεν έχω την απαίτηση...

Συμπέρασμα: Δεν είναι τα περιουσιακά που με απασχολούν, μπορώ να κάνω και χωρίς αυτά γιατί στη χώρα που ζω τα έχω καταφέρει σχετικά καλά στη ζωή μου. Απλά με ενοχλεί το γεγονός πως οι δικοί μου αδιαφορούν και με βάζουν πάντα δεύτερη (και ΑΝ) σε όλα. Υπαρχει περίπτωση γονείς να αγαπούν το ένα παιδί περισσότερο από το άλλο ή να μην αγαπούν το ένα τους παιδί; Γιατί τώρα εγώ πραγματικά νιώθω πως οι δικοί μου με βλέπουν σαν να μην υπάρχω. Κάθε φορά που πάω Ελλάδα είναι ψυχροί, σχεδόν με φιλοξενούν από υποχρέωση. Δεν μου δίνουν ούτε καν ένα κλειδί για να μπορώ να μπω στο σπίτιστοποίο μεγάλωσα. Με βλέπουν σα ξένη. Στο εξωτερικό πήγα, δεν πέθανα! 

Μ

 

Δυστυχώς, πολλές φορές η γονική αγάπη παρέχεται υπό όρους: Το παιδί που τους τηρεί είναι ευνοημένο, ενώ το άλλο παιδί παραμελημένο.

Είναι πιθανό η αδελφή σου να ακολούθησε το σενάριο ζωής που τους ήταν αρεστό, ενώ εσύ όχι. Εκείνη έμεινε κοντά τους και θα τους προσέχει στα γεράματα, εσύ όχι. Παιδάκια έχεις; Αν όχι, υποθέτω πως απομακρύνεσαι πολύ περισσότερο από τις προδιαγραφές τους... Εξάλλου, αν εσύ από μικρή ήσουν ανεξάρτητη και δυναμική, ίσως αυτό δεν τους άρεσε, σε αντίθεση πιθανώς με την αδελφή σου που ίσως είναι πιο χαμηλών τόνων και δείχνει τις αδυναμίες τους. Καταλαβαίνω πόσο άδικο είναι αυτό, και ειδικά στο συναισθηματικό κομάτι περισσότερο από το υλικό.

Το θέμα είναι πώς θα το διαχειριστείς.

Αρχικά, σε ενδιαφέρει πολύ η σχέση μαζί τους ή είσαι προς το αδιάφορο;

Στην πρώτη περίπτωση, θα πρέπει να τους κάνεις μια σοβαρή συζήτηση, ήρεμα και πολιτισμένα. Πες τους τα παράπονά σου και τόνισε το συναισθηματικό κομμάτι που σε ενοχλεί περισσότερο. Ρώτησέ τους αν έχουν να σου προσάψουν κάτι, αν κάτι σε σένα τους πειράζει και πως είσαι πρόθυμη να το λύσετε γιατί έχεις ανάγκη την αγάπη τους.

Στη δεύτερη περίπτωση, δηλ αν δεν σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα  σχέση, ή αν δεν υπάρχει περιοθώριο συζήτησης μεταξύ σας ή ακόμη αν κάνεις τη συζήτηση και δεν έχει αποτέλεσμα, αποταβήξου και άφησε σ αυτους την πρωτοβουλία της επικοινωνίας. Αραίωσε τα τηλεφωνήματα, μην έρχεσαι στην Ελλάδα και αν έρθεις μείνε με τον άντρα σου σε ξενοδοχείο και κάνε τους μόνο μια τυπική επίσκεψη. Αυτό θα τους αφυπνίσει και θα τους κάνει να προκαλέσουν μόνοι τους συζήτηση.

Αν όλα αυτά δεν εχουν αποτέλεσμα, ίσως θα πρέπει να μάθεις να ζεις χωρίς (ουσιαστικούς) γονείς.... Είναι καλύτερο από την τυπικότητα και την πικρία.

Πελάτισσά μου ήταν πάντα το «κακό» παιδί, δυναμική και επαναστάτρια, σε αντίθετα με την υπάκουη και «ευαίσθητη» μεγάλη αδελφή της. Οι γονείς στήριζαν πάντα ηθικά και υλικά τη μεγάλη, που παντρεύτηκε και έμεινε στη γειτονιά. Η μικρή έφυγε στα 18 από το σπίτι και στα 30 στην Αθηνα, όπου και παντρεύτηκε. Διατήρησε ευγενικά απόμακρες σχέσεις με τους γονείς, ώσπου ο θάνατος του πατέρα έφερε στην επιφάνεια την πραγματικότητα απτή, αφού όλη η περιουσία είχε αφεθεί στη μεγάλη κόρη με εικονικές πωλήσεις πριν το θάνατο του πατέρα. Η κοπέλα, έκανε τότε μια συζήτηση «εφόλης της ύλης» με τη μητέρα και την αδελφή της και δήλωσε πως διακόπτει τις σχέσεις μαζί τους. Δεν ξαναεπισκέφτηκε την πόλη της, δεν ξαναεπικοινωνησε με την αδελφή της και επικοινωνεί μόνο τυπικά και αραιά με την ηλικιωμένη μητέρα. Με τη βοήθεια της ψυχοθεραπέιας, έχει αποφασίσει πως είναι χωρίς πατρική οικογένεια, συμφιλιώθηκε με την έλλειψη αυτή και ευτυχώς την αναπληρώνει με τη δική της οικογένεια.