Όροι χρήσης

Όροι χρήσης για τη λειτουργία του blog. Παρακαλώ διαβάστε πριν στείλετε μήνυμα! Δεν απαντώ σε μηνύματα που δεν τηρούν τους όρους χρήσης!

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Ποιός φταίει;


Σας καλώ να τοποθετηθείτε στην υπόθεση αυτή που αντιμετώπισα προ ετών:

Η Α, ανύπαντρη γυναίκα 35 ετών, επιτυχημένη ελεύθερη επαγγελματίας στην πόλη της, συνδέεται με τον Β, 54 ετών, εύπορο ελεύθερο επαγγελματία στην Αθήνα. Ο κύριος δηλώνει εν διαστάσει αλλά κατοικεί στο ίδιο σπίτι με τη σύζυγο και τα 2 μεγάλα παιδιά του. 

Μετά από 1 χρόνο στενής και σοβαρής μακρόθεν σχέσης, ο Β δηλώνει πως είναι αποφασισμένος να φύγει από το σπίτι του και να πάρει διαζύγιο, αλλά δεν μπορεί να το κάνει αν δεν έχει τη στενή υποστήριξη της αγαπημένης του.

Εκείνη αποφασίζει να μετοικήσει, αφήνοντας σπίτι και γραφείο και βρίσκοντας καλή δουλειά ως μισθωτή στην Αθήνα. Νοικιάζει σπίτι στο όνομά της, κουβαλά τα πράγματά της και δημιουργεί ένα σπίτι στο οποίο ο Β έρχεται με τη βαλιτσούλα του.

Το σχέδιό τους είναι: Στο σπίτι του Β να παραμείνει η οικογένειά του, η Α να πουλήσει το σπίτι της στην επαρχία και να αγοράσει νέο σπίτι στην Αθήνα. Θα ζήσει εκεί με τον Β και θα παντρευτούν μόλις εκείνος πάρει το διαζύγιο. Ζουν μαζί ένα χρόνο, στον οποίο ο Β δεν κάνει καμία κίνηση διαζυγίου, πράγμα που δημιουργεί προστριβές στο ζευγάρι. Η κοπέλα  με επισκέπτεται και υποστηρίζεται να διεκδικήσει από το φίλο της αυτά που είχαν συναποφασίσει.

Στο μεταξύ η Α έχει πουλήσει το σπίτι της και έχει βρει καινούργιο στην Αθήνα, για την αγορά του οποίου της λείπουν κάποια χρήματα. Την καθοδηγώ να μην αγοράσει το σπίτι από κοινού με τον Β (ο οποίος είναι πολύ καλά οικονομικά) αλλά να πάρει δάνειο από τράπεζα ή από τον Β. Στη δεύτερη περίπτωση, τα χρήματα αυτά θα είναι η συμβολή του στην κοινή τους κατοικία. Αυτό και γίνεται. Το σπίτι αγοράζεται στο όνομα της Α αλλά ο Β έχει συμβάλει το ποσό αυτό, που αποτελεί περίπου το 1/6 της συνολικής αξίας αγοράς.

Η σχέση εξακολουθεί να μην πηγαίνει καλά, μέχρι που ο Β δηλώνει πως πιέζεται, έχει τύψεις, διαλύει τη σχέση και ξαναγυρνά στην οικογένειά του.

Η Α θυμώνει και αρνείται να αποδεχτεί πως κάποια στιγμή θα πρέπει να του επιστρέψει τα χρήματα. Κατοικεί στο νέο σπίτι και γρήγορα βρίσκει νέο σύντροφο, παντρεύεται και κατοικούν σ αυτό μαζί. Ο Β είναι έξαλλος και απειλεί με δικαστήριο, αλλά η Α δεν υποχωρεί.

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Ο παλιός και ο καινούργιος

Είμαι 23 χρονών, φοιτήτρια στην πόλη μου, και σε 3 μήνες θα φύγω στο εξωτερικό για 6 μήνες στο εράσμους.
Τα τελευταία 3 χρόνια είχα σχέση με ένα παιδί 27 χρονών το οποίο πέρσι έφυγε φαντάρος. Μου έλεγε ότι ήμουν η γυναίκα της ζωής του, η μόνη κοπέλα που αγάπησε και ερωτεύτηκε τόσο και όλα αυτά τα ωραία που θέλουμε να ακούμε. Οπότε έμεινα και τον περίμενα τους  9 μήνες. Το θέμα είναι ότι γύρισε άλλος άνθρωπος, έλεγε ότι καταπιέζω και χωρίσαμε. 15 μέρες αργότερα τα είχε με άλλη... Και ενάμιση μήνα μετά, ήρθε να μου πει ότι με θέλει πίσω, ότι ο στρατός τον έκανε βλάκα, ότι δε μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα κλπ.
Το θέμα όμως είναι ότι εγώ σε εκείνο το διάστημα προσπάθησα να προχωρήσω τη ζωή μου  με ένα παιδί στην  ηλικία μου το οποίο όμως δυστυχώς ζει μακριά λόγω δουλειάς. Είναι απίστευτα καλό παιδί και υπομονετικός και έχει όλα τα καλά που θα μπορούσα να θέλω από κάποιον. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα: Δεν είναι εδώ! Και επειδή είχα και παλιότερα σχέση από απόσταση ξέρω πόσο δύσκολο είναι και ότι δεν κρατάει. Δε μπορώ να διαχειριστώ την απόσταση!! Και δεν ξέρω γιατί δέχτηκα και εξαρχής να είμαστε μαζί εφόσον το ήξερα ότι θα φευγε και ότι θα κανε πάνω από 3 χρόνια να επιστρέψει οριστικά.
Απ τη μία σκέφτομαι ότι δεν είναι φυσιολογικό να θέλω να γυρίσω στον πρώην μου μετά απ όλα αυτά, αλλά απ την άλλη δε μπορώ να πιστέψω ότι 3 χρόνια σχέσης θα τελειώσουν έτσι απλά. Ίσως είναι καλύτερα να προχωρήσω τη ζωή μου με το άλλο παιδί και να τα αφήσω όλα πίσω… Δε μπορώ να αποφασίσω τι είναι καλύτερο για μένα.

Μ

 

Η συμβουλή μου ειδικά στα νέα παιδιά είναι να ακολουθούν την καρδιά τους, χωρίς να σκέπτονται πολύ το μέλλον. Να τολμούν να ρισκάρουν και να είναι πρόθυμοι να υποστούν τις πιθανές συνέπειες. Μέσα από τα ρίσκα αυτά θα ωριμάσουν και θα μπορούν να κάνουν καλύτερες επιλογές γύρω στα 30.
Ο πρώην είναι το γνωστό έδαφος και ο πρώτος έρωτας. Παρότι δεν αντέχεις την απόσταση, τον περίμενες στο στρατιωτικό του. Όταν επέστρεψε σου φέρθηκε άσχημα και τώρα ζητά να επανασύνδεση. Η εμπιστοσύνη σου έχει κλονιστεί, αλλά σκέφτεσαι τη μακρόχρονη σχέση και πως ήταν πιεσμένος από το στρατό. Τον αγαπάς όμως; Τι συναισθήματα έχεις γι αυτόν;
Το άλλο παιδί είναι όπως το θέλεις, αλλά δεν τον έχεις ζήσει από κοντά και η σχέση είναι πρόσφατη. Δεν αντέχεις την απόσταση, αλλά έκανες τελικά σχέση από απόσταση. Προσφέρεται να σε περιμένει. Τον αγαπάς όμως; Τι συναισθήματα έχεις γι αυτόν; Είναι δοκιμασμένα τα συναισθήματα αυτά; Μήπως ήταν το καταφύγιο μετά την άσχημη συμπεριφορά του άλλου;
Έτσι κι αλλιώς, ό,τι κάνεις θα το έχεις από μακριά για 6 μήνες, οπότε την απόσταση δεν θα την αποφύγεις και δεν ξέρουμε αν η όποια σχέση σου θα κρατήσει. Είσαι πολύ νέα ακόμη για μακροπρόθεσμα σχέδια και λογικές επιλογές. Σε συμβουλεύω να ακολουθήσεις μόνο το συναίσθημά σου, χωρίς πολλές λογικές σκέψεις, και να είσαι πρόθυμη να υποστείς τις συνέπειες της επιλογής σου.

Σε ηλικία γάμου…

Είμαι μια νέα γυναίκα σε ηλικία γάμου(32), όπως συνήθιζαν να λένε οι παλιότεροι! Το "πρόβλημα" είναι οτι λόγω προσωπικών εμπειριών (οικογενειακά βιώματα), οικονομικής ανασφάλειας αλλά και του ότι δεν ένιωσα ποτέ δίπλα μου έναν πραγματικό σύντροφο (επιπλέον είμαι ιδιαίτερα επιλεκτικό άτομο) δε νιώθω έτοιμη για οικογένεια και το ζήτημα μου είναι πως αυτό είναι ένα από τα ζητούμενα των αντρών σε μια πιο ώριμη ηλικία για το αν θα προχωρήσουν σε σχέση με κάποια.

Αυτό αντιμετωπίζω και με την τωρινή σχέση μου όπου με το πέρας 6 μηνών τέθηκε σαν ζήτημα ικανό να μας χωρίσει, προσωπικά δεν είμαι σε θέση ν απαντήσω ούτε θετικά ούτε αρνητικά (καθώς η απάντηση δεν μπορεί η απάντηση να είναι γενική και αόριστη) επιπλέον αυτή η στάση και η πίεση μου βγάζει μια μη λειτουργικότητα στην σχέση, μια έλλειψη ενότητας/ασφάλειας πλην της ψυχολογικής πίεσης... 

Προσωπικά αυτή την χρονική περίοδο νιώθω την ανάγκη ενός συντρόφου και αυτό αποζητώ, δεν μπορώ να μπω ακόμα στην διαδικασία σκέψεων για γάμο και παιδιά παρόλο που η ηλικία ίσως μου το επιτάσσει, παράλληλα όμως με απασχολεί το μέλλον μου, δεν θα ήθελα να επιλέξω έναν μοναχικό δρόμο σίγουρα...

 

Διερωτώμαι λοιπόν ποιος θα ήταν η πιο λειτουργική στάση όπου θα έπρεπε να κρατήσω;

 

Ε.

 
Αχ, αυτά τα στερεότυπα! Και γιατί τα 32 είναι ηλικία γάμου; Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι έτοιμοι στα 32, και άλλοι που δεν είναι ποτέ! Εξάλλου, η άποψη πως η γυναίκα έχει ημερομηνία λήξης είναι στερεοτυπική και σήμερα έχει καταρριφθεί: πολλές σύγχρονες και εργαζόμενες γυναίκες κάνουν οικογένεια γύρω στα 40.
Αυτή την περίοδο αυτό που θέλεις είναι ένας καλός σύντροφος και η προοπτική του γάμου είναι ακόμη μακρινή. Αφού ξέρεις τι θέλεις την περίοδο αυτή, διεκδίκησέ το! Προς Θεού, μην κάνεις κάτι για το οποίο δεν είσαι έτοιμη, για να μη χάσεις έναν καλό σύντροφο. Αν το κάνεις, δυστυχώς τα αποτελέσματα της πίεσης είναι πιθανότατο αργά ή γρήγορα να χαλάσουν τη σχέση. Καλό είναι να δηλώσεις στο σύντροφό σου πως δεν είσαι έτοιμη ακόμη να προχωρήσεις, πολύ περισσότερο μετά από 6 μήνες σχέσης. Και πως δεν ξέρεις πότε θα είσαι. Αν σε αγαπά και δεν κυριαρχείται ο ίδιος από στερεότυπα, θα σε περιμένει. Αν φύγει, σημαίνει πως το στερεότυπο υπερίσχυσε της αγάπης του για σένα.
Λες πως ένα από τα ζητούμενα των αντρών σε ώριμη ηλικία είναι ο γάμος. Η κοινωνική και επαγγελματική μου εμπειρία με βεβαιώνει για το αντίθετο. Κατά κανόνα οι γυναίκες ξεκινούν σχέσεις με προοπτική το γάμο ενώ οι άντρες είναι πιο χαλαροί, λόγω ανατροφής, στερεοτύπων και βιολογικών δυνατοτήτων. Αναφέρεσαι σε άντρες σε ώριμη ηλικία. Πόσο ώριμη δηλαδή; Αν συνδεθείς με σαρανταπεντάρη που έχει στόχο το  γάμο, ίσως να βιαστεί. Αν όμως συνδεθείς με συνομήλικό σου, κάθε άλλο! Εξάλλου, πολλοί άντρες γενικά δεν σκέφτονται το γάμο, ακόμη και σε ώριμες ηλικίες.
Νομίζω πως προβάλλεις στο περιβάλλον δικούς σου φόβους και στερεότυπα και καλό είναι να κάνεις κάτι γι αυτό.