Και ένα μωρό…

Είμαι 31 και βρίσκομαι εδώ και 3 χρόνια περίπου σε σχέση. Ο σύντροφός μου είναι 43, χωρισμένος με 2 παιδάκια 11 και 7 ετών. Γνωριστήκαμε ενόσω βρισκόταν σε διάσταση και πολύ σύντομα ξεκινήσαμε μαζί. Ερωτευτήκαμε χωρίς δεύτερη σκέψη, αυθόρμητα και υπέροχα. Η σχέση μας είναι πολύ όμορφη μέχρι και σήμερα.

Τα παιδιά δεν τα έχω γνωρίσει (η αλήθεια είναι ότι η πρώην σύζυγος είναι γενικώς αρνητικά διατεθιμένη - του τα δίνει 1-2 ημέρες το μήνα χωρίς να τα φιλοξενεί και φυσικά θεωρεί εμένα υπαίτια του διαζυγίου τους παρόλο που δεν έχουμε επαφές). Δυστυχώς, βρισκόμαστε στην επαρχία, με το σύντροφό μου είμαστε και στην ίδια δουλειά, με αποτέλεσμα να έχουμε περάσει εκ πυρός και σιδήρου για να μπορέσουμε να είμαστε μαζί χωρίς να είμαστε (συνεχώς) δακτυλοδεικτούμενοι.

Οι γονείς μου από την άλλη πλευρά έχουν φρικάρει (και κυρίως η μητέρα μου) γιατί είναι "χωρισμένος με 2 παιδιά" και υποστηρίζουν ότι θα είμαι μια ολόκληρη ζωή μέσα στα προβλήματα, τη μιζέρια και θα κουβαλώ βάρη άλλων, θα "μεγαλώσω παιδιά άλλων" κλπ,κλπ, και κατά συνέπεια μέχρι και σήμερα δεν είχαν αποδεχθεί ούτε κατά διάνοια τη σχέση μου.

Όμως, το τεστ βγήκε θετικό και είμαι 6 εβδομάδων έγκυος. Ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφτεί για τον εαυτό μου από τώρα αυτό.... Ο σύντροφός μου, μου δήλωσε ότι θα το ήθελε, αρκεί να είμαι εγώ έτοιμη και να μη μου βγουν "απωθημένα" αργότερα. Αφήνει λοιπόν, το βάρος της απόφασης πάνω μου, λέγοντας παράλληλα πως θα είναι μαζί μου ό,τι και αν συμβεί...

Δεν ξέρω πως αισθάνομαι, δεν ξέρω αν το θέλω, δεν ξερω αν είμαι έτοιμη, δεν ξέρω πως θα το πάρουν τα παιδιά του, πως θα γίνει, αν και πως θα φρικάρει η πρώην σύζυγός του και αν θα απομακρύνει τα παιδιά από εκείνον, δεν ξέρω αν θα το δεχτούν αυτό το παιδί ποτέ ή αν είμαι φτιαγμένη για μάνα εγώ τελικά ή όχι.... Τόσα πολλά δεν ξέρω.... Έπειτα, την έκτρωση τη φοβάμαι... Στους δικούς μου το ανακοίνωσα -λέγοντας πως δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω-, η μαμά μου φρίκαρε, ο πατέρας μου ήταν πιο ψύχραιμος, σε σημείο που πρότεινε να βρεθούμε όλοι μαζί, να συζητήσουμε και κατόπιν να πάρω εγώ τις αποφάσεις μου...

Ο πανικός αυτός που νιώθω (τον οποίο φυσικά και έχω εκφράσει στον σύντροφό μου) είναι φυσιολογικός??? Μήπως, αν το ήθελα πραγματικά δεν θα αντιδρούσα έτσι??? Μήπως φοβάμαι για το περιβάλλον του (και μου), μήπως ζούσα στην κοσμάρα μου τόσον καιρό και νόμιζα ότι όλα είναι ρόδινα και υπέροχα, αλλά ήταν μόνο για να είμαστε σε σχέση και μέχρι εκεί???

Π.

 

Για μένα τα πράγματα είναι απλά: Θέλεις να γίνεις μητέρα από τον αγαπημένο σου; Είσαι έτοιμη αυτή την περίοδο για γάμο και παιδί; Τι σου λέει η καρδιά σου; Αν όχι, τέλειωσέ το γρηγορότερο και διεκδίκησε άλλες συνθήκες στο μέλλον για τη σχέση σου. Αν ναι, γράψε το τι θα πει ο κόσμος, τα στερεότυπα της επαρχίας και τους φόβους της μαμάς σου στα παλιά σου τα παπούτσια και προχώρησε!

Δεν ξεκαθαρίζεις, αλλά το θεωρώ φυσιολογικό πως αν κρατήσετε το παιδί, συγκατοικείτε και παντρεύεστε με τον σύντροφό σου. Και τι πιο φυσικό; Μια ελεύθερη κοπέλα και ένας διαζευγμένος άντρας παντρεύονται και κάνουν παιδί μετά από 3 χρόνια όμορφης σχέσης. Πού βρίσκεται τι πρόβλημα;

Και σε ρωτώ: Αν ήσουν σίγουρη πως η μαμά συμφωνεί και πως ο κόσμος δεν θα κουτσομπολέψει, θα προχωρούσες; Αν ναι, προχώρα και τώρα και απλώς προσπάθησε να αγνοήσεις το αντίξοο περιβάλλον.

Θεωρώ πως ο σύντροφος σου δεν χειρίζεται καλά το θέμα των παιδιών του. Ακόμη και αν η σύζυγος είναι απρόθυμη να συνεργαστεί, πιστεύω πως ο σύντροφός σου θα έπρεπε να είχε ήδη διεκδικήσει να βλέπει περισσότερο τα παιδιά του αι ο νόμος τον καλύπτει. Οπότε στην περίπτωση αυτή, θα έπρεπε ήδη να σε έχουν γνωρίσει και συμπαθήσει. Οπότε ο γάμος σας και στη συνέχεια η ανακοίνωση για το αδελφάκι θα ήταν φυσικά συνεπακόλουθα.

Οι απόψεις της μαμάς σου με βρίσκουν τελείως αντίθετη. Πώς θα μεγαλώνεις παιδιά άλλων με τόσο αραιή σχέση που έχουν τα παιδιά με τον πατέρα τους; Ακόμη όμως αν η σχέση γίνει –και πρέπει να γίνει- πιο στενή, είχες εξαρχής υπόψη πως συνδέεσαι με πατέρα και πως αν ήθελες να κάνεις μαζί του κάτι παραπάνω από σχέση θα βρίσκονταν στο τοπίο και 2 παιδιά. Και δεν νομίζω πως ήθελες κάτι επιφανειακό μαζί του τόσα χρόνια και με τέτοια συναισθήματα.

Έτσι όπως είναι τα πράγματα τώρα, αν τελικά κρατήσετε το μωρό, χρειάζεστε κάποιες συμβουλευτικές συνεδρίες με τον αγαπημένο σου για να δείτε πώς ακριβώς θα προχωρήσετε και πώς και πότε θα το πείτε στα παιδιά.

Αν και όταν εκείνος θέλει…

Είμαι 26 και πριν δυο μήνες περίπου γνώρισα τον Χ (33), με τον οποίο είμαστε στον ίδιο χώρο κοινωνικών δραστηριοτήτων και αυτό με γοήτευσε σε αυτόν. Η δράση του.

Ο ίδιος στην αρχή με μπέρδευε αρκετά. Δεν ήξερα αν είναι απλώς κοινωνικός-τυπικός ή αν πραγματικά ενδιαφέρεται ερωτικά για μένα. Ένα βράδυ χωρίς να το περιμένω, βρεθήκαμε σε σπίτι φίλης κι εκεί έγινε το «επίδικο». Ήταν η ομορφότερη φορά της ζωής μου. Ο ίδιος έβγαλε πάρα πολύ συναίσθημα και τρυφερότητα, κάτι που με έκανε να σκεφτώ πως είχε της ίδιας έντασης συναισθήματα με μένα. Από το επόμενο πρωί και έπειτα συνέχισε να είναι το ίδιο τυπικός με πριν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μέχρι που είπα θα ξεπεράσω όσα νιώθω και όσο και αν μου αρέσει και με γοητεύουν τα πάντα πάνω του, θα ξεκόψω.

Και ξαφνικά πήγε σε ένα μαγαζί όπου υπέθεσε ότι θα με βρει, συναντηθήκαμε, μου είπε ότι με έψαχνε και του είπα πως δεν είχαμε πει να βρεθούμε για να με ψάχνει, και ύστερα πρότεινε να πάμε σπίτι του, όπου τον ακολούθησα. Ήταν το ίδιο μαγικά όπως και την πρώτη φορά μας, 20 μέρες νωρίτερα. Το ίδιο τρυφερός και περιποιητικός. Φεύγοντας το μόνο που είπαμε και οι δυο ήταν ότι περάσαμε όμορφα. Και ύστερα μία από τα ίδια τυπική συμπεριφορά και καμιά πρωτοβουλία από μέρους του να βρεθούμε.

Έτσι και εγώ όντας εγωίστρια, δεν του έστειλα κάτι ούτε και είπα κάτι όποτε βρισκόμαστε. Από τη μια λέω δεν δείχνει κάτι άρα δεν υπάρχει κάτι να κυνηγήσω, όμως μου έχει δείξει πολύ συναίσθημα και μπερδεύομαι. Από την άλλη περιμένω να δω πώς θα λειτουργήσει εκείνος και στον φόβο μου να μην πληγωθώ έχω τελματώσει σε ένα ατελείωτο μπέρδεμα. Ο μόνος λόγος αυτού του μπερδέματος είναι ότι είναι ο μόνος που με ενδιαφέρει ουσιαστικά μετά από πολύ καιρό και πραγματικά δεν ξέρω πώς να το χειριστώ και τι να κάνω. Μου αρέσουν όλα όσα κάνει γιατί τα κάνει ακριβώς όπως εγώ. Από τα πιο απλά ως τα πιο σημαντικά έχουμε σχεδόν ίδιο τρόπο διαχείρισης. Αυτό με τραβάει περισσότερο. Ταυτόχρονα δεν ξέρω τι να κάνω και τελματώνω.

Α.

 

Προφανώς αρέσεις στον Χ σαν γυναίκα και σαν άνθρωπος, αλλά δεν δείχνει να έχει προς το παρόν διάθεση για κανονική σχέση, όπως υποθέτω πως εσύ επιθυμείς.

Το γεγονός πως οι δυο συνευρέσεις σας ήταν υπέροχες και σου έδειξε συναισθήματα, δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι παραπάνω. Κάποιοι άντρες μπορεί να φερθούν υπέροχα στο σεξ με μια γυναίκα που τους ελκύει (πόσο μάλλον αν τους αρέσει και ως άνθρωπος) και μετά να φαίνεται πως… το ξέχασαν.

Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί: μπορεί να μην ενδιαφέρονται για κάτι πιο σταθερό, να έχουν ίσως στη ζωή τους να παίζει και κάτι άλλο, να έχουν άλλες προτεραιότητες, να μη σε θεωρούν κατάλληλη για κάτι περισσότερο (Μην το πάρεις στραβά αυτό, ούτε σε υποτιμά! Ο καθένας μας έχει τα κριτήριά του σχετικά με τον άνθρωπο με τον οποίο θα κάνει σοβαρή σχέση και μπορεί να μην πληροίς κάποιο από αυτά για τον συγκεκριμένο άντρα) και πολλοί άλλοι δικοί τους λόγοι που δεν μπορούμε να τους υποθέσουμε.

Αν εσύ ενδιαφέρεσαι απλώς για κάποιες όμορφες συνευρέσεις (αν και όταν αυτός το θέλει) καλά κάνεις και τον ακολουθείς.

Αν όμως κάτι τέτοιο δεν σε καλύπτει, έχεις κάνει ήδη κάποια λάθη: Από μια γνωριμία κοινωνική-τυπική σε χώρους κοινωνικών δραστηριοτήτων, περνάς απευθείας στο σεξ. Η παρατήρησή μου δεν έχει καμιά έννοια «ηθικής». Απλώς, αν είσαι ευαίσθητη πρέπει να προστατεύεσαι περισσότερο και να μην περνάς αμέσως στο σεξ, γιατί η γυναίκα κατά κανόνα με το σεξ «δένεται». Αν είδατε αμοιβαίο ενδιαφέρον στην πρώτη κοντινή συνάντηση, καλό θα ήταν να αρχίσετε να βγαίνετε, να συζητάτε, να γνωριστείτε καλύτερα και να διαβλέψετε ο ένας τις επιθυμίες και την ιδεολογία του άλλου. Και αν όλα αυτά σας αρέσουν τουλάχιστον στο θεωρητικό επίπεδο, να προχωρήσετε στο σεξ. Κάπως έτσι ξεκινά κάτι που έχει πιθανότητες να εξελιχτεί σε κανονική σχέση.

Έγινε η συνεύρεση την πρώτη φορά και επακολούθησε …εξαφάνιση. Αν εσύ ένιωσες απόρριψη και περίμενες κάτι άλλο, θα έπρεπε να κάνεις εσύ κάποια κίνηση να βγείτε και να μιλήσετε και να του πεις πώς αισθάνεσαι. Αλλά καμιά φορά για να δείξουμε «απελευθερωμένοι», καταπιεζόμαστε και καταλήγουμε να μη διεκδικούμε αυτό που θέλουμε. Και για τον άλλον είναι πολύ βολικό να έχει αυτό που θέλει όποτε θέλει και η άλλη πλευρά να μη δείχνει τις επιθυμίες της λόγω «απελευθέρωσης».

Η κατάσταση copy-paste και τη δεύτερη φορά. Και είναι προφανές πως αυτό σε αναστατώνει. Ο άντρας αυτός σου αρέσει και θα ήθελες κάτι περισσότερο μαζί του. Πες του το λοιπόν! Μην τελματώνεις  άλλο και πάρε πρωτοβουλία.

Άφησε στην άκρη τον εγωισμό και την ακραία απελευθέρωση (που δεν έχεις). Κάλεσέ τον να βγείτε και εκεί πες του πολύ απλά πως σου αρέσει και σαν άντρας και σαν προσωπικότητα και θα ήθελες να έχετε μια κανονική σχέση για όσο και όπου πάει. Και κανονική σχέση για σένα σημαίνει να επικοινωνείτε και να βλέπεστε συχνά, να συζητάτε, να γνωρίσετε καλύτερα ο ένας τον άλλον, να βγαίνετε, να περνάτε χρόνο μαζί και φυσικά να κάνετε και σεξ. Ρώτησέ τον πώς σε βλέπει εκείνος και αν δεν συμπίπτουν οι επιθυμίες σας, αποχώρησε ευγενικά.

Μην περιμένεις πώς θα λειτουργήσει εκείνος, αν ήταν να θέλει αρχή σχέσης όπως την εννοείς εσύ, θα την είχε ήδη επιδιώξει. Πάρε πρωτοβουλία να του δείξεις εσύ τι θέλεις και αν δεν συμπίπτετε φύγε πριν πληγωθείς περισσότερο.

 

 

 

Συγκατοίκηση με τους γονείς

Είμαι 30 χρονών και έχω μια σχέση 6 χρόνια με έναν πραγματικά αξιόλογο άνθρωπο (ετών 34). Νιώθω ότι είναι ο ιδανικός σύντροφος και από τη κρίση μου καταλαβαίνω ότι τα συναισθήματα μας είναι αμοιβαία.

Μένει στο πάνω όροφο διώροφου κτιρίου μαζί με τους δικούς του κ νοικιάζουν το κάτω. Το θέμα όλο ξεκινάει από το ότι θέλει να μείνουμε εμείς πάνω και οι δικοί του κάτω. Πάντα θεωρούσα ότι ένα ζευγάρι πρέπει να ξεκινάει μόνο του να φτιάχνει τη ζωή του και ενώ ξέραμε και ο καθένας την άποψη του άλλου το αφήσαμε να φτάσει ως εδώ. Για ενοίκιο ή στεγαστικό ούτε λόγος, παρόλο που οικονομικά θα μπορούσαμε αν ήθελε να το υποστηρίξουμε.

Καταλαβαίνω ότι είναι μοναχοπαίδι -με ότι αυτό συνεπάγεται- αλλά αυτό δε δικαιολογεί τίποτα. Τον βλέπω ότι πονάει όσο κ εγώ αλλά επιμένει στη "προσφορά" του όπως λέει. Λυπάμαι και πονάω πολύ για την αγάπη που χάνεται.

Μ

Αν η αγάπη σας έχει φτάσει να «χάνεται» μόνο από το θέμα του σπιτιού, τι να πω! Έχετε αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη τόσα χρόνια και θα δεχτείτε να σας τη χαλάσει αυτή  διαφωνία;

Εκείνος θέλει να μείνετε στο οικογενειακό διώροφο, εσύ να ενοικιάσετε (γιατί δάνεια αυτή την εποχή είναι επίφοβα). Πόσο μέρος της απόφασής του καταλαμβάνει το οικονομικό και πόσο η επιθυμία του να είναι κοντά στους γονείς; Αν τον απασχολεί κυρίως το οικονομικό, αυτό λύνεται πολύ απλά: το σπίτι που τώρα ενοικιάζεται, αντί να σας το παραχωρήσουν οι γονείς, σας δίνουν το ενοίκιο και το χρησιμοποιείτε για να ενοικιάσετε ένα άλλο σπίτι. Και δεν μετακινούνται κιόλας…

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για την ανεξαρτησία του νέου ζευγαριού. Το θέμα είναι οικονομικό: Εργάζεστε; Μπορείτε να ενοικιάσετε; Υπάρχει η οικονομική δυνατότητα; Τι θα χρειαστεί να στερηθείτε γι αυτό; Αν εσύ πιστεύεις πως μπορείτε και είσαι διατεθειμένη να υποστείς τις ανάλογες στερήσεις, ενώ εκείνος επιμένει πως αυτό δεν γίνεται, τότε ο ένας από τους δυο πρέπει να υποχωρήσει. Να υποχωρήσει όμως με την καρδιά του και να μην υπονομεύει αυτό που τελικά αποφασίστηκε. Και αξίζει τον κόπο η υποχώρηση, προκειμένου να μη χαλάσει μια ωραία και μακροχρόνια σχέση. Το ποιος πρέπει να υποχωρήσει δεν μπορώ να το υποδείξω εγώ. Καθένας σας έχει τα επιχειρήματά του και τα αξιολογεί με βάση τις προσωπικές του αξίες. Το βασικό που σας συμβουλεύω είναι να μη χαλάσετε τη σχέση σας, η οποία πρέπει να πρωτεύει.

(Είστε πάντως τυχεροί που έχετε την επιλογή. Κοπέλα γνωστή μου 32 ετών, συνδέεται 8 χρόνια με τον συνομήλικο αγαπημένο της. Και οι δυο είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου και η κοπέλα δουλεύει part time για 400 ευρώ, ενώ το παλικάρι δουλεύει ευκαιριακά. Δεν υπάρχει διαθέσιμο οικογενειακό σπίτι να μείνουν. Και οι δυο ανήκουν σε μικροαστικές οικογένειες που ζουν σε τριάρια και έχουν περιορισμένα οικονομικά μέσα. Βέβαια οι οικογένειες θα μπορούσαν να δίνουν λίγα χρήματα στα παιδιά τους για να πιάσουν σπίτι, αλλά τα παιδιά δεν το δέχονται. Δεν είναι μόνο το σπίτι, είναι και η μελλοντική οικογένεια… Σκέφτονται να μείνουν στο μικρό εξοχικό δυάρι της μιας οικογένειας, μιάμιση ώρα από την πόλη, αλλά σκέφτονται τα έξοδα μετακίνησης…. Υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις και είστε πιο τυχεροί από αυτούς)