Η μητέρα δανείζεται τη ζωή μου

Ειμαι 24 ετων, εγκυος στο πρωτο μου παιδακι που ερχεται σε ενα μηνα και πολύ ευτυχισμενη γι αυτο. Το προβλημα μου ειναι η μητερα μου. Σε ολη της την ζωη εκανε τα παντα για να ελεγξει εμενα και την αδερφη μου, αν και δεν τα καταφερνε παντα.

Το προβλημα μου και το παραπονο μου ειναι οτι της εχει καρφωθει στο μυαλο να μην κανω επισκληριδιο  για τους δικους της λογους) και εχει βαλει  λυτους και δεμενους να μου κανουν ψυχολογικο πολεμο και να με πεισουν να μην το κανω, χωρις να φαινεται πουθενα η ιδια και οι αποψεις της. Θέλω να ρωτησω, ειναι σωστο κατι τετοιο; Τι πρεπει να εχει περασει ενας ανθρωπος για να κανει τα παντα να ελεγχει τους αλλους υπογεια; Μεχρι στιγμης της φερομαι διπλωματικα και ποτε στα ισια. Ποια πιστευετε πρεπει να ειναι η αντιμετωπιση μου;

Επισης εχω κι ενα δευτερο θεμα με την μητερα μου. Περιμενει το πρωτο της εγγονι και στην κυριολεξια εχει τρελαθει. Εχει παραμελησει ολη της την ζωη και ζει για την ημερα που θα γινει γιαγια. Παραμελει τον πατερα μου την αδερφη μου τον εαυτο της και με εχει πνιξει συναισθηματικα. Μιλαει μονο για το εγγονι, λεει συνεχως οτι οταν ερθει δεν θα την νοιαζει πια κανενας μας. Διαλεγει πραγματα και χωνει την μυτη της παντου.... Με πνιγει και φοβαμαι οτι τα πραγματικα προβληματα θα ξεκινησουν οταν θα γεννησω με το καλο. Εχω συνεχως την εικονα στο μυαλο μου με εμενα στο μαιευτηριο μετα τη γεννα να παρακαλαω την μητερα μου να μου δωσει το αγορακι μου να το παρω αγκαλια …. Η μητερα μου περναει την ….τρίτη της εγκυμοσυνη μεσω εμου. Βοηθεια! Τι να κανω;     

Ε.   

Να συγκρουσθείς ευθέως με τη μητέρα σου και να της θέσεις όρους, έτσι όπως δεν έκανες ποτέ μέχρι τώρα.

Οι άνθρωποι που θέλουν να ελέγχουν τους άλλους και προσκολλώνται σ’ αυτούς έχουν πολλά απωθημένα από τη δική τους ζωή, δεν είναι ευχαριστημένοι με αυτά που κατάφεραν, στην ουσία δεν έχουν ζωή, και προσπαθούν να μετατοπίσουν τα απωθημένα τους αυτά στις ζωές των άλλων. Και μάλιστα είναι πιο πιεστικοί στους ανθρώπους που είναι μαλακοί και το αποδέχονται. Όλο αυτό σημαίνει τεράστιο ψυχολογικό πρόβλημα του ατόμου που πιέζει και το οποίο θα χρειαζόταν άμεση ψυχοθεραπεία. Εμείς όμως εδώ θα ασχοληθούμε με το τι πρέπει να κάνεις εσύ η ίδια για να προστατεύσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου.

Πολλοί γονείς ασκούν πιέσεις στα παιδιά τους για τους λόγους που αναλύσαμε, αλλά φαίνεται πως η δική σου μητέρα το παρακάνει και αυτό γίνεται επειδή εσύ δεν της έθεσες ποτέ όρια.  Με την ευκαιρία, είναι καλό να σκεφτείς γιατί  δεν θέτεις ευθέως όρια και προτιμάς να δρας διπλωματικά, ακόμη κι όταν πιέζεσαι τόσο πολύ.

Μίλησέ της ανοιχτά. Πες της πως ενοχλείσαι με το θέμα της ένεσης και με τους ανθρώπους που εκ μέρους της προσπαθούν να σε πείσουν. Σου είπε την άποψή της, αλλά δε συμφωνείς και θα κάνεις αυτό που νομίζεις εσύ σωστό.

Δήλωσε πως εκτιμάς την αγάπη και αφοσίωσή της στο μωρό που έρχεται, αλλά τη θεωρείς υπερβολική, πιέζεσαι και φοβάσαι πως θα η μητέρα θα χάσει το μέτρο και θα πάρει τον έλεγχο της κατάστασης. Μπορείς να υποδείξεις με λεπτότητα πως η προσκόλλησή της είναι αφύσικη και κάνει κακό και στην ίδια. Ρύθμισε από τώρα το βαθμό ενασχόλησής της με το μωρό και αν εργάζεσαι ΜΗ δεχτείς να το προσέχει μονίμως εκείνη. Να την περιορίσεις στον επικουρικό ρόλο της γιαγιάς. Αναφέρσου επίσης στο σύζυγό σου και την οικογένειά του που κι αυτοί έχουν ρόλους που η μητέρα σου δεν πρέπει να καταπιέσει, γιατί μπορεί να σου χαλάσει την οικογένεια. Δώσε έμφαση στο πώς νιώθεις εσύ με την κατάσταση, μη διστάσεις να εκφράσεις τα συναισθήματά σου, τους φόβους σου και το πόσο όλα αυτά επηρεάζουν την ψυχολογία σου στη σημαντική περίοδο της εγκυμοσύνης.  

Μετά από την εξήγηση αυτή, κάθε φορά που κάνει ή αναφέρει υπερβολές, μην κάνεις καβγά, αλλά δήλωσε ήρεμα «Μαμά, μην κάνεις υπερβολές, αυτά τα έχουμε συζητήσει μια και καλή». Και δείχνε με τις πράξεις σου πως το εννοείς.

Ελπίζω να μη μένετε μαζί ή πολύ κοντά. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, φροντίστε οπωσδήποτε να το αλλάξετε.

Όταν με το καλό γεννηθεί το μωρό, φρόντισε να μην ξεφεύγεις από την εξήγηση που της έκανες και να μην αφήνεις το παραμικρό «παραθυράκι» ελέγχου.

Θα αναφερθώ στο παράδειγμα μιας νεαρής πελάτισσάς μου, νιόπαντρης, που είχε επίσης πολύ ελεγκτική μητέρα. Η κοπέλα ήταν οικονομικά ανεξάρτητη και με το σύζυγό της είχαν μόλις αγοράσει από κοινού ένα διαμέρισμα για να ζήσουν. Επειδή είχαν ξοδέψει για την αγορά αυτή όλες τους τις οικονομίες, δεν είχαν χρήματα για να το επιπλώσουν όπως ήθελαν. Αγόρασαν λοιπόν τα βασικά και άφησαν το σπίτι σχεδόν άδειο, με σκοπό να το επιπλώσουν σταδιακά με τα ποιοτικά έπιπλα που επιθυμούσαν. Η μητέρα της κοπέλας διαφωνούσε με τη λογική αυτή. Πίστευε πως υπάρχουν καλά φτηνά έπιπλα και το νέο ζευγάρι δεν έπρεπε να ζει σε σχεδόν «άδειο σπίτι», κυρίως για κοινωνικούς λόγους. Στο σπίτι υπήρχε μια πολύ ωραία βεράντα και το ζευγάρι σκόπευε να αγοράσει κάποια συγκεκριμένα ωραία έπιπλα εξωτερικού χώρου για να την εξοπλίσει. Προς το παρόν όμως, το πρώτο καλοκαίρι, έβγαζαν καρέκλες από την κουζίνα για να καθίσουν…

Η μητέρα κάποια στιγμή αγόρασε από πλανόδιους ένα σετ εξωτερικού χώρου από άσπρο πλαστικό και τους το έφερε δώρο, θέλοντας να επιβάλει την άποψή της. Η κοπέλα, όπως είχαμε συμφωνήσει, την ευχαρίστησε αλλά της υπενθύμισε πως δεν της αρέσουν τέτοια έπιπλα και ξέρει τι θα πάρει όταν θα έχει την οικονομική άνεση. Ζήτησε από τους πλανόδιους να βάλουν τα πλαστικά έπιπλα στην αποθήκη και δεν τα χρησιμοποίησε, αν και θα μπορούσε να το κάνει μέχρι να πάρει αυτά που ήθελε. Ανεξάρτητα από τον κάποιο ελιτισμό που διέκρινε την κοπέλα, η μητέρα έπρεπε να πάρει το μήνυμα πως δεν μπορεί να επιβληθεί με πλάγιους τρόπους.

Τα στερεότυπα…

Είμαι 30 ετών και έχω σχέση εδώ και 10 χρόνια με έναν Βορειοηπειρώτη. Μετά από κάποιες μικρές απογοητεύσεις, γνώρισα το παιδί αυτό και με εντυπωσίασε το πόσο ώριμα μου φερόταν σε σχέση με τους νέους που ήξερα τότε (βέβαια με περνούσε και μια οκταετία) και το πόσο με σεβόταν από την αρχή της  γνωριμίας μας. Αν και δεν ήμουν ερωτευμένη, μου άρεσε και τον εμπιστευόμουν  ώστε να προχωρήσω ερωτικά, κάτι που ως τότε δεν είχα κάνει με άλλους (με τους οποίους ήμουν ερωτευμένη ΑΛΛΑ δεν τους εμπιστευόμουν). Από την αρχή λοιπόν, αντιμετώπιζα τη σχέση σαν κάτι όμορφο που  γεμίζει τα συναισθηματικά μου κενά αλλά και σαν " προσωρινό". Δεν ήθελα ποτέ η πρώτη μου ολοκληρωμένη σχέση να είναι και η μοναδική της ζωής μου και είχα την πεποίθηση ότι θα έβρισκα κάποιον άλλον όπως τον ονειρευόμουν (σπουδαγμένο και όχι χειρωνακτικού επαγγέλματος όπως ο φίλος μου).

 Όλα αυτά τα χρόνια μου συμπαραστάθηκε σε όλα και έχουμε άψογη επικοινωνία.  Δεν τόλμησα να μιλήσω στους γονείς μου για αυτόν, κάτι για το οποίο μου εξέφραζε πάντα το παράπονό του αλλά έδειχνε κατανόηση.

Όσο περνούσαν τα χρόνια και η σχέση «τραβούσε» με έπιανε άγχος και σκεφτόμουν τι θα γίνει. Χώρισα 2-3 φορές αλλά στον ένα μήνα ξαναγυρνούσα πίσω γιατί μου έλειπε, τον αγαπάω κι ας μην είμαι τρελά  ερωτευμένη. Αποτέλεσμα; να ζω σε μια διαρκή αβεβαιότητα, κάθε μέρα να σκέφτομαι να χωρίσω, μετά να τον βλέπω και να αλλάζω γνώμη. Κι αυτή η κατάσταση να έχει φθείρει και την ερωτική μου διάθεση. 

Να τονίσω εδώ ότι από τον κύκλο μου είχα γνωρίσει αρκετούς άντρες, αλλά κανένας δε μου έβγαλε την επιθυμία να κάνω κάτι μαζί του.

Και τώρα έχω φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου, πρέπει να πάρω επιτέλους μια απόφαση. Εγώ ονειρευόμουν ο άντρας της ζωής μου που θα κάνω τα παιδιά του να ήταν κάποιος με σπουδές (και σίγουρα όχι από την Αλβανία). Ξέρω ότι ταιριάζουμε, ότι θα γινόταν ένας πολύ καλός σύζυγος και πατέρας και ότι είναι τύχη να έχω κάποιον σαν αυτόν δίπλα μου αλλά από την άλλη με πιάνουν οι αμφιβολίες μήπως θα έπρεπε να είχα πιο πολλές εμπειρίες, μήπως σε αυτές έβρισκα τον "ιδανικό" όπως τον είχα στο μυαλό μου.

Αν μπορούσατε να με βοηθήσετε να ξεκαθαρίσω έστω λίγο το μπερδεμένο κουβάρι του μυαλού μου θα με βοηθούσε πολύ. Μέχρι στιγμής δεν πήγα σε κάποιον ψυχολόγο γιατί φοβόμουν με αυτά που θα ακούσω και γιατί ντρέπομαι.

Μ.

Δημοσιεύω μια περίληψη από το μακροσκελές γράμμα  σου.

Η περίπτωσή σου είναι μια καθαρή σύγκρουση συναισθήματος και προσωπικών κριτηρίων από τη μια και κοινωνικών στερεοτύπων που έχεις εσωτερικεύσει από την άλλη. Το θέμα είναι κατά πόσο το συναίσθημα και τα προσωπικά κριτήρια είναι αρκετά ισχυρά για να κατανικήσουν τα στερεότυπα.

Έκανες αυτή τη σχέση χωρίς τρελό έρωτα, επειδή σου έδινε εμπιστοσύνη και ασφάλεια και επέλεξες να ξεκινήσεις έτσι την ερωτική σου ζωή. Το πρώτο που θα έλεγα να διερευνήσεις είναι γιατί είσαι καχύποπτη και φοβισμένη για τις σχέσεις, φοβάσαι τον έρωτα και επιλέγεις την «ασφάλεια». Συνήθως τα νέα παιδιά θέλουν να ξεκινήσουν ερωτικά με κάποιον που – εκείνο το διάστημα, οσοδήποτε μικρό- νιώθουν ερωτευμένοι και ενθουσιασμένοι. Είσαι ακόμη κάπως φοβισμένη; Πώς θα φερόσουν αν ήσουν πάλι αδέσμευτη;

Σωστά βέβαια αντιμετώπισες την πρώτη σου ερωτική σχέση ως προσωρινή, γιατί ήθελες να αποκτήσεις εμπειρίες. Αν όμως από τότε εξέταζες και την καταλληλότητα για μελλοντικό γάμο, σημαίνει πως κάποια στερεότυπα είναι πολύ βαθιά ριζωμένα μέσα σου.

Και περνούν 10 ολόκληρα χρόνια, στα οποία η σχέση αποδεικνύει την αξία της και ο σύντροφός σου τη δική του αξία. Όσο μεγαλώνεις και πλησιάζεις τα 30 (που στερεοτυπικά είναι η ηλικία  στην οποία αρχίζει να χτυπά ένα καμπανάκι κινδύνου που λέει «πότε θα παντρευτείς;»), τα στερεότυπα σε βασανίζουν όλο και περισσότερο.

Οι παρακάτω ερωτήσεις θα σε βοηθήσουν:

·         Τον αγαπάς πραγματικά; Πέρα από τη συνήθεια και το φόβο του αγνώστου; Δεν πρέπει να περνάμε σε επόμενο στάδιο σχέσης αν δεν είμαστε σίγουροι και απόλυτα ευχαριστημένοι από το προηγούμενο. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις και όχι μόνο στη δική σου.

·         Πόσο τον αγαπάς; Είναι η αγάπη σου αρκετή για να ξεπεράσεις τα στερεότυπα; Κάποια προσωπικά σου κριτήρια (καλός σύζυγος και πατέρας, σωστός άνθρωπος, ταίριασμα) ικανοποιούνται, αλλά κάποια προσωπικά σου στερεότυπα (καταγωγή, μόρφωση, εργασία) αποτυγχάνουν. Τα δε κοινωνικά στερεότυπα είναι τελείως ενάντια. Χρειάζεται λοιπόν μεγάλη αγάπη και δύναμη χαρακτήρα διά βίου για να τα υπερβείς.

·         Ποιος σε πιέζει να πάρεις άμεσα μια απόφαση; Γιατί έχεις φτάσει σε κρίσιμη καμπή; Έχεις εσύ την αυθεντική ανάγκη να κάνεις οικογένεια ή είναι το κοινωνικό στερεότυπο των 30;

·         Αν ήσουν απόλυτα σίγουρη για την επιλογή σου και την αγάπη σου, θα σου έλεγα να περιφρονήσεις τα κοινωνικά στερεότυπα. Είσαι; Αν δεν είσαι τώρα, ο χρόνος και οι πιέσεις δεν θα σε βοηθήσουν να γίνεις.

Αυτά είναι πολύ γενικά σημεία αλλά δεν μπορώ να προχωρήσω περισσότερο σε στόχους και κίνητρα αν δεν γνωρίζω την προσωπικότητα και το συναισθηματικό σου κόσμο. Μη βιαστείς να πάρεις καμιά απόφαση και μην κάνεις σπασμωδικές κινήσεις αν δεν ξεκαθαρίσεις. Μια συνεργασία με ψυχολόγο θα σε βοηθήσει πολύ. Μη ντρέπεσαι, δεν πας σε δικαστή και κάθε ψυχολόγος έχει σίγουρα ακούσει πολύ πιο περίεργες καταστάσεις…

Μετακίνησε το focus στον εαυτό σου

Στα 27 μου δεν είχα ποτέ μακροχρόνια σχέση παρά μόνο βραχύβιες γνωριμίες, και δε βγαίνω συχνά ραντεβού. Με κάποιους άντρες που γνώρισα ένιωσα άνετα και ολοκληρώσαμε, αλλά μετά δεν είχα διάθεση να συνεχίσω μαζί τους. Δεν επιδιώκω ενεργά να γνωρίσω κάποιον γιατί σʼαυτή τη φάση είμαι ήρεμη και περνάω καλά έτσι όπως έχουν τα πράγματα.

Πρόσφατα γνώρισα τον Α. μέσω της κοινής μας φίλης Β. Βγήκαμε ένα ραντεβού, στο οποίο εγώ πήγα χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, αλλά  δεν πέρασα πολύ καλά. Το δεύτερο ραντεβού βρήκα μια δικαιολογία και το ακύρωσα γιατί ένιωσα ότι πιεζόμουν πολύ.

Μετά την ακύρωση της συνάντησης, για λίγο καιρό αραίωσε η επικοινωνία μου με τον Α., αλλά δε σταμάτησε εντελώς. Μου τηλεφώνησε κάποιες φορές και στέλναμε κάποια μηνύματα. Τρεις εβδομάδες περίπου μετά το ακυρωμένο ραντεβού κανονίσαμε ξανά.

Βγήκαμε με παρέα τη Β. και άλλες κοπέλες και κατά τη διάρκεια της εξόδου μας μου κρατούσε το χέρι και με κοιτούσε έντονα. Εκείνο το βράδυ φεύγοντας φιληθήκαμε και εκδήλωσα την επιθυμία να βρεθούμε την επομένη μόνοι. Επακολούθησε άλλο ραντεβού όπου ήταν πολύ θερμός, με αγκαλιές και φιλιά, αλλά δεν έδειχνε να θέλει να προχωρήσουμε περισσότερο.

Την επομένη πήγαμε στην παραλία με τη Β και άλλους φίλους. Ήταν ψυχρός και απόμακρος. Αργότερα, όταν πήγα να τον φιλήσω ένιωσα ότι με απέφευγε. Το ίδιο βράδυ απάντησε ξερά και απότομα σε ένα μήνυμα που του έστειλα και την επόμενη πάλι έδωσε μια απάντηση με επιθετικό ύφος σε μήνυμά μου, ενώ του τηλεφώνησα δύο φορές και δεν απάντησε.

Δεν είχα νέα του για λίγες μέρες και όταν συνάντησα τη Β μου είπε ότι της είχε τηλεφωνήσει για να βγούνε, ενώ με μένα δεν είχε επικοινωνήσει καθόλου. Του έστειλα μήνυμα και ρωτούσα αν τελείωσε η ιστορία μας και δεν απαντούσε. Η Β είπε πως η ιστορία τελείωσε επειδή δεν ταιριάζουμε. Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι την επόμενη νωρίς το πρωί μου έστειλε ένα μήνυμα που έγραφε ότι δεν είναι σωστό να παραμελώ τον εαυτό μου, κυρίως για μένα την ίδια. Υπέθεσα ότι εννοούσε ότι δεν του άρεσε το σώμα μου αλλά μου είπε η Β ότι τον ρώτησε αργότερα και της είπε ότι δεν ήταν γι αυτό.

Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω τι σήμαινε όλο αυτό. Από τη μια ήταν θερμός και μιλούσε για σχέση από νωρίς, ενώ εγώ έδειχνα ότι δεν ήμουν έτοιμη, και μετά εντελώς ξαφνικά όταν άρχισα να αλλάζω λίγο εγώ, ψυχράνθηκε και εκδήλωνε επιθετικότητα απέναντί μου. Μήπως ήθελε να δει ότι με κατέκτησε για να επιβεβαιωθεί; Μου πέρασε και από το μυαλό ότι ίσως να του άρεσε και η Β, μιας και έχουν πολλά κοινά, κάνουν καλή παρέα, αλλά εκείνη είναι δεσμευμένη, και να πλησίασε εμένα για να την κάνει να ζηλέψει. Τι γνώμη έχετε;

Γ.

Όλα μπορεί να παίζουν.. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν-και-δε θέλουν ή επιδιώκουν απλώς να επιβεβαιωθούν ή μπορεί πράγματι να ενδιαφέρεται για τη φίλη σου ή απλώς όταν η επαφή σας πήγε να γίνει πιο στενή, κάτι να μην του άρεσε σε σένα. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους… Το μήνυμά του να προσέχεις τον εαυτό σου ίσως πράγματι δείχνει πως κάτι σε σένα δεν του άρεσε και περί… ορέξεως δεν μπορούμε να σχολιάσουμε! (Για να το δούμε και λίγο χιουμοριστικά!)

Νομίζω πως η επαφή σου με το παιδί αυτό ήταν πολύ ασήμαντη για να διαθέσεις περισσότερο χρόνο και ενέργεια να σκεφτείς τι έγινε. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν άλλα θέματα, σχετικά με σένα την ίδια, που θα έπρεπε να σε απασχολούν.

Η στάση σου προς τους άνδρες με προβληματίζει. Είναι παράξενο που ως τώρα δεν ενδιαφέρθηκες περισσότερο για κάποιον έτσι ώστε να κάνεις πιο ουσιαστική σχέση. Περιορίζεσαι σε κάποιες συνευρέσεις τις οποίες δεν φαίνεται να αντιμετωπίζεις με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και προτιμάς να είσαι μόνη. Δεκτό αυτό για κάποιες περιόδους, ούτε σου λέω να επιδοθείς με πάθος στο κυνήγι της πιο σοβαρής σχέσης, αλλά διαβλέπω κάποια αδιαφορία προς τις σχέσεις. Μήπως αυτό υποκρύπτει κάποιο φόβο; Αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να διερευνήσεις.

Με προβληματίζει επίσης το ότι ο τύπος είπε πως παραμελείς τον εαυτό  σου. Μήπως έχει μια δόση αλήθειας αυτό; Και σε ποιον τομέα άραγε; Συχνά από ένα σχόλιο αξίζει να προβληματιστούμε, ανεξαρτήτως του αν εκτιμούμε το άτομο που έκανε το σχόλιο αυτό. Μήπως παραμελείς την εμφάνισή σου, την κοινωνικότητά, την αναψυχή σου; Αν έχεις την υποψία πως κάτι δεν πάει καλά με το σώμα σου, τότε κάνε κάτι γι αυτό. Ο εαυτός μας είναι ο μόνος που είναι πάντα μαζί μας και πρέπει να τον εκτιμούμε και να τον φροντίζουμε.

Ασχολήσου λοιπόν με το ποια είσαι και τι θέλεις από τη ζωή, φρόντισε να έχεις δουλειά, φίλους, ενδιαφέροντα, καλές ανθρώπινες σχέσεις. Γι αυτά και μόνο αξίζει πάντα να ξοδεύεις την ενέργειά σου. Και αφού προς το παρόν δεν ενδιαφέρεσαι για πιο ουσιαστική σχέση, αντιμετώπισε τις γνωριμίες με τους άντρες πιο χαλαρά. Αν δεν είναι αυτός, θα είναι κάποιος άλλος με τον οποίο θα βρεθείς και θα περάσετε καλά.