Γονεϊκή αγάπη υπό όρους

Είμαι 35 χρονών και το πρόβλημα μου έχει σχέση με τους γονείς μου. Γενικά λείπω από το σπίτι μου από τα 17 μου (σπουδές , με την ολοκλήρωσή τους μετακόμισα Αθήνα για δουλειά). Στην Αθήνα γνώρισα τον σύζυγό μου, ο οποίος κατάγεται από Βαλκανική χώρα και τον ακολούθησα εκεί.

Το πρόβλημα με τους γονείς μου εμφανίστηκε όταν γεννήθηκε ο γιος μου και μας επισκέφτηκαν. Ειρωνικοί , προσβλητικοί για τον τρόπο που ζούμε , βιαστικοί να φύγουν γιατί δεν άντεχαν άλλο. Με αιτιολογία ότι δεν έχουν λεφτά , δεν ήρθαν στην βάπτιση του γιου μου (του δώσαμε το όνομα του πατέρα μου !) Όταν κατεβήκαμε στην Ελλάδα με την οικογένεια μου γενικά ήταν αδιάφοροι , ο αδερφός μου με την νύφη μου δεν μας κάλεσα ν ούτε για καφέ στο σπίτι τους , η μάνα μου πήρε και το μέρος τους και με έβρισε ! Ο πατέρας μου είχε  τραβήξει λεφτά από έναν λογαριασμό μου κρυφά και δεν μου τα επέστρεψαν. Αποκορύφωμα ήταν ο γάμος του αδερφού μου τον οποίον η μητέρα μου μου ανακοίνωσε αλλά δεν με κάλεσε να πάω!

Γενικά τα λέω έξω απ τα δόντια, έχω εκφράσει τα παράπονά μου,  αλλά η μητέρα μου δεν τα παραδέχεται και μάλιστα έφτασε να μου πει ότι έχω δικά μου προσωπικά προβλήματα και τα βγάζω πάνω τους.

Στο παρελθόν και όταν ζούσα μόνη μου γενικά δεν είχα καμία βοήθεια από αυτούς ακόμα και σε περιόδους που έμενα άνεργη. Πάντα μάζευα κάποια λεφτά και επειδή το ήξεραν δεν με βοηθούσαν. Η μόνη μικρή βοήθεια ήταν όταν έγινε η μετάβασή μου από την επαρχία στην πόλη κι αυτό για 1-2 μήνες.

Ο αδερφός μου μένει μαζί τους - πλέον και η γυναίκα του και το παιδί του - και γενικά πάντα ένιωθα ότι τον βοηθάνε περισσότερο. Τον τελευταίο καιρό όμως η μάνα μου με λύσσα σχεδόν μου λέει ότι ''εσύ έφυγες''.

Έχω πλέον τρεις μήνες να τους πάρω τηλέφωνο , έχω κόψει κάθε επικοινωνία. ούτε και αυτοί με παίρνουν. (Μου είχε πει ότι δεν με βγάζουν , αλλά είναι ψέματα). Ήρεμη είμαι σε γενικές γραμμές , μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτούς αλλά όπως και να έχει η απόρριψη από το γονιό είναι απόρριψη.

Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου για όλα αυτά. Γιατί ένας γονιός να φέρεται έτσι ; (από τότε που γέννησα  και ένιωσα την αγάπη που νιώθει ο άνθρωπος όταν δίνει ζωή σε άλλον άνθρωπο, μου είναι εντελώς αφύσικη η συμπεριφορά τους και η διαβαθμιζόμενη αδιαφορία τους.  Ποια να είναι η δική μου στάση; Στην ψυχολογία μου  έχει γίνει μεγάλη ζημιά.

B.

Δεν μπορώ να γνωρίζω τη δυναμική της οικογένειάς σου ώστε να έχω γνώμη για τα κίνητρα της συμπεριφοράς των γονέων σου απέναντί σου. Γενικά μιλώντας, υπάρχουν πολλοί γονείς που δυστυχώς αγαπούν τα παιδιά τους «υπό όρους», δηλαδή μόνο όταν αυτά πληρούν κάποιες προϋποθέσεις προσωπικότητας και στάσης προς τη ζωή. Το λυπηρό αυτό φαινόμενο έχει τις ρίζες του στα απωθημένα και στις ελλείψεις των γονέων αυτών ως προς την ίδια τους τη ζωή. Αυτό τους κάνει να προσκολλώνται σε κάποια στερεότυπα τα οποία αν το παιδί δεν πληροί είναι απορριπτέο. Και αυτά κατανικούν την αγάπη; Είναι η λογική απορία που προκύπτει. Ναι, αν οι γονείς αυτοί δεν έχουν εξελιχτεί ως άνθρωποι (καμιά σχέση με την τυπική μόρφωση) τα στερεότυπα αυτά κατανικούν την αγάπη ή τουλάχιστον της θέτουν όρους (οπότε δεν είναι πραγματική αγάπη).

Απ’ ό,τι περιγράφεις, ήσουν πάντα ανεξάρτητη και οι γονείς σου δεν σε βοηθούσαν στις δυσκολίες, οπότε το θέμα μαζί τους δεν ξεκινά από τη γέννηση του γιού σου. Δεν γράφεις τι κατάσταση υπήρχε στην οικογένεια στα παιδικά σου χρόνια, αλλά υποψιάζομαι πως με τον αδελφό σου είχατε μοιραστεί τους ρόλους «καλό και υπάκουο»-«κακό και ανεξάρτητο» παιδί. Οι δυστυχώς οι ρόλοι μοιράζονται από πολύ νωρίς στα παιδιά, ξεκινώντας από σχετικά ασήμαντες αφορμές, και τα προδιαγράφουν καθορίζοντας την υπόλοιπη ζωή τους.

Το γεγονός πως επέλεξες αρχικά να φύγεις για δουλειά στην Αθήνα, στη συνέχεια να παντρευτείς άτομο από Βαλκανική χώρα και να ζήσεις εκεί μαζί του, φαίνεται πως δεν ταιριάζει καθόλου στα «όνειρα» που είχαν για τα παιδιά τους και συμπλήρωσε την κατάσταση  της απόρριψής σου από αυτούς. Υποθέτω πως θα ήθελαν να μείνεις στη γενέτειρά σου, να κάνεις έναν καλό γάμο με επιφανή συμπατριώτη και να ζήσεις δίπλα τους ever after!

Λες πως είσαι ήρεμη και μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και από τη  άλλη λες πως στην ψυχολογία σου έχει γίνει μεγάλη ζημιά. Τα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα είναι φυσικά.  Από τη μια θέλεις να αποτραβηχτείς από αυτούς και να ζήσεις ήρεμα με την οικογένειά σου και από την άλλη σε βασανίζει η απόρριψη και η αδικία.

Τους έχεις μιλήσει και εκφράσει τα παράπονά σου. Υπάρχει κάτι που δεν έχεις πει και μένει μέσα σου σαν μισοτελειωμένη υπόθεση; Αν ναι, προτείνω κάποια στιγμή να τους το πεις και να το βγάλεις από μέσα σου. Και αφού θα έχεις πει όλα όσο ήθελες να πεις, δήλωσέ τους πως αντιλαμβάνεσαι την απομάκρυνσή τους -δεν είσαι χαζή και  να μη βρίσκουν χαζές δικαιολογίες- και αφήνεις την πρωτοβουλία της επικοινωνίας σ’ αυτούς. Δεν τους ξανακαλείς στο σπίτι σου αφού τόσο δεν αντέχουν τον τρόπο που ζεις. Επιπλέον, πρόσεξε μήπως αυτό το θέμα με τους γονείς υποσκάψει τις σχέσεις μέσα στη δική σου οικογένεια.

Απομακρύνσου και βγάλε τους από τη ζωή σου.  Μπορείς να καθιερώσεις ανά διαστήματα ένα τηλεφώνημα για να δεις πώς είναι, σεβόμενη το γεγονός πως είναι μεγάλοι άνθρωποι , σου πρόσφεραν το δώρο της ζωής και μέχρι να ενηλικιωθείς σου προσέφεραν τα μέσα για να ζήσεις. Τίποτα όμως παραπάνω δεν τους χρωστάς. Και δεν έχει νόημα να τους επισκέπτεσαι αν η κατάσταση είναι όπως την περιγράφεις. Ας σε καλέσουν και τότε βλέπεις. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως πρέπει να αποκοπείς από την πατρίδα σου. Μπορείς πχ. να έρθεις με την οικογένειά σου για διακοπές σε κάποιο μέρος και να τους δηλώσεις: «Εμείς αυτό το διάστημα θα είμαστε εκεί, αν θέλετε να μας δείτε μπορούμε να το κανονίσουμε».

Μη ζητάς αγάπη που δεν έχουν διάθεση να σου δώσουν, όσο και αν αυτό είναι άδικο και την έχεις ανάγκη. Η αγάπη δεν υπαγορεύεται. Ναι, υφίστασαι αδικία αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό, παρά μόνο να το αποδεχτείς και να απομακρυνθείς. Στη διαδικασία αυτή πρόσεξε την ψυχολογική σου κατάσταση και αν νιώθεις άσχημα ζήτησε τη βοήθεια ψυχολόγου.

Δουλειά και στερεότυπα

Είμαι 27 ετών, πτυχιούχος πολιτικών επιστημών. Δεν έχω μέχρι στιγμής εργαστεί χρησιμοποιώντας το πτυχίο μου και ασχολήθηκα κυρίως με το οικογενειακό μας κατάστημα στην κωμόπολη καταγωγής μου (τουριστική περιοχή με αρχαιολογικό χώρο). Ως αποτέλεσμα, η οικονομική μου κατάσταση είναι πολύ περιορισμένη και αναγκάζομαι να ζω στο πατρικό μου. Πρόσφατα υπέβαλα χαρτιά για φύλακας αρχαιολογικού χώρου και με πήραν με οκτάμηνη σύμβαση. Δεν έχω πρόβλημα με  τη δουλειά, αν και δεν έχει σχέση με τις σπουδές μου και είναι βασικά χειρωνακτική. Προβληματίζομαι πως έτσι όπως πάει δεν θα χρησιμοποιήσω το πτυχίο μου, οι γνωστοί σχολιάζουν και οι αποδοχές είναι ελάχιστες.

Τ.

Το πρόβλημά σου το έχουν δυστυχώς οι περισσότεροι νέοι της ηλικίας σου. Παίρνουν ένα πανεπιστημιακό πτυχίο και ψάχνουν να βρουν οποιαδήποτε δουλειά για να επιβιώσουν.  Μπορώ να πω πως εσύ είσαι μάλλον από τους τυχερούς, που η οικογένεια έχει μια μικρή επιχείρηση που ως τώρα σε συντήρησε, έστω και με περιορισμένο τρόπο.

Η δουλειά που βρήκες είναι καλή για να σε βγάλει λίγο από την οικογενειακή «αγκαλιά» και να σου δώσει μια στοιχειώδη οικονομική ανεξαρτησία. Καταλαβαίνω πως δεν είναι η δουλειά των ονείρων σου, αλλά είναι η έναρξη της επαγγελματικής σου ζωής. Έτσι πρέπει να τη δεις. Να μερικές αρχές που θα σε βοηθήσουν:

·         Μη απασχολείσαι με τα στερεότυπα των γνωστών σου στην επαρχία. Κοίταξε τι βολεύει εσένα και άσε τον κόσμο να λέει. Δεν είναι εποχές τώρα για τέτοιες … ευαισθησίες! Όταν δουλεύεις στο οικογενειακό κατάστημα δεν σχολιάζουν;

·         Αποσύνδεσε την εργασία από το πτυχίο. Εξάλλου, το πτυχίο σου είναι πολύ ευρύ και δεν έχει συγκεκριμένο επαγγελματικό αντίκρισμα.

·         Έχεις πάθος με τις πολιτικές επιστήμες; Αν όχι, δες το σαν απλώς ως ένα τυπικό προσόν το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις εργασίας θα εκτιμάται και σε άλλες όχι

·         Η εργασία του φύλακα δεν είναι μόνιμη. Είναι απλώς ένα πρώτο σκαλοπάτι στην επαγγελματική σου ζωή για να αποκτήσεις γνωριμίες, εμπειρία και χρήματα εκτός οικογένειας

·         Οι αποδοχές είναι ελάχιστες, αλλά αυτό είναι καλύτερο από το τίποτα

·         Μπορείς ταυτόχρονα να βοηθάς και στο μαγαζί

Μην επαναπαύεσαι στον τόπο σου, στη δουλειά του φύλακα και στο μαγαζί, αλλά εξακολούθησε να ψάχνεις

Φεύγεις ή συμβιβάζεσαι

Ειμαι 29 ετων και εχω 2 κοριτσακια 4 ετων. Παντρευτηκα λογω εγκυμοσυνης,  αλλαξε τελειως η ζωη μου. Ο αντρας μου ειναι 47 ετων. Οταν τον γνωρισα τον ερωτευτηκα πολυ αλλα 6 μηνες μου εκρυβε οτι ειχε αλλη σχεση 12 χρονια. Τωρα, μετα απο 4 χρονια συνεχιζει και ειναι μαζι της και βλεπω στο κινητο διαρκως ερωτικα μηνυματα και διαφορες συνομιλιες μεταξυ τους. Εκεινος θελει να χωρισουμε, αλλα ως ανεργη με 2 μωρα και χωρις στηριξη δεν μπορω. Περναω πολυ ασχημα, δεν ξερω πως να το αντιμετωπισω, το εχουμε συζητησει χιλιαδες φορες αλλα δεν θελει να την αφησει. Ειμαι σε απογνωση.....

Φ.

Τα λάθη που έκανες τα γνωρίζεις και δε χρειάζεται να σου τα επισημάνω: Γάμος λόγω εγκυμοσύνης  με έναν άνδρα 18 χρόνια μεγαλύτερο, που γνωρίζεις πως έχει άλλη μακροχρόνια σχέση. Τι να πω; Μόνη σου μπήκες σε μια κατάσταση εξαρχής χαμένη…

Στη φάση που βρίσκεσαι τώρα έχεις 2 επιλογές:

·         Ζητάς βοήθεια. Δεν έχεις κανέναν στον κόσμο; Γονείς, αδέλφια, συγγενείς; Κάποιο τόπο καταγωγής που θα μπορούσες να πας , να έχεις μια βοήθεια για τα παιδιά και να βρεις οποιαδήποτε δουλειά; Βρίσκεις δουλειά, παίρνεις διαζύγιο και αναγκαστικά ο σύζυγος θα βοηθά οικονομικά με τα παιδιά. Ακόμη και σε στέκι αστέγων θα μπορούσες να πας.

·         Αποδέχεσαι την κατάσταση για λόγους ανάγκης, μέχρι να μπορέσεις να ξεφύγεις. Συνειδητοποιείς πως δεν έχει νόημα να ελπίζεις κάτι παραπάνω με έναν άντρα που έχει 16 χρόνια άλλη σχέση και θέλει να χωρίσετε.

Ό,τι και να επιλέξεις, χρειάζεσαι ψυχολογική στήριξη. Επειδή καταλαβαίνω πως δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα, απευθύνσου στην κοινωνική υπηρεσία του δήμου που κατοικείς. Δυστυχώς τέτοια λάθη ζωής δεν διορθώνονται με μια συμβουλή από μακριά.