Δεν είμαι "μοντέλο"

Είμαι μια 34χρονη κοπέλα που μένει μόνημα στην Αγγλία. Εδώ που είμαι θα μπορούσα να πω ότι έχω 'πετύχει στη ζωή μου'. Έχω καλή δουλειά (διδάσκω σε πανεπιστήμιο) έχω πολύ καλό κύκλο γνωριμιών, κτλ. Στην Αγγλία ο κόσμος με εκτιμά γι αυτό που είμαι. Για τον χαρακτήρα μου, τις γνώσεις μου, κτλ. Στην Αγγλία λοιπόν είμαι γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ως εδώ καλά.

 

Στην Ελλάδα με θεωρούν ένα τίποτε. Κι αυτό διότι δεν έχω εμφάνιση 'μοντέλου', και στην Ελλάδα η εμφάνιση σε μια γυναίκα μετράει σε βαθμό υπερβολής νομίζω. Περισσότερο ακόμα κι από τα προσόντα, τις σπουδές, κτλ. Έτσι λοιπόν, επειδή είμαι πολύ κοντή και επειδή δεν έχω δα και πρόσωπο και σώμα μοντέλου, επειδή ότι και να φορέσω δεν θα μοιάσω στις κοπέλες στα περιοδικά, κι επειδή ντύνομαι πάντα μοντέρνα, αλλά σεμνά, στην Ελλάδα με κοιτούν όλοι με λύπηση και αηδία.




Κι επειδή έρχομαι Ελλάδα συχνά, ζω μια διπλή ζωή. Στην Αγγλία είμαι γεμάτη αυτοπεποίθηση και στην Ελλάδα νιώθω πως όλοι, ακόμη και συγγενείς μου, δεν παραδέχονται τις άλλες μου χάρες (χαρακτήρας, γνώσεις, κτλ) και με κοιτούν μειονεκτικά, σχεδόν με λύπηση. Αυτή η διπλή ψυχολογική κατάσταση (πότε να έχω αυτοπεποίθηση, και πότε να νιώθω σκουπίδι) με έχει κουράσει πολύ και με προβληματίζει.

Σ





Αυτό που νιώθουμε για τον εαυτο μας αντανακλάται στους άλλους. Η κότα κάνει το αβγό ή το αβγό την κότα;

Στην Αγγλία είσαι επαγγελματικά αναγνωρισμένη και ο κόσμος έχει άλλη νοοτροπία. Εσύ λοιπον εκεί νιώθεις αυτοπεποίθηση, αυτό εκπέμπεις, το προσλαμβάνουν οι άλλοι και σου το ανταποδίδουν. Επίσης, εκεί είσαι μακριά από τους συγγενείς σου, των οποίων πιθανώς η νοοτροπία είναι τέτοια ώστε αντιλαμβάνεσαι πως δεν σε εγκρίνουν.




Συμφωνώ πως στην Ελλάδα η νοοτροπία σε πολλούς χώρους δίνει περισσότερη αξία στην εμφάνιση μια κοπέλας παρά στην ποιότητα του χαρακτήρα της και στη μόρφωσή της. Θεωρώ όμως αυτο που περιγράφεις υπερβολικό. Η νοοτροπία αυτή δεν υπάρχει σε όλους τους χώρους ούτε και σε τέτοια ένταση. Δεν μας συγκρίνει κανένας με τα μοντελα, ούτε κι αν δεν έχουμε αυτό το στιλ μας κοιτούν "με λύπηση και αηδία".

Πρώτη μου συμβουλή λοιπόν είναι, όταν είσαι στην Ελλάδα, να αποφεύγεις τους χώρους με άσχημη νοοτροπία πχ. κάποιους συγκεκριμένους συγγενικούς ή κοινωνικούς κύκλους. Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν παλιοί φίλοι ή συνάδελφοι που να σε εκτιμούν, οπότε περιορίσου σ εκείνους.

Δεύτερον, είσαι σίγουρη πως προσέχεις αρκετά τον εαυτό σου; Δεν ζητά κανένας να απομιμηθείς τα περιοδικά, αλλά να ντύνεσαι προσεγμένα σύμφωνα με το προσωπικό σου στιλ. Δεν είσαι η μόνη μικρόσωμη κοπέλα στον κόσμο. Αν διατηρείσαι λεπτή, ντύνεσαι κατάλληλα και φοράς λίγο τακουνάκι, μπορείς να είσαι χαριτωμένη. Η γυμναστική βοηθά στην υγεία και στην καλή ψυχική διάθεση, ειδικά για ένα πνευματικώς εργαζόμενο άτομο, αλλά ταυτόχρονα βελτιώνει το σώμα και τον τρόπο κίνησης μας γυναίκας.

Τρίτο και πιο σημαντικό: θα πρέπει να αναζητήσεις τους λόγους για τους οποίους επηρεάζεσαι τόσο πολύ από το πώς σε βλέπει το περιβάλλον σου. Αυτό μπορεί να σημαίνει γενικά χαμηλή αυτοεκτίμηση ή κάποιο "τραύμα" σε κάποιο τομέα της ζωής σου. Μπορεί να είσαι τελειομανής και γι αυτό να έχεις υπερβολικές απαιτήσεις για την εμφάνισή σου ή να είσαι εύθικτη και να παρεξηγείς κάθε κουβέντα ή χιούμορ των άλλων. Αυτά θα μπορούσες να τα διερευνήσεις με τη βοήθεια ψυχολόγου.

 

    
 

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό...

Η φίλη Χ που είχε πέρυσι μια βραχυχρόνια ωραία σχέση με έναν "εξαφανισμένο", μας ξανάγραψε

Η ιστορία συνεχίστηκε ως εξής: Του είπα να σταματήσει να μου τηλεφωνεί αφού δεν ξέρει τι θέλει, διατήρησε μια επικοινωνία με μηνύματα, ώσπου ξαναβγήκαμε.


Καναμε έρωτα αλλά το πρωί ένιωσα ότι όλη αυτή η αβεβαιότητα με σκότωνε και λίγες μέρες μετά, παρότι εκείνος επικοινωνούσε, του είπα ότι δε θέλω να είμαστε μαζί. Το δέχτηκε χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις. Μετά από λίγο καιρό ξανάρχισε αραιή επικοινωνία με μηνύματα. Κάποια στιγμή μετά συναντηθήκαμε τυχαία με το παιδί μου, με κοίταζε επίμονα αλλά δε γύρισα.

Μια εβδομάδα αργότερα με κάλεσε πολλές φορές και τελικά μιλήσαμε τηλεφωνικά. Μου είπε ότι τότε που είχαμε βρεθεί ήθελε να με προσεγγίσει σιγά σιγά, να κάνουμε τη γνωριμία που δεν είχαμε κάνει πέρυσι που πέσαμε με τα μούτρα αλλά ότι ήταν λάθος του που κάναμε έρωτα εκείνο το βράδυ. Ότι τώρα είναι αρκετά καλύτερα και έχει συνειδητοποιήσει τις ευθύνες του για το τέλος του γάμου του, τις παθολογίες του, τις κακές του συμπεριφορές, ότι θα θελε πολύ να ξαναβγούμε αλλά φοβάται ότι θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό και δε θέλει. Ότι δεν ξέρει πόσο μπορεί να ανταποκριθεί ακόμη στο είδος της σχέσης που θέλω εγώ.

Βγήκαμε και μιλήσαμε για περίπου 3 ώρες. Ηταν πολύ χαλαρά, φιλικά, ήρεμα. Είπαμε πολλά και όταν έφτασε το θέμα σε μας μίλησε πάλι για τα λάθη του αλλά αυτή τη φορά τον ένιωσα πιο αποστασιοποιημένο σε σχέση με το τηλεφώνημα.

Μου είπε ότι τότε είχε νιώσει να πνίγεται από την ένταση των συναισθημάτων μας γιατί συνδεθήκαμε με τον μόνο τρόπο που ξέραμε: με όρους γάμου. Μου είπε ότι ήμουν και είμαι πάντα στη σκέψη του.

Από τότε έχει περάσει μια εβδομάδα. Μιλήσαμε δυο τρεις φορές, κυρίως για ένα επαγγελματικό θέμα δικό του. Όμως δεν έχει γίνει καμία νύξη για μας.

Αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνω. Νιώθω ότι είναι κοντά μου αλλά πάλι τον χάνω. Δε θέλω να μπω σε waiting mode αλλά ίσως και να χω ήδη μπει. Είναι ακριβώς ένα χρόνο μετά τη γνωριμία μας. Αχ, τι να κάνω πάλι;

Χ
Δεν είστε ακόμα έτοιμοι για σχέση. Ζείτε μια κατάσταση "φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη"! Ουσιαστικά δεν βλέπω μεγάλη διαφορά από πέρυσι τέτοια εποχή...


Το σίγουρο είναι πως υπάρχει μεγάλη έλξη μεταξύ σας, η οποία σας οδηγεί σε παρορμητικές επανασυνδέσεις και συνεχείς επικοινωνίες όταν είστε χωρισμένοι. Ταυτόχρονα υπάρχει ο φόβος να μην πληγωθείτε, που στον καθένα σας εκφράζεται με διαφορεικό τρόπο αλλά καταλήγει πάντα στην αποχώρηση του ενός. Είστε και οι δυο φοβισμένοι από τους γάμους σας αλλά και ταυτόχρονα συνηθισμένοι να σχετίζεστε με όρους γάμου, όπως πολύ σωστά αντιληφθήκατε.

Δεν ξέρω τι αναστολές έχει, κατά πόσο τις επέλυσε και τι θα κάνει στο μέλλον μαζί σου. Από δικής σου πλευράς έχεις δηλώσει τι θέλεις και το μόνο που φοβάσαι είναι μην ξαναπροσεγγίσετε και πληγωθείς.

΄Εχεις λοιπόν δυο εκδοχές:

-Αν φοβάσαι και θέλεις να προστατευτείς, απλώς διακόπτεις οριστικά τη σχέση και δεν ανταποκρίνεσαι στα τηλεφωνήματά του (αφού βέβαια του δηλώσεις το λόγο).

- Αν αυτός ο άντρας αρέσει πολύ και είσαι διατεθειμένη να ρισκάρεις, μένεις και πηγαίνεις με τα νερά του. Αυτό όχι από γυναικεία στρατηγική για να τον τυλίξεις, αλλά επειδή αυτός είναι ο πιο αβέβαιος, οπότε θα πρέπει αυτός να αφεθεί να κάνει τα βήματα. Τη λύση αυτή όμως πρέπει να τη δεις χαλαρά και να μην εξαρτάς τη ζωή σου από την αναμονή, γιατί πρόκειται για επιλογή με μεγάλο ρίσκο.

Σκέφτομαι τον πρώην σύζυγο

Ειμαι 37 χρ. εχω ενα παιδακι 8 χρ. και χωρισα τον Α πριν απο 5 μηνες στα χαρτια γιατι στην ουσια ημασταν ασχημα πολυ καιρο και χωριστα. Ημουν μαζι του απο 17χρ. εικοσι ολοκρηρα χρονια η πρωτη μου αγαπη.Τον λατρεψα περασαμε ομορφα και με αρκετες δυσκολιες.

Οταν εμεινα εγκυος και μετα περασα κολαση .Αρχισε να ξενυχταει ατελιωτα βραδια και εγω ημουν μονη μου συνεχως. Ακολουθησαν πολλες ασχημες καταστασεις μου μιλαγε ασχημα προσβλητικα κτλ. Προσπαθουσα ωσπου δεν αντεξα αλλο.Τελικα εφυγε ο Α. και εγκατασταθηκε σε ενα νησι στην αρχη τον ακολουθησα αλλα εφαγα τα μουτρα μου για αλλη μια φορα απλωσ απαραδεκτος πηρα το παιδι μου και εφυγα. Να σημειωσω οτι μπορει εγω να τραβαγα ολα αυτα ο μικρος μου ομως δεν ειδε ποτε τζακωμους δεν προκαλεσα ποτε φασαρια προσπαθουσα παντα με ηπιους τονους.
Εντελει να μην περιαυτολογω αρχισα να ανεβαινω ψυχολογικα εβγαινα λιγο ειδα οτι με φλεταρουν γιατι σαν γυναικα το ειχα ξεχασει το φλερτ.Τελικα γνωρισα τον Β και 　ταυτοχρονα βγηκε και το διαζυγιο .Εκει που ημου ενθουσιασμενη (με προσεχε με κολακευε κτλ) αρχισε να μου φευγει αυτος ο ενθουσιασμος γιατι ο Β εγινε τοσο προσκολλημενος πανω μου που με πνιγει δεν εχει φιλους δεν εχει χιουμορ και πληττω.Ολο αγαπες και λουλουδια αλλα εγω στην ουσια κενη.Ειναι πολυ καλο παιδι και τον θεωρησα οτι θα ειναι και καλος για τον μικρο μου αλλα.....Τα πραγματα χειροτερεψαν οταν εμεινα εγκυος και εκανα αμβλωση. Ο Β ηθελε να παντρευτουμε αλλα εγω σε εκεινη την στιγμη τον ειδα εντελως παιδι και καθολου δυναμικο.


Το αποτελεσμα ειναι οτι εγω αρχισει να σκεφτομαι τον πρωην αντρα μου το ποσο αγαπιομασταν παλια και να ευχομαι να του βαλει ο θεος μυαλο να γυρισει καντα μας.Νιωθω τοσοοο μονη τοσοο δυστηχησμενη χαιρομαι μονο οταν ειμαι με τον μικρο μου τις νυχτες και αρκετες ωρες που δεν με βλεπει ο μικρος κλαιω και νιωθω απελπησμενη

Κ.



Είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο να χαλά η πρώτη σχέση/γάμος που έγινε στα 17. Στη συνέχεια, μια δεύτερη σχέση έρχεται να την αντικαταστήσει, και την είδες κατευθείαν σοβαρά γιατί μόνο σε σοβαρές σχέσεις έχεις συνηθίσει. Ο Β σε κολάκεψε και σε επανέφερε σε μια κανονική ζωή ερωτεύσιμης γυναίκας, αλλά δεν φάνηκε άξιος των προδιαγραφών που εχεις θέσει για το σύντροφο της ζωής σου. Αυτές μάλλον περιγράφουν έναν εξιδανικευμένο Α...

Και μόλις απογοητεύτηκες από την επλίδα για έναν σύντροφο όπως τον θέλεις, θυμάσαι τις καλές στιγμές με τον Α -δεν έχεις γνωρίσει κι άλλον!- και εύχεσαι να τα ξαναβρείτε.

Μην κάνεις αυτό το λάθος! Στην ουσία φοβάσαι να αντιμετωπίσεις μόνη σου τη ζωή. Είχατε με τον Α είκοσι χρόνια να κάνετε τις προσπάθειές σας και δεν τα βρήκατε. Η πιθανότητα να τα βρείτε τώρα είναι μηδαμινή, εξάλλου αν ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο θα το είχε δείξει. Μη γυρισεις σ αυτόν και εισπράξεις άλλη μια φορά την απόρριψή του.

Η συμβουλή μου είναι να προσπαθήσεις να επιβιώσεις συναισθηματικά μόνη για κάποιο διάστημα. Να σταθείς στα πόδια σου και να μάθεις να κάνεις επιλογές. Δουλεύεις; έχεις φίλους, ενδιαφέροντα; Προσπάθησε να στηριχτείς σ αυτά και στο παιδί σου και να μάθεις να είσαι μόνη σου καλά. Το παιδι σου προσλαμβάνει τη θλίψη σου, όσο κι αν προσπαθείς για το αντίθετο, κι αυτό του κανει κακό. Αυτό είναι ένα καλό κίνητρο για να συνέλθεις. Μια συνεργασία με ψυχολόγο θα σε βοηθήσει.

Δεν λέω να γινεις... καλόγρια, μπορείς να έχεις φλερτ ή περιστασιακές σχέσεις αν το επιθυμείς, αλλά για να μπορέσεις να κάνεις σωστές επιλογές και ισότιμες σχέσεις με πιθανότητα εξέλιξης, θα πρέπει πρώτα να τα βρεις με τον εαυτό σου.