«Καλό παιδί» χωρίς σχέση

Ειμαι φοιτητης,26 χρονων και θα ηθελα να μου δωσετε μια συμβουλη σχετικα με τον τροπο που θα πρεπει να προσεγγιζω τις γυναικες.

Σε ολη την φοιτητικη ζωη μου δεν ειχα ουτε μια σχεση. Αρκέστηκα μονο στο να προκαλω γελιο λεγοντας αστεια συνεχως στις γυναικες που συναντω ως νεες γνωριμιες αλλα και στους δεσμους των φiλων μου, χωρις να θελω να προχωρησω παρακατω και φυσικα με την απορριψη απο τις γυναικες συνεχως μπροστα μου. Θα περιμενω απαντηση σας.

Α.

Οι άλλοι προσλαμβάνουν αυτό που εκπέμπουμε και μας αντιμετωπίζουν ανάλογα. Προφανώς εκπέμπεις το "καλό παιδί" και για να συμβαίνει αυτό είσαι σίγουρα συμπαθής. Μάλλον όμως υπάρχει και κάτι που μπλοκάρει την εκδήλωση της πλευράς σου που παραπέμπει σε έναν άντρα διαθέσιμο για συναλλαγές με το άλλο φύλο. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για πολλούς λόγους. Να μερικά θέματα προς σκέψη:

•Μήπως υπάρχει κάτι που υποσυνείδητα σε αποτρέπει από τις σχέσεις; Όταν κάτι το θέλουμε πολύ και δε γίνεται, μπορεί υποσυνείδητα να το φοβόμαστε

•Μήπως δεν έχεις αρκετή αυτοεκτίμηση;

•Μήπως είχες κάποια παρ’ ολίγον σχέση που σε πλήγωσε πολύ και φοβάσαι να ξαναδοκιμάσεις;

•Μήπως μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον όπου για κάποιο λόγο έμαθες να φοβάσαι τις σχέσεις;

•Μήπως στην παιδική σου ηλικία ήσουν το "καλό παιδί" τα μάτια των άλλων και αυτό σε εξυπηρετούσε; Στα παιδικά μας χρόνια συχνά παίρνουμε ένα ρόλο που μας βοηθά να τα βγάζουμε πέρα και τον ίδιο ρόλο μπορεί από κεκτημένη ταχύτητα να διατηρήσουμε και ως ενήλικοι.

Δεν είναι υποχρεωτικό να είσαι καλό παιδί και να σε συμπαθούν όλοι. Στις παρέες μη διστάζεις να δείξεις τις αντιρρήσεις σου όταν τις έχεις και μη θεωρείς πως πρέπει να λες πάντα ναι και να εξυπηρετείς τους άλλους. Όσοι σε συμπαθούν  πραγματικά θα σε συμπαθούν και με τα όχι σου. Αν αλλάξεις στάση μέσα στις παρέες σου γενικά, θα έχεις κάνει ένα βήμα και με τις κοπέλες.

Αν πάλι αντιλαμβάνεσαι πως έχεις θέμα αυτοπεποίθησης (όπως δείχνει και ο φόβος σου για απόρριψη) θα σου ήταν πολύ χρήσιμες κάποιες επισκέψεις σε ψυχολόγο για προσωπική ανάπτυξη.

Προσκόλληση στις σχέσεις

Συνδέθηκα με τον Χ στα 16 μου χρόνια, αυτός 26. Ήταν ο πρώτος και μεγάλος μου έρωτας! Οι γονείς μου είχαν αντιρρήσεις σχετικά με την ηλικία μου και με τη διαφορά ηλικίας, αλλά με τα χρόνια αποδέχτηκαν τη σχέση, με δεδομένο μάλιστα πως ήμουν μια άριστη μαθήτρια και δεν ξέφυγα από τους στόχους μου. Πέρασα στη σχολή της επιλογής μου και έφυγα στην Αθήνα να σπουδάσω. Ο Χ ο οποίος βρισκόταν σε αναζήτηση δουλειάς, ήρθε κι αυτός στην Αθήνα, αρραβωνιαστήκαμε και αρχίσαμε μείναμε μαζί (σε σπίτι που ανήκει στην οικογένειά μου), με την ανοχή των γονέων μου. Από την αρχή όμως φάνηκαν κάποια προβλήματα. Εγώ ήθελα να ζήσω τη φοιτητική μου ζωή και εκείνος ζήλευε και μου επέβαλλε περιορισμούς. Οι παρέες μας δεν ταίριαζαν, ούτε ο τρόπος της ζωής μιας φοιτήτριας και ενός εργαζομένου. Επιπλέον, εκείνος το θεωρούσε φυσικό να έχω την πλήρη ευθύνη του νοικοκυριού.

Πιέστηκα πολύ από την κατάσταση, είχαμε μεγάλους καβγάδες και τα συναισθήματά μου άρχισαν να μειώνονται. Τελικά, στο τέταρτο έτος, δημιούργησα ένα έντονο φλερτ με έναν συμφοιτητή μου και ήθελα να προχωρήσω. Από αυτό κατάλαβα πως η σχέση μου είχε φθαρεί και θέλοντας να είμαι έντιμη με τον Χ του ζήτησα να χωρίσουμε. Για μένα ήταν μεγάλη υπέρβαση γιατί είχαμε ήδη 7 χρόνια σχέση.

Μετά από πολλές φασαρίες και προβλήματα χωρίσαμε και εκείνος έφυγε από το σπίτι. Εγώ αρχικά ήμουν ανακουφισμένη, έκανα σχέση με το συμφοιτητή μου και για κάποιο διάστημα πέρασα ωραία. Γρήγορα όμως φάνηκε η ανωριμότητά του και χωρίσαμε. Στο μεταξύ αποφοίτησα και ξεκινώ μεταπτυχιακό.

Από το δεύτερο χωρισμό μου όμως έχω πέσει σε κατάθλιψη. Δεν αντέχω τη μοναξιά και η ζωή μού φαίνεται ανούσια. Δεν αντέχω να ζω μόνη. Νιώθω ανασφαλής και πολλές φορές νοσταλγώ τη σιγουριά της σχέσης μου με τον Χ. Η αυτοπεποίθησή μου έχει καταρρακωθεί, με την έννοια πως δεν μπορώ να διατηρήσω σχέση με έναν άντρα και θα μείνω μόνη μια ζωή.

Τ

Αρχικά θα σου πω αυτό που ήδη ξέρεις: Μια κοπέλα που ξεκινά σοβαρή σχέση από τόσο μικρή, είναι φυσικό να έχει κάνει λάθος επιλογή ζωής. Κατά κανόνα οι σχέσεις αυτές κάποια στιγμή είτε διαλύονται είτε καταλήγουν σε έναν προβληματικό γάμο. Έζησες ως μαθήτρια τη σοβαρή σχέση με αποτέλεσμα να μην περάσεις κανονικά την εφηβεία σου. Στη συνέχεια έζησες το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών σου σε συμβίωση, επωμιζόμενη ευθύνες και τρόπο ζωής που δεν ταιριάζουν σε μια φοιτήτρια.

Επειδή φαίνεσαι έξυπνη κοπέλα, αντί να ακολουθήσεις την «πεπατημένη», δηλ να τελειώσεις τις σπουδές σου και να παντρευτείς αμέσως τον αρραβωνιαστικό σου, έκανες εγκαίρως την επανάστασή σου.  Και είναι πολύ καλύτερο που την έκανες τώρα, παρά σε λίγα χρόνια, παντρεμένη και με παιδί.

Στην ουσία ήθελες να ξεφύγεις από μια πρόωρη σχέση που κατέληξε πιεστική. Σε τέτοιες περιπτώσεις το αναμενόμενο (αν και όχι ιδανικό) είναι να παρουσιαστεί μια άλλη σχέση για να δώσει την αφορμή του χωρισμού. Και πάλι, οι σχέσεις που γίνονται για να λειτουργήσουν ως «καταλύτες» για τη διάλυση μιας άλλης σχέσης, δεν έχουν τις προδιαγραφές να διατηρηθούν.

Και είσαι πλέον συναισθηματικά μόνη, κάτι που δεν το έχεις συνηθίσει, αφού είσαι σε σχέση από τα 16 σου. Είσαι μόνη μια πρακτικά, και υποφέρεις γιατί δεν το συνήθισες. Φρόντισε να αντιδράσεις! Ασχολήσου με τις σπουδές σου, φρόντισε να κάνεις φίλους της ηλικίας σου, άσκησε τα ενδιαφέροντά σου και φρόντισε να ζήσεις μια κανονική φοιτητική ζωή, όσο σε «παίρνει». Αν δεν μπορείς να ζεις μόνη, φιλοξένησε για λίγο κάποια φίλη ή συγγενή και φρόντισε να καλείς κόσμο στο σπίτι σου.

Θα περάσεις μια δύσκολη περίοδο προσαρμογής, αλλά, πίστεψέ με, θα είναι μακροπρόθεσμα πολύ χρήσιμη για να ενταχτείς ομαλά στον κόσμο των ενηλίκων.
Στη διαδικασία αυτή θα σε βοηθούσε πολύ μια συνεργασία με ψυχολόγο, για να δεις γιατί παρουσιάζεις μια προσκόλληση στις σχέσεις σου και νιώθεις χαμένη χωρίς σχέση.
  

Τον «σπούδασα» και …την έκανε

Είμαι 26 ετών και συνδέομαι με τον Χ από το λύκειο στην κωμόπολη που μεγαλώσαμε. Εκείνος πέρασε στη δύσκολη σχολή που ήθελε και εγώ πέρασα σε μια σχολή που δεν με ενδιέφερε. Ήρθαμε μαζί στην Αθήνα, εκείνος αρχικά έμενε σε μια θεία του γιατί δεν είχε οικονομική δυνατότητα, ενώ εγώ νοίκιασα σπίτι. Σιγά-σιγά αρχίσαμε να μένουμε ουσιαστικά μαζί, γιατί στη θεία του δεν περνούσε καλά.

Σε 2 χρόνια δήλωσα στους γονείς μου πως δεν μου άρεσε η σχολή και δεν παρακολουθούσα ούτε είχα σκοπό να την τελειώσω. Για να μην επιστρέψω στην επαρχία ούτε να επιβαρύνω τους γονείς μου άρχισε να δουλεύω. Συμπληρώνω πλέον 6 χρόνια επαγγελματικής ταλαιπωρίας και έχω μια δουλειά αρκετά καλή για τα δεδομένα της οικονομικής κρίσης.

Ο Χ ήταν απερίσπαστος στις σπουδές του και μετά πήγε στρατό. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσαμε με τα λεφτά που έβγαζα εγώ, οι γονείς του ελάχιστα είχαν τη δυνατότητα να τον βοηθούν. Στόχος μας ήταν να αρχίσει κι εκείνος να εργάζεται και να  παντρευτούμε. Μετά το στρατιωτικό του όμως άλλαξε σχέδια… Θέλει να φύγει στο εξωτερικό και δε δείχνει διάθεση να φύγουμε μαζί. Δεν θα μπορεί όμως να κερδίζει χρήματα και για τους δυο μας, γιατί θα ασχοληθεί με έρευνα. Εγώ πάλι τι θα κάνω στο εξωτερικό χωρίς προσόντα και χωρίς να ξέρω τη γλώσσα; Πολύ δύσκολο να βρω ανθρώπινη δουλειά.

Με τον τρόπο του με απορρίπτει γιατί λέει πως οι συνθήκες μας αναγκάζουν να χωρίσουμε. Νιώθω θυμωμένη και αδικημένη που τόσα χρόνια δούλευα και για τους δυο μας και μόλις ο κύριος πέτυχε κάτι καλύτερο με εγκαταλείπει. Πώς να το αντιμετωπίσω;

Ν

Συνδεθήκατε στενά πολύ νέοι και χωρίς εμπειρίες. Δυστυχώς τέτοιες σχέσεις μετά από κάποια χρόνια κατά κανόνα διαλύονται. Επένδυσες πολλά στη σχέση αυτή και κάλυψες οικονομικά το κόστος των σπουδών του. Δυστυχώς όμως δεν υπήρξε «ανταπόδοση». Βασικά του τέλειωσαν τα συναισθήματα για σένα και υποθέτω πως δεν θα ήθελες να συνεχίσει μαζί σου μόνο για την «ανταπόδοση».

Όταν προσφέρουμε υλικά αγαθά σε κάποιον-επιπλέον των συναισθημάτων μας- δεν θα πρέπει να περιμένουμε συναισθηματική ανταπόδοση. Τα συναισθήματα είναι ρευστά, το ίδιο και οι σχέσεις. Για το λόγο αυτό νομίζω πως ως γενικός κανόνας ισχύει πως ή δεν πρέπει να δίνουμε καθόλου ή πρέπει να δίνουμε χωρίς να προσδοκούμε ανταλλάγματα. Εκτός κι αν τα υλικά αγαθά μάς περισσεύουν, πράγμα που δεν συμβαίνει στη δική σου περίπτωση...

Αντιλαμβάνομαι το θυμό σου και καλά θα κάνεις σε μια σοβαρή συζήτηση να του ξεκαθαρίσεις το τι έγινε και να του πεις καθαρά πώς αισθάνεσαι για τη συμπεριφορά του. Ξεχώρισε όμως τα 2 πράγματα:

·         Το ότι φαίνεται πως δεν σε αγαπά πια και το καλύπτει με την αναχώρησή του, που του ήρθε πολύ «βολική». Ζήτησέ του να δηλώσει συναισθήματα και έχεις κάθε δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς που ανατρέπει τα κοινά σας όνειρα

·         Το ότι τόσα χρόνια τον έζησες και τώρα δεν σου το ανταποδίδει. Καλό θα ήταν να μην το είχες κάνει, αλλά αφού το έκανες ήταν επιλογή σου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό.

Γνώμη μου είναι να μην ασχοληθείς άλλο με έναν άνθρωπο που δεν σε θέλει πια και πάει να …την κάνει πλαγίως. Ακόμη κι αν συνεχίζατε, κάποια στιγμή η σχέση θα διαλυόταν. Θα περάσεις όλα τα στάδια της απώλειας, θα πονέσεις αλλά θα τον ξεπεράσεις και θα έχεις διδαχτεί πολλά για το μέλλον.